Kargaradbiat's Weblog http://kargaradbiat.wordpress.com Just another WordPress.com weblog Sat, 15 Dec 2007 22:37:57 +0000 http://wordpress.com/ en hourly 1 http://www.gravatar.com/blavatar/06c1e0718cc193760929f6cb4322ccbc?s=96&d=http://s.wordpress.com/i/buttonw-com.png Kargaradbiat's Weblog http://kargaradbiat.wordpress.com خاطرات سال ١٣٦٦ را در وبلاگ ٢٠ سال پيش بخوانيد http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/15/%d8%ae%d8%a7%d8%b7%d8%b1%d8%a7%d8%aa-%d8%b3%d8%a7%d9%84-%d9%a1%d9%a3%d9%a6%d9%a6-%d8%b1%d8%a7-%d8%af%d8%b1-%d9%88%d8%a8%d9%84%d8%a7%da%af-%d9%a2%d9%a0-%d8%b3%d8%a7%d9%84-%d9%be%d9%8a%d8%b4-%d8%a8/ http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/15/%d8%ae%d8%a7%d8%b7%d8%b1%d8%a7%d8%aa-%d8%b3%d8%a7%d9%84-%d9%a1%d9%a3%d9%a6%d9%a6-%d8%b1%d8%a7-%d8%af%d8%b1-%d9%88%d8%a8%d9%84%d8%a7%da%af-%d9%a2%d9%a0-%d8%b3%d8%a7%d9%84-%d9%be%d9%8a%d8%b4-%d8%a8/#comments Sat, 15 Dec 2007 22:37:57 +0000 kargaradbiat http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/15/%d8%ae%d8%a7%d8%b7%d8%b1%d8%a7%d8%aa-%d8%b3%d8%a7%d9%84-%d9%a1%d9%a3%d9%a6%d9%a6-%d8%b1%d8%a7-%d8%af%d8%b1-%d9%88%d8%a8%d9%84%d8%a7%da%af-%d9%a2%d9%a0-%d8%b3%d8%a7%d9%84-%d9%be%d9%8a%d8%b4-%d8%a8/ ]]>

http://20sal.wordpress.com/

]]> http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/15/%d8%ae%d8%a7%d8%b7%d8%b1%d8%a7%d8%aa-%d8%b3%d8%a7%d9%84-%d9%a1%d9%a3%d9%a6%d9%a6-%d8%b1%d8%a7-%d8%af%d8%b1-%d9%88%d8%a8%d9%84%d8%a7%da%af-%d9%a2%d9%a0-%d8%b3%d8%a7%d9%84-%d9%be%d9%8a%d8%b4-%d8%a8/feed/ 0 kargaradbiat کتاب خاطرات مظفر محمدى http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/15/%da%a9%d8%aa%d8%a7%d8%a8-%d8%ae%d8%a7%d8%b7%d8%b1%d8%a7%d8%aa-%d9%85%d8%b8%d9%81%d8%b1-%d9%85%d8%ad%d9%85%d8%af%d9%89/ http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/15/%da%a9%d8%aa%d8%a7%d8%a8-%d8%ae%d8%a7%d8%b7%d8%b1%d8%a7%d8%aa-%d9%85%d8%b8%d9%81%d8%b1-%d9%85%d8%ad%d9%85%d8%af%d9%89/#comments Sat, 15 Dec 2007 22:24:58 +0000 kargaradbiat http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/15/%da%a9%d8%aa%d8%a7%d8%a8-%d8%ae%d8%a7%d8%b7%d8%b1%d8%a7%d8%aa-%d9%85%d8%b8%d9%81%d8%b1-%d9%85%d8%ad%d9%85%d8%af%d9%89/ ]]>

http://azadi-b.com/F-Album/m2ketab.pdf

]]> http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/15/%da%a9%d8%aa%d8%a7%d8%a8-%d8%ae%d8%a7%d8%b7%d8%b1%d8%a7%d8%aa-%d9%85%d8%b8%d9%81%d8%b1-%d9%85%d8%ad%d9%85%d8%af%d9%89/feed/ 0 kargaradbiat روشنک http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/15/%d8%b1%d9%88%d8%b4%d9%86%da%a9/ http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/15/%d8%b1%d9%88%d8%b4%d9%86%da%a9/#comments Sat, 15 Dec 2007 22:21:44 +0000 kargaradbiat http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/15/%d8%b1%d9%88%d8%b4%d9%86%da%a9/ ]]>

کتاب خاطرات محمد جعفرى

http://azadi-b.com/F-Album/roshanak.pdf

]]> http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/15/%d8%b1%d9%88%d8%b4%d9%86%da%a9/feed/ 0 kargaradbiat تاريخ زنده http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/15/%d8%aa%d8%a7%d8%b1%d9%8a%d8%ae-%d8%b2%d9%86%d8%af%d9%87/ http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/15/%d8%aa%d8%a7%d8%b1%d9%8a%d8%ae-%d8%b2%d9%86%d8%af%d9%87/#comments Sat, 15 Dec 2007 22:18:29 +0000 kargaradbiat http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/15/%d8%aa%d8%a7%d8%b1%d9%8a%d8%ae-%d8%b2%d9%86%d8%af%d9%87/ ]]>


کردستان ٬ چپ و ناسيوناليزم

http://azadi-b.com/F-Album/tarix_zendeh.pdf

 

]]> http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/15/%d8%aa%d8%a7%d8%b1%d9%8a%d8%ae-%d8%b2%d9%86%d8%af%d9%87/feed/ 0 kargaradbiat زندگينامه جوهيل ترانه سراى کارگران ( ترجمه اسعد حاجى حسنى ) http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/12/%d8%b2%d9%86%d8%af%da%af%d9%8a%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%ac%d9%88%d9%87%d9%8a%d9%84-%d8%aa%d8%b1%d8%a7%d9%86%d9%87-%d8%b3%d8%b1%d8%a7%d9%89-%da%a9%d8%a7%d8%b1%da%af%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d8%aa%d8%b1/ http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/12/%d8%b2%d9%86%d8%af%da%af%d9%8a%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%ac%d9%88%d9%87%d9%8a%d9%84-%d8%aa%d8%b1%d8%a7%d9%86%d9%87-%d8%b3%d8%b1%d8%a7%d9%89-%da%a9%d8%a7%d8%b1%da%af%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d8%aa%d8%b1/#comments Wed, 12 Dec 2007 21:35:30 +0000 kargaradbiat http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/12/%d8%b2%d9%86%d8%af%da%af%d9%8a%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%ac%d9%88%d9%87%d9%8a%d9%84-%d8%aa%d8%b1%d8%a7%d9%86%d9%87-%d8%b3%d8%b1%d8%a7%d9%89-%da%a9%d8%a7%d8%b1%da%af%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d8%aa%d8%b1/ ]]>

به جای مقدمه

می‌دیدم که این جا و آن جا اقتباس، تلخیص و یا قسمت هائی ترجمه شده به فارسی از متن اصلی [انگلیسی] بدون ذکر منبع از زندگی جو هیل ارائه می‌شوند. منابع زیادی در مورد زندگی وی وجود دارند. اما آن چه که من دیده‌ام و خوانده‌ام همگی از جزوه زیر گرفته‌شده‌اند که توسط I.W.W به چاپ رسیده‌است.

JOE HILL – IWW Songwriter by Dean Nolan and Fred Thompson

خیلی وقت پیش این جزوه‌ را برای چاپ در کومه‌له‌ (سازمان کردستان حزب کمونیست ایران) ترجمه کردم. هرگز به چاپ نرسید.

درست نیست که بدون ذکر منبع از سندی چیزی ارائه شود. برای همین متن ترجمه‌ شده جزوه فوق را برای شما می‌فرستم. دیگر خود دانید که منتشرش کنید یا نه.

آن چه را که مترجم به متن اصلی اضافه کرده‌است در [    ] گنجانده‌است.

پاورقی ها با ترتیب شماره‌ در پای هر صفحه نوشته‌شده‌اند.

منابع پاورقی ها تمامأ اینترنت است.

——————————————————————————–

 

 

زندگينامه جوهيل
بلافاصله پس از اینکه‌ پلیس سالت لیک سیتی Salt lake city  هیل را دستگیر کردند، با پلیس سان‌پدرو San Pedro ، کالیفرنیا California ، جائی که هیل قبلا در آن زندگی کرده‌بود تماس گرفتند. رئیس پلیس آن جا با تلاش های هیل برای سازمان دادن باربران اسکله مقابله کرده‌بود و جواب داد: ” شنیده‌ام کسی بنام جوزف هیلستروم Josef Hillstrom را به خاطر قتل دستگیر کرده‌اید. خودش است….مطمئنا شهروند نامناسبی است. او از جمله‌ ترانه‌سرایان و نویسندگان جزوات ترانه های I.W.W(۱) است.”*

 

منظور او واضح بود. اگرچه او فاقد اسناد و مدارک قتلی بود که هیل به آن متهم شده‌بود، شکی نداشت که هیل “خود آن مرد” بود. برای او هیل تهدیدات طبقه کارگر علیه نظم موجود را نمایندگی می‌کرد. کسانی که مورد احترام او بودند نمی‌خواستند که کارگرانشان متحد شوند، یا ترانه هائی را که جو هیل سروده‌ بود بخوانند.، آن ها و پلیس آن ها را مسخره‌ کنند، حق آن ها بر ثروتی را که تولید نکرده‌بودند مورد اعتراض قرار دهند. بر اساس این تعصبات بود که جو هیل به‌خاطر قتلی که در آن شرکت نداشت محاکمه و تیر‌باران شد.

 

جو هیل Joe Hill در یوله‌ Gævle سوئد با نام جوئل امانوئل هاگلند Joel Emmanuel Haggland در هفت اکتبر ۱۷۸۹ متولد شده‌بود. یکی از نه(۹) بچه‌ای بود که در خانواده‌ای محافظه‌کار و به شدت مذهبی پرورده‌شده‌بود. خانواده‌ای بود بسیار علاقه‌مند به هم که در آن پدر و مادر هر دو موسیقی را تشویق می‌کردند و در همان سال های اول کودکی جوئل نواختن ارگ را به خوبی نواختن گیتار و ویلون و آکاردئون یاد گرفت. در سال ۱۸۸۷ پدر جوئل، الفا Olfa که سوزنبان قطار بود، در حین کار زخمی شد و مرد. تمام اعضای رنجدیده‌ خانواده‌ می‌بایست در حد توان کاسبی کنند‌. از جمله جوئل هشت ساله که برای کارکردن به یک کارخانه طناب رفت. در نوجوانی دچار سل پوست و استخوان شد که در یک بیمارستان در استکهلم مورد معالجه قرار گرفت اما آثار مرض برروی بدنش باقی ماندند. در سال ۱۹۰۲ مادرش مرد و خانواده‌ از هم پاشید. او و برادرش پاول Paul به آمریکا عزیمت کردند و در نیویورک از کشتی پیاده‌ شدند.

 

مانند بسیاری از مهاجران در آن زمان جوئل نامش را ابتدا به‌ جوزف هیلستروم و سپس به جو هیل تغییر داد.

 

در مورد ده‌ سال اول اقامت جو هیل در آمریکا حقائق بسیار کمی موجودند. اگر چه در مورد جا هائی که بوده‌ و کار هائی که انجام داده‌ داستان های متعددی وجود دارند، که طبق یکی از ‌آن ها در هاوائی هم بوده‌است‌، فقط چند تائی را می‌شود به اثبات رساند. پاول برادر جو هیل بعد ها به رالف چاپلین Ralph Chaplin(۲) گفت که ابتدا جو در نیویورک حمالی می‌کرد و در سالن ها پیانو می‌‌نواخت. به مناسبت کریسمس سال ۱۹۰۵ از کلیولندCleveland برای خواهرش کارت پستال فرستاد. در آوریل سال ۱۹۰۶ هنگام وقوع زمین‌لرزه در سانفرانسیسکو San Francisco آن جا بود و مقداری از وقایع آن را برای روزنامه محل تولدش نوشت. او یکی از هزاران کارگر مهاجری بود که آمریکا را برپاساختند و غلات آن را برداشت کردند. کسانی که با او در حاصلبرداری کارکرده‌بودند از آشنائی با او در آن جا صحبت کردند. در سال ۱۹۱۲ موقعی که I.W.W خط‌آهن شمالی کانادا Canadian Northern Railway را به اعتصاب کشید، او در یک گروه پیکت بود. آنقدر در اسکله‌ باربری کرده‌بود که به‌ خودش می‌گفت موش اسکله. بیل چانس  Bill Chance در سان پدرو San pedro جائیکه باربر اسکله بود، با او ملاقات کرده‌بود، اما می‌گوید جو در مورد خودش آنقدر کم حرف می‌زد که نمی‌تواند چیزی دیگر اضافه‌کند. آلکساندر مک کائ Alexander Mc Kay هم که با هیل کارکرده‌بود و خاطرات خودش از مبارزه‌ آزادی بیان سال ۱۹۱۲ در ساندیه‌‌گو San Diego را در سال ۱۹۴۷ نوشت نیز نمی‌تواند چیزی بگوید.

 

در نیمه اول سال ۱۹۱۱ هیل همراه دوستش سام مورای Sam Murray و رادیکال های دیگر در انقلاب مکزیک از مادرو (۳)Madero و ماگون (۴)Magon پشتیبانی می‌کردند در کالیفرنیای پائین بودند و برای حمایت آن در مقابل دیاز(۵) Diaz می‌کوشیدند. هیل فقط گاه‌گاهی آن جا بود. اما در صورتی که از دیدگاه های محافظه کارانه‌ای که با آن به ایالات متحده‌ آمده‌بود نبریده‌بود، نمی‌توانست آن جا بوده‌باشد. در سال ۱۹۱۳ دبیر شعبه‌ I.W.W در سان پدرو بود.

قدیمیترین ترانه طنز نوشته‌شده‌ توسط هیل که ما می‌شناسیم بر اساس سرود مطلوب سپاه‌رستگاری (Salvation army)(۶)” در جاودانگی شیرین” است. (این ترانه) قبل از چاپ در دفترچه‌ترانه‌سرخ I.W.W در سال ۱۹۱۱ رایج شده‌بود. ترانه اینطور می‌گفت:

هر شب واعظان مودراز می‌آیند،

زور می‌زنند که راستی و دروغ را بهتان بگویند.

اما وقتی از چیزی برای خوردن سئوال کنید،

این کلمات شیرین را در پاسخ خواهید شنید:

(کر- گروه‌ آواز)

سیر می‌خورید در آینده‌ جاوید.

در سرزمین با شکوه آسمان ها.

کار کن و عبادت کن،

در میان خاشاک زندگی کن.

بعد مردن اجرتان در آسمان داده‌ می‌شود

اگر برای [آسایش] همسر و فرزندانتان مبارزه‌ کنید،

برای کسب چیز خوب تقلا کنید،

آن ها می‌گویند: انسان های بد و گناهکارید.

بعد مردن حتما به جهنم می‌روید.

(کر)

ترانه هیل به فرهنگ لغات آمریکائی اصطلاح “نان کلوچه در آسمان” را اضافه کرد. اصطلاحی که اغلب توسط مردم به کار می‌رود و برایشان جالب خواهدبود که بدانند از کجا آمده‌است.

در آن روزگار قبل از سینما و رادیو، زمانی که گرامافون هنوز وسیله صوتی کمیابی بود، قابل دسترس ترین موسیقی برای کارگران و مخصوصا کارگران مهاجر غرب از آن سپاه‌رستگاری و دیگر انجیل ‌گرایان خیابانی بود. آن ها در “جاده‌ های پائین شهر” نمایش های خود را اجرا می‌کردند. بخشی از شهر که کارگران مهاجر ارزانترین غذا، ارزانترین “لمیدن‌گاه‌” یا اطاق اجاره‌ای را گیر می‌آوردند. و از روی یک سری علائم که با گچ روی تخته‌سیاه‌ نوشته‌شده‌بودند، کار دیگری با دستمزد یک دلار – تقریبا دستمزد یک روز آن زمان – را پیدا می‌کردند. این جاده‌ های پائین شهر عرصه پیکار افکار آدم ها شدند، بین آن هائی که میخواستند چیز ها را به همان صورتی که بودند حفظ کنند و آن هائی که میخواستند آن ها را تغییر و ارتقا دهند. ترانه طنز هیل چندین بند داشت، آخرین بند و کر اینطور بود:

برای بچاپ ها این برگردان را خواهیم خواند.

کارگران تمام کشور ها، متحد شوید!

دوشادوش هم برای آزادی می‌جنگیم؛

وقتی دنیا و نعمات آن را به دست‌آوردیم؛

در آینده‌جاوید سیر می‌خورید؛

 

وقتی که پخت و پز یادگرفتید.

 

کمی هیزم بشکن، برایت خوب است،

 

و سیر می‌خورید در آینده شیرین جاوید.

 

 

 

اتحادیه هیل، کارگران صنعتی جهان Industrial Workers of the World در سال ۱۹۰۵ به وسیله‌ی فدراسیون غربی معدنچیان Western Federation of Miners و چند اتحادیه کوچک دیگر و مبارزینی که‌ در اتحادیه‌ های سازمان یافته‌تری بودند، تشکیل شد. به امید این که میلیون ها کارگر غیر متشکل و ‌آن ها که در سازمان های موجود بودند را در یک اتحادیه بزرگ طبقه کارگر جمع کنند، به طوری که نشود هیچ گروهی از کارگران را برای شکستن اعتصاب گروه دیگر بکار برد. همانطور که از اسمش پیداست [این اتحادیه] مدعی وسیعترین حوزه صلاحیتی بود که یک اتحادیه می‌تواند داشته‌باشد. قصدش رفاه طبقه کارگر جهانی و هدف نهائیش سازماندهی مجدد صنعت بود که به دست کارگران برای مصلحت عام اداره می‌شد.

 

فعالیت های عملیش در ابعادی کوچکتر اما قابل توجه بودند. سال ۱۹۰۹ در منطقه صنعتی مک کیز راکز Mc Kees Rocks در پیتزبورگ Pittsburgh ، اتحادیه‌ صنفی در آن جا چند کارگر ماهر داشت و تعمیرکاران را که قبلا اعتصاب کرده‌بودند اخراج کرده‌بود، در پاسخ به درخواست کمک از طرف تعمیرکار ها I.W.W دخالت کرد و پیروز شد. اعتصاب توجه وسیعي را جلب کرد. چون ثابت کرد که کارگران مهاجر غیر ماهر که با زبان های متفاوتی حرف می‌زنند، می‌توانند با هم متحد و پیروز شوند، هر چند اتحادیه های موجود آن ها را قبول نکنند. در کارگاه های ساختمانی، در اردوگاه های چوب‌بری و در کنار جاده های کثیف، اماکنی که این کارگران مهاجر مشاغلی به دست می‌آوردند، I.W.W به تلاش افتاد که دستمزد ها را افزایش دهد، دوش حمام و اتاق رختشوئی در این مشاغل خارج شهر دائر کند و شرکت را وادارد که تختخواب و خوابگاه تدارک ببیند تا کارگران بتوانند پتو های لوله شده‌ای را که بر دوش حمل کرده‌بودند دور بیاندازند.

 

در اسپوکان Spokane در واشنگتن، I.W.W به این نتیجه رسید که راه عملی متحد کردن کارگران به دور این پیشنهاد ها این بود که با امتناع از اجیر شدن توسط دلال های کار کلاهبردار Job sharks که حق کاریابی را به کارگران می‌فروختند، شرکت ها را مجبور کنند که یک سیستم آزاد پرداخت دستمزد را دائر کنند. این امر می‌توانست با اجتناب از اعتصاب انجام شود. I.W.W این نظریه را از جعبه های صابون جاده‌ های پائین شهر مطرح کرد. جعبه صابون، جایگاهی دم دست برای سخنرانان خیابانی، پدیده‌ای شناخته‌شده‌ در آن زمان بود. انجیل‌گرایان، سوسیالیست ها، هواداران تجدید نظر و اصلاحات، I.W.W و زنانی که این نظریه تازه که آن ها هم باید حق انتخاب کردن داشته‌باشند را مطرح می‌کردند این جایگاه را مورد استفاده‌ قرار می‌دادند.

 

در حالی که کمپین I.W.W برای کنار گذاشتن دلال های کار کلاهبردار موثر واقع شد، این بنگاه های کاریابی با استفاده‌ از سپاه رستگاری و دیگر گروه های مذهبی برای خفه‌کردن صدای سخنران هایI. W.W با ترومپت و طبل به مقابله برخاستند. I.W.W با کارت هائی که اشعار ترانه بر رویشان چاپ شده‌بود و به آهنگ سرود خوانده‌ می‌شدند پاسخ داد. هر دو طرف ترانه حزن‌انگیز [melodrama] “پسر سرگردان من امشب کجاست” را می‌خواندند. اما I.W.W شرح می‌داد که پسر سرگردان به وسیله پلیس از یک قطارباری پائین کشیده‌شده‌ و به یک اردوگاه کار اجباری فرستاده‌شده‌است. برای [ترانه] محبوب سپاه،‌ کارت این را داشت:

 

چرا مانند دیگران کار نمی‌کنی، ها؟

 

در جهنم کاری برای کردن نیست، چطور می‌توانم کار کنم؟

 

به اعتبار مفتخور، هاله‌لویا،

 

هاله‌لویا، باز هم مفتخور

 

هاله‌لویا، چیزی به ما بده‌ که احیایمان کند.

 

در سال ۱۹۰۹ این کارت های ترانه در اولین دفترچه ترانه I.W.W چاپ شدند که در چاپ های قبلی غالبا استخدام کنندگان دغلکار را مورد حمله قرار دادند. ترانه “نان کلوچه در آسمان” و ترانه دیگری از هیل هم که بر اساس سرود “قدرت در خون است” سروده‌شده‌بودند، با وضعیت جاده‌ های پائین شهر جور در می‌آمدند.

 

قدرت آن جاست، قدرت آن جاست،

 

در میان دسته‌ای از مردان کار،

 

وقتی دست در دست هم بر پای می‌ایستند.

 

قدرتی است، قدرتی است!

 

در همه سرزمین اداره‌ امور را باید بدست بگیرد،

 

یک اتحادیه‌ صنعتی شکوهمند.

 

وقتی بنگاه های کاریابی دریافتند که قادر به خواباندن صدای سخنرانان نمیشوند، به شورای شهر برای صدور حکم ممانعت از حق سخنرانی I. W.W متوصل شدند که به مبارزه‌ I.W.W برای آزادی بیان در سال های ۱۹۱۰-۱۹۰۹ و سر تیتر روزنامه شدن آن در سراسر کشور منجر شد. محکومیت به زندان قادر به محدود کردن تعداد معدودی است. I.W.W به داوطلبان فراخوان داد تا قانونیت حکم صادره‌ را محک بزنند. این مردان برروی جعبه تریبون رفتند و پس از گفتن چند کلمه به زندان افکنده‌ شدند. در اولین روز، دو نوامبر ۱۹۰۹ یکصدوسه نفر دستگیر شده‌بودند. در ماه مارس زندان و مدرسه‌ای که زندان شده‌بود، پر شدند. شرائط زندان و درنده‌خوئی پلیس خشم وسیعی را برانگیخت و موجب فشاری شد که در کارگاه های چوب بری و ساختمانی، بازرگانان سپوکان را بایکوت کردند. توافقی حاصل شد، I.W.W انتشار “کارگران صنعتی” توقیف شده‌ را از سر گرفت، بار دیگر در خیابان ها سخنرانی کرد و اصل بهبود بیشتر شرائط کار در اینلند امپایر(۷) Innland Empaire را مطرح کرد.

 

مبارزات مشابهی برای آزادی بیان در رابطه با همان موضوع ها در فرنسو- کالیفرنیا Frenso- California در سال ۱۹۱۰، در سان دیاگو در سال ۱۹۱۲ و دیگر شهر ها صورت گرفتند، با همان تفصیلات بنیادی که سخنرانان داوطلب در زندان انباشته‌شدند، تحت مراقبت و مورد خشونت پلیس قرار گرفتند و عاقبت حق آزادی بیان مطالبه‌شده‌ را کسب کردند.

 

آیا جو هیل در این مبارزات آزادی بیان دستگیر شده‌بود؟ اسناد تاریخی مختلفی شرکت او را تایید می‌کنند، اما همیشه به یک گردهمائی در هنگام اعدام او در لندن- انگلستان که در آن چند سخنران گفتند او در این مبارزات شرکت داشت اشاره می‌کنند، واین مدرک خوبی نیست. شخصی به نام هیل که در گردهمائی اعتراضی در سانفرانسیسکو و علیه‌ خشونت پلیس در سان دیاگو شرکت داشته‌است احتمالا هیل دیگری بوده‌باشد. آن هائی که هیل را می‌شناختند او را شخصی آرام توصیف می‌کنند و نه یک سخنران.

ترانه دیگر هیل، ترانه طنز “کیسی جونز” Casey Jones مانند “نان کلوچه در آسمان” ماه ها قبل از اینکه در دفترچه‌ ترانه I.W.W در سال ۱۹۱۲ بیاید وسیعا شهرت پیدا کرده‌بود. او آن را به پشتیبانی از تعمیرکاران راه‌آهن نوشت که در سپتامبر ۱۹۱۱ در سراسر سیستم (۸)Harriman که از مرکز ایلینویز Illinois Central به پاسیفیک جنوبی  Southern pacific کشیده‌ می‌شد، اعتصاب کرده‌بودند. این تعمیرکاران که اتومبیل ها و لکوموتیو های راه‌آهن را تعمیر می‌کردند، در شانزده‌ اتحادیه‌ صنفی پخش شده‌بودند. آن ها می‌خواستند که به صورت فدراسیونی ۱۶ اتحادیه‌ای و نه به صورت جداگانه طرف معامله قرار بگیرند. هاریمن مخالفت کرد. این تعمیرکاران بیش از چهار سال اعتصاب کردند و بالاخره پیروز نشدند. چونکه پنج اتحادیه‌ دیگر هنوز قطار ها را تعمیر می‌کردند و به راه می‌انداختند و اعتصاب شکن ها را به تعمیرگاه می‌آوردند. این وضعیتی بود که به طور دردناکی حقانیت بحث I.W.W را برای [ایجاد] اتحاد صنعتی تصویر می‌کرد. بحثی که در آن روز ها تقریبا طرح آن منحصر بفرد بود.

 

در سال ۱۹۱۱ به خاطر عمومی شدن یک سری ترانه داستان، کیسی جونز معنای لکوموتیوران پیدا کرده‌بود.[ترانه ها] برای زنده‌ نگاهداشتن یاد قهرمانی جان لوتر جونز John Luther Jones از کیسی-کنتاکی Casey- kontucky بود. او در ۲۹ آوریل ۱۹۰۰ به خاطر نجات جان مسافران و کارکنان قطارش، وقتی که قطارش در یک دوراهی وارد خط باربری می‌شود، با تمام وزن خودش را روی دسته ترمز انداخته‌بود و جانش را از دست داده‌بود. والاس ساندرز Wallace Saunders سیاه‌پوستی که از قطار جونز مواظبت می‌کرد، شرح واقعه را نوشت. آن واقعه توسط دسته های رقص و آواز به یک ترانه ریتمیک قوی تبدیل شده‌بود و پیش از آن که هیل ترانه طنز اتحادیه‌اش را بنویسد، دیگران قصه قهرمانی کیسی جونز را به اشعاری چاپ نشده تبدیل کرده‌بودند که در آن ها بیان می‌شد کیسی پدر تعداد بیشماری از کودکان خط‌آهن خودش است.

 

ترانه‌ای خیلی مشهور بود. وجه مشخصه مهندس های لکوموتیو شده‌بود و وسیله مناسبی برای تمسخر اینکه چگونه قرارداد های جداگانه اتحادیه صنفی آن ها را مجبور می‌کرد که برای در حال کار نگهداشتن موتور ها، به جای کار سرهم‌بندی شده شاگرد تعمیرکار های اعتصاب شکن، می‌بایست [خودشان] تعمیرات اضطراری را انجام دهند. ترانه اینطور می‌گفت:

 

کارگران خط (۹)S.P. فراخوان اعتصاب دادند.

 

اما کیسی جونز مهندس، قطعا اعتصاب نخواهد کرد.

 

دیگ بخارش چکه می‌کرد و راننده‌هایش نشسته‌بودند،

 

از تنظیم خارج بودند موتورش و یاتاقان آن.

 

کیسی جونز تل‌آشغالش را روشن نگاه‌ می‌دارد.

 

کیسی جونز دوسره‌ کار می‌کند.

 

کیسی جونز مدال چوبی دریافت کرد.

 

به خاطر خوب و فداکار بودنش برای خط S.P

 

به تعبیر هیل، کیسی در یک تصادف می‌میرد و “سفری به بهشت” می‌کند که در آن جا سنت پتر St.Peter [دروازه‌بان بهشت] به او می‌گوید “موزیسین های ما اعتصاب کرده‌اند هر وقت دلت بخواهد می‌توانی به صورت اعتصاب شکن کار پیدا کنی” اما فرشته ها هم از دست او نجات پیدا می‌کنند.

تعمیرکار ها از این ترانه شوخ و مبارز استقبال کردند و در تمام کشور به دور آن جمع شدند.-در بهار سال ۱۹۱۲ در هنگام اعتصاب در خط آهن کانادای شمالی Canadian Northern Railroads هیل در کلمبیای بریتانیا British Clombia بود. به آهنگ “پوشیدنی سبز” Wearing of the green اعتصاب کنندگان را به “نساختن خط آهن بیشتر به خاطر شلوارکار و شعله شمع” تشجیع کرده‌بود که از بدی بنای کمپ هائی که لایه خارجی دیوار هایشان از کیسه سیب‌زمینی درست شده‌بودند شکایت می‌کرد. به آهنگ ترانه داستان رودخانه شانون River Shannon نوشت:

 

این کنتراتچی های پوشالی، همگی کاربدستانی خبیث‌‌اند.

 

هر کارگری می‌داند آن ها حامیان منافع ما نیستند.

 

پس مصمیم در هوای خوب و بد به هم بپیوندیم.

 

و ترسی نداریم که رودخانه شانون به کجا می‌ریزد.

 

برای اعتصاب در شرکت رودخانه فریزر Fraser River قطعات کوتاه دیگری نوشت که در جریان اعتصاب مورد استفاده قرار گرفتند ولی به زودی فراموش شدند.

 

کمدی های نیشدار بکار برده‌شده [در ترانه ها]‌ تماما برای برانگیختن عصبیت روسا و بالا بردن روحیه کارگران بود تا روسا را در مقابل خود کم اهمیت تر بدانند. بسیاری از ترانه هایش که برای اعتصاب خاصی نوشته شدند، در جا های دیگر به همان درجه‌ بکار برده‌شدند و جذابیت کارگری وسیعی داشتند.

 

او آواز های روز محبوب مردم را برای ترانه طنز انتخاب می‌کرد. دفترچه [ترانه] سال ۱۹۱۲ یکی از ترانه های رقص ایروینگ برلین(۱۰)  Irving Berlinبنام “همه را به‌ رقص در می‌آره‌” را داشت که به ترانه “همه به آن می‌پیوندند” I.W.W برگردانده‌ شده‌بود. خوش بینی آن با رشد I.W.W در آن سال در بندرگاه جنوبی و نخ ریسی های شرقی تایید شد. در ماه ژانویه کارگران کارخانه پشم آمریکا American Woolen Company در لاورنس – ماساچوست Lawrence – Massachusetts اعتصاب کردند و از I.W.W خواستند که از آن ها پشتیبانی کند. جان گولدن (۱۱) John Golden مسئول UTW با پیشنهاد بکارگیری اعتصاب شکن ها [توسط کارفرما] خود را در نظر مردان و زنان اتحادیه سبک کرد.هیل ترانه‌ای طنز بر اساس یک آواز مدرسه یکشنبه به نام “خیلی خوب، گفتگوئی کوتاه با گولدن درستش می‌کنه” برای اعتصابیون فرستاد. آن ها در اعتصابشان پیروز شدند.

 

هیل در دفترچه ترانه ۱۹۱۳ نه (۹) ترانه تازه داشت. مثل آن که آن چه را در اروپا در شرف تکوین بود پیش بینی کرده‌باشد، دو تا از این ترانه ها ضد نظامیگری بودند. به کولین باون Coleen Bawn در نیروی هوایی ایرلند نوشت:

 

بیلیون ها صرف می‌کنیم هر سال

 

برای مهمات و تسلیحات.

 

تا نیروی دریائی و ارتشمان، عزیز،

در وضعیت خوبی حفظ شوند….

 

چرا آن ها مسلسل هایشان را

 

هزاران کیلومتر ورای اقیانوس ها سوار کنند

 

ناوگان های دشمن هرگز که به آن جا نمی‌رسند.

 

این کاری مسخره نیست.

 

ترانه دیگر به آهنگ شاد “نور آفتاب” از ناامیدئ های جوانی حرف می‌زد که برای دیدن دنیا به نیروی دریائی پیوست ولی دید که باید عرشه کشتی را بمالد و برنج پاک کند و کفش های ناخدا را برق بیاندازد.بعضی از محبوبترین ترانه هایش آرشی بونکر (۱۲) Archi Bunkr های اولیه را که سیاهان و خارجی ها را باعث گرفتاری های خود می‌دانستند به‌ تمسخر می‌گرفت. برای “کارگران صنعتی جهان” او هیچ کارگری نمی‌توانست خارجی باشد. “بیل قایق موتوری” Steamboat Billریتم موزون یکی از رقص های ۱۹۱۳ را داشت که “جو” این کلمات را در باره سیزربیل Scissorbill به آن افزوده بود:

 

حالیشه که تو هر اردوگاه معدن و چوب‌بری ،

 

می‌خوره و را می‌ره‌،

 

درست مث آدمای دیگه.

 

می‌دونی این جورا نیس،

 

همینکه دهنشو واسه حرف زدن وا کنه.

 

در حالی که همه پلیسا بیرونش می‌کنند از همه جا،

 

با چهره‌ای خوشباور سیزربیل می‌گه به شما:

 

“این مملکت منه”.

 

پاکش کنید از ژاپنی و آلمانی و سوئدی و سیاه ها.

 

کارگر مشابه دیگر “آقای بلوک” بود که “فکر می‌کند احتمالا روزی رئیس جمهور می‌شود”. تیراژ دفترچه ترانه های I.W.W هربار ۵۰۰۰۰ بود و “آقای بلوک” الهام بخش [چاپ] نوار کارتونی شد درباره مصائبی که فقدان آگاهی طبقاتی بر سرش می‌آورد.

 

تعابیر بکار گرفته‌شده در ترانه های هیل منعکس کننده‌ شرائط غرب[آمریکا] است که اکثریت با افراد مذکر بود، و تقریبا تمام مزد بگیران مرد بودند. این تا اندازه‌ای با شهرک های شرقی که افراد مونث اکثریت داشتند در تعادل بود. کودکان بخش مهمی از نیروی کار بودند و غیر از کار در کارخانجات نساجی و تکه‌دوزی لباس، نقش اصلی اقتصادی زنان تولید بچه و رساندنشان به سن کار بود. این جا هم هیل آرشی‌بونکر نبود. او زنان را هم در اتحادیه‌اش می‌خواست. در اوائل سال ۱۹۱۳ به آهنگ ضربی “رنگین کمان Rainbow” نوشت:

 

ما قوطی ساز و دباغ و کلفت را می‌خواهیم،

 

پینه‌دوز ها را،

 

مردانی را که چاه می‌کنند،

 

مردانی را که از دیرک ها می‌روند بالا ،

 

فروشندگان دوره‌گرد و مقنی و مردان مزد بگیررا،

و تمام دختران کارخانه و فروشندگانرا، بله تمام کسانی را که کار میکدنند می‌خواهیم.

 

او خودش موسیقی “دختر شورشگر است، برای طبقه‌ کارگر مرواریدی گران قدر است” را نوشت و گفت که آن را یکی از بهترین ترانه هایش می‌داند.

 

در سان‌پدرو هیل در گروه خدماتی ملوانان در خیابان بی‌اکون Beacon امکان استفاده از یک پیانو را داشت و به نظر می‌رسد بیشتر ترانه‌هایش در آن جا نوشته‌شده‌باشند. در آن جا او دبیر ناحیه‌ای I.W.W بود و در یک اعتصاب کوتاه [توسط] کارگران اسکله، بوسیله پلیس دستگیر شد. پلیس تلاش کرد که مسافران یک اتوبوس شهری را وادارد که بگویند او کسی بوده‌است که جلو آن ها را برای لخت‌کردنشان گرفته‌است. کسی چنین چیزی نگفت اما پلیس به دلیل اوباشی به هیل ۳۰ روز محکومیت داد.

 

در اواخر سال ۱۹۱۳ مسئول ناحیه‌ای سالت‌لیک سیتی شد و در انبار ماشین در سیلور کینگ‌ماین Silver King Mine در پارک سیتی Park City شغلی پیدا کرد که اوتو اپلیکوست Otto Applequist یک هم ولایتی سوئدی که در سان‌پدرو San Pedro شناخته‌بود، در آن جا سرکارگر بود. در این ناحیه هم از I.W.W استقبال نشده‌بود.

 

اوائل آن سال I.W.W طرح قرارداد یوتا Utah را در توکر Tuker به‌ اعتصاب کشانده‌بود و با وجود حمله آدم‌کش ها به‌ پیروزی افزایش ۲۵ سنت و بهبود شرائط دست یافته‌بود. شرکت با فرستادن آدم‌کش ها به سراغ میتینگ های خیابانی I.W.W در سالت‌لیک سیتی مقابله به مثل کرد و پلیس به‌ جای مهاجمین سخنرانان را دستگیر کرد. چندی قبل از کریسمس، هیل و اپلیکوست به سالت‌لیک سیتی آمدند و به جامعه بزرگ سوئدی های آن جا رفتند، ذوق موسیقی هیل با مراسم عید در آن جا مطابقت داشت. آ‌ن ها در مهمانخانه‌ای شبانه‌روزی که توسط خانواده اسلیوس Eselius اداره‌ می‌شد و بعضی از آن خانواده‌ هر دو نفرشان را می‌شناختند، اقامت کردند.

 

در یکی از اتاق های پشت آشپزخانه این مهمانخانه بود که در عصر روز دوشنبه ۱۳ ژانویه ۱۹۱۳ هیل دستگیر شد. او در رختخواب افتاده‌بود، یک زخم گلوله عمیقا در سینه داشت و قلب و ریه‌اش خراشیده‌شده‌بودند و تخدیر شده‌بود. وقتی سه پلیس داخل اتاق شدند او یکی از دستانش را حرکت داد. کلانتر پلیس در حالیکه رگ انگشتانش را می‌شکست به هیل تیراندازی کرد. بعدا او توضیح داد که فکر کرده‌است که هیل می‌خواسته‌است به‌ اسلحه‌اش دست یابد، هر چند که او اسلحه‌ای نداشت و دکتر مک هاف Mc Hugh، که پلیس را از معالجه زخم هیل مطلع کرده‌بود، به آن ها گفته‌بود که به هیل مورفین تزریق کرده‌است. رئیس پلیس برای دستگیر کردن او آمده‌بود، با این نظر که زخم سینه او ممکن است او را به قتل انتقامجویانه‌ی شب شنبه ۱۰ ژانویه در مغازه بقالی جان موریسون که قبلا آمد ارتباط دهد.

 

جان موریسون، افسر پلیس پیشین، به طور مدام در ترس انتقام بسر برده‌بود. او هفت سال پیش در انبارش با سه مهاجم درگیری مسلحانه داشته‌بود و یکی از آن ها در تعقیب بعدی پلیس کشته‌شده‌بود. او در ماه سپتامبر پیش هم مورد حمله قرار گرفته‌بود و یکی از مهاجمین را زخمی کرده‌بود. او در مورد ترس از انتقام با افراد مختلف از جمله زنش صحبت کرده‌بود و به او تاکید کرده‌بود در صورت کشته‌شدنش از پلیس بخواهد که از یکی از همسایه ها بازجوئی کند.در بعدازظهر[پیش از] شب قتلش او به یکی از همکاران پلیس، کاپیتان جان همپل John Hemple گفته‌بود که او با خوشحالی از تمام ثروتی که طی سال ها کار سخت اندوخته‌است دست می‌شوید به شرطی که از ترس انتقام نجات پیدا کند. همپل به مطبوعات گفت ” موریسون مداوما از کسانی که در موقع پلیس بودنش دستگیر کرده‌بود در بیم بود.”

 

انتقامی که از آن در بیم بود در ساعت ده شب شنبه موقعی که مغازه‌اش را می‌بست صورت گرفت. آرلینگ یکی از پسر ها، جارو می‌کرد، پسر کوچکتر، مرلین در انتهای مغازه نزدیک انبار بود.

 

آقای موریسون یک کیسه سیب‌زمینی را روی کف مغازه می‌کشید که دو مرد نقابدار وارد شدند، خطاب به او گفتند “حالا گیرت آوردیم.” و به آقای موریسون در حالی که روی کیسه سیب‌زمینی خم شده‌بود و بعد به آرلینگ شلیک کردند و رفتند. رولور کف مغازه نزدیک به آرلینگ، متعلق به موریسون، نشان می‌دهد که آرلینگ هدف جنایت نبوده‌است، اما وقتی با رولور مغازه که در یخدان نگهداری می‌شد خارج شده‌بود مورد هدف قرار گرفته‌بود.

 

سال ها بعد توسط تاریخ پردازی به نام ورنون جنسن Vernon Jensen در [نشریه] “بازنگری ارتباطات صنعتی و کارگری” Industrial and labor relation review شماره آوریل ۱۹۵۱ (۱۳)اتهامی علیه‌ جو هیل ساخته و پرداخته‌شد که برای دانشجویان تاریخ جدی تر از مجادلات پلیسی است. جنسن نوشت که دکتر مک هاف (که زخم سینه هیل را درمان کرده‌بود) در اواخر دهه چهل به او گفته‌بود که هیل نزد او کشتن موریسون را اعتراف کرده‌بود. به حساب او [جنسن] مک هاف در بعداز ظهر روز دوشنبه از هیل پرسیده‌بود آیا به موریسون تیراندازی کرده‌بود: ” در دفاع از خود به او تیراندازی کردم. پیرمرد برای برداشتن اسلحه رفت و من به او شلیک کردم و پسر جوان تر اسلحه را برداشت و به من شلیک کرد و من هم برای نجات زندگیم به او تیراندازی کردم. من مقداری پول برای خروج از شهر می‌خواستم.” دکتر مک هاف نه برای پلیس و نه در دادگاه چنین داستانی نگفته‌بود. اعتراف اظهارشده‌ با واقعیات مادی موجود خوانائی ندارد، چون آقای موریسون در حال کشیدن یک کیسه سیف‌زمینی دور از راهرو مرکزی جائی که هیچ دسترسی به اسلحه که در یخدان بود نداشت مورد هدف واقع شده‌بود. آن واقعه یک قتل انتقامجویانه طرح ریزی شده‌بود که در حالی که مانعی برای دزدی نبود، اقدامی برای دزدی کردن نشده‌بود.

 

اما برگردیم به ۱۹۱۴، وقتی دکتر مک هاف که در جریانات اجتماعی هیل را دیده‌بود و او را به مثابه مولف ترانه های طنزآمیز I.W.W می‌شناخت، پلیس را از زخم هیل باخبر کرد و ترتیب تحت مخدر قرار دادنش را داد، پلیس آشکارا دنبال انتقام رفته‌، اما موفق نشده‌بود.

 

اسلحه موریسون یک فشنگ مصرف شده‌ داشت. این شیوه‌ پلیس سالت‌لیک سیتی بود که به جای ضامن چکش اسلحه را روی یک جای فشنگ خالی یا پوکه قرار می‌داد. در مغازه گلوله‌ای که از اسلحه موریسون شلیک شده‌باشد پیدا نشد و شاید شلیک نشده‌بود، هنوز این احتمال هم می‌رود که گلوله‌ در بدن شخصی که مضروب شد مانده‌باشد. همسایگانی که با صدای شنیدن شلیک ها به صحنه هجوم بردند گفتند که یکی از دو مرد نقابدار دستش را روی سینه‌اش گذاشته‌بود مثل اینکه زخمی باشد، یکی از همسایه ها تنها کللماتی را که از دو نفر شنیده‌بود “من تیر خورده‌ام” را گزارش داد در حالیکه دیگری آن را “آه،باب” شنیده‌بود. لکه های خون روی زمین بودند. برای همین بنظر پلیس ممکن بود که یکی از دو مرد به وسیله اسلحه موریسون زخمی شده‌باشد. ولی زخم هیل کاملا درون سینه‌اش بود.

 

لکه های خون روی زمین در جهات مختلف کشیده‌شده‌بودند. بعضی به پائین پیاده‌رو ها، بعضی به طرف انبار ها، بعضی به طرف خطوط راه آهن می‌رفتند. امکان نداشت که همه آن ها متعلق به یک نفر باشند، و تمام ‌آن ها به سگی با پنجه در حال خونریزی برمی‌گشتند. دو مرد که از بار یک کشتی در حال خروج از شهر دزدی کرده‌بودند، در شهر بازداشت شده‌بودند، آن ها به علت یک دستبرد ۳۰۰ دلاری در آریزونا Arizona تحت تعقیب بودند، و به شکلی به عنوان مظنون حذف شده‌بودند. مظنون های دیگر گرفته‌ و آزاد شده‌بودند. مردی دیده‌شده‌بود که در چاله‌ای درازکشیده‌بود و وقتی یک عابر از وی می‌پرسد که به کمک احتیاج دارد به داخل یک اتوبوس برقی فرار می‌کند. بعدا یک کنترلچی اتوبوس برقی گزارش داد

که آن مرد با اتوبوس به مرکز شهر رفت و از روی عکس او را فرانک ز ویلسون Frank.Z.Wilson یک محکوم پیشین که موریسون در فرستادنش به زندان کمک کرده‌بود، شناسائی کرد.

 

به محض دستگیری هیل نظریه انتقامجوئی و تمام جریانات دیگر از طرف پلیس یکباره کنار گذاشته‌شدند. دکتری که پلیس را از وضع هیل خبر کرده‌بود او را بعنوان کسی که آن ترانه های I.W.W را نوشته‌بود می‌شناخت و مثل کلانتر پلیس سان‌پدرو، خشنود بودند که “همان مرد” را گرفته‌اند. ممکن است یک امر آن ها را راضی به فراموش کردن انگیزه انتقام و مقصر قلمداد کردن هیل کرده‌باشد: اینکه این امر به یک کینه خانوادگی که بین موریسون و یک گروه بزهکار در جریان بوده‌است خاتمه خواهد داد، کینه‌ای که تقریبا علیه هر پلیسی که اعضای گروه بزهکار را محکوم کند ادامه خواهد داشت.

 

حالا این فرصت را داشتند که به تمام اینها خاتمه دهند. در حالیکه یک “شهرنشین نامطلوب”، یک اجنبی را در دست داشتند که اتحادیه‌اش و ترانه‌هایش بهرحال مورد تنفر آن ها بود. پلیس در ۲۳ ژانویه از طریق مطبوعات محلی همگی و از جمله اعضای گروه بزهکار را مطلع کرد که جو هیل، ترانه‌سرای I.W.W، کسی بود که میخواستند به خاطر قتل موریسون محکوم کنند.

 

احکام گناهکاری ناعادلانه‌ای که باعث نارضایتی گسترده‌ شده‌بودند، معمولا مانند توطئه یک هیئت رئیسه برگزیده‌ انجام نگرفته‌بودند، بلکه مانند یکی از بیعدالتی های کم و بیش جاری [بودند]که مقامات پائین تر برای انطباق با تعصبات بالائی ها انجام می‌دادند. علیرغم اعتراض عمومی می‌بایست یا برتری بالائی ها  پیشبرده‌شود یا ماهیت جنایتکارانه و تعصب طبقاتی تنفیذ قانون را تایید کنند.

 

تنها رابطه‌ای که پلیس برای ارتباط هیل به قتل موریسون ارائه داد این بود که زخم گلوله‌ای داشت که برای آن دلیلی ارایه نکرد و احتمالا اسلحه موریسون هم شلیک شده‌بود. همسایگانی که دو مرد نقابدار را در حال فرار دیده‌بودند هیچ مشخصات ارزشمندی ارائه ندادند ولی کوشیدند این کار را بکنند. پسر جوانتر، مرلین موریسون (در آن موقع ۱۳ ساله و هنوز زنده) در روز چهاردهم وقتی برای دیدن هیل به زندان برده‌شد گفت” هیلستروم همان قد و بالای یکی از مردانی را دارد که در عصر یکشنبه وارد مغازه پدرم شد. من نتوانستم مشخصات ظاهری آن مرد را مدتی طولانی بگیرم. چون نور کافی نبود. اما قواره هیلستروم خیلی شبیه قواره مردی به نظرم می‌آید که داخل مغازه شد و دیدم به پدرم تیراندازی کرد.” یا این آن چیزی است که سالت‌لیک سیتی تریبون تنها سند قابل دستیابی، نظریات این پسربچه ۱۳ ساله را گزارش کرد. همچنین مطابق [مندرجات] روزنامه، چون رونوشت ها گم شده‌اند، مرلین در دادگاه بیشتر از این ها گفت. هیل شرح بسیار متفاوتی داد. در موقع اظهاریه به دادگاه تجدید نظر یوتا در سپتامبر ۱۹۱۵ او از دیدار مرلین موریسون در‌ زندان اینطور یاد کرد:

 

او اولین کسی بود که در صبح [روز] بعد از دستگیریم آمد و مرا نگاه کرد. تنها به خاطر پسر بچه‌ بودنش نظرش را صریحا در مقابل من ابراز داشت و این چیزی است که گفت: ” نه اصلا آن مرد نیست. آن هائی که من دیدم کوتاهتر و سنگینتر بودند.” وقتی که او در جلسه دادرسی مقدماتی شهادت داد از او پرسیدم مگر او این را نگفت که انکار کرد.

 

در ۲۷ ژانویه برای هیل کیفرخواست صادر شد و دادرسی مقدماتیش روز بعد برگزار شد. چون وکیل نداشت و [از خود] هیچ دفاعی نکرد او در دادرسی پسرک و دو شاهد را مورد سئوال قرار داد. محاکمه برای ۱۷ ژوئن ترتیب داده‌شده‌بود.چند روز بعد از این دادرسی ژانویه یک وکیل رسمی به نام ئئ-دی- مک دوگال E.D.Mc Dougall هیل را ملاقات و به او پیشنهاد وکالت مجانی کرد. هیل قبول کرد، چون به اد روان Ed Rowan دبیر حوزه‌ئی I.W.W ، که بعد از چاپ عکسش در روزنامه محلی ملاقاتش کرده‌بود گفته‌بود که این پای I.W.W را به میان نمی‌کشد و نمی‌خواهد اتحادیه‌ برایش وکیل بگیرد. دفاع ضعیف مک دوگال در محاکمه ژوئن بعضی را به این گمان انداخت که پیشنهاد مرموز کمک مجانی ممکن است که بخشی از نقشه‌ای بوده‌باشد که از دست رفتن هیل را مسلم کند.

 

رابط اصلی با قتل موریسون زخم هیل بود. چطور این زخم را بر داشت تا امروز هیچکس نمی‌داند. وسیعا باور بر این است که به خاطر مسائل عاشقانه آن زخم را برداشت، اما مدارک برای این ضعف است؛ اینکه روزنامه‌ای گفته‌است که دکتر مک ه‌اف به یک خبرنگار گفت این چیزی است که ‌‌‌‌هیل به او گفت. خود هیل برای کسی توضیح نداد. شواهد بدنی نشان میدهند که از جلو به او تیراندازی شده‌بود. ژاکت به تن داشته ولی اورکت به تن نداشته‌بود و بنابراین به احتمال قوی در داخل اتاق بوده‌است. دست هایش بالا بوده‌اند به طرزی که وادار به این کار شده‌باشد که ژاکتش هم بالا کشیده‌شده‌بود، جائی حدود یک ساعت  بعد از قتل موریسون، و چندین مایل دور از مغازه‌ موریسون بود.

 

در حدود ساعت ۱۱.۳۰ دهم ژانویه تقریبا با زخم تازه با پیراهن خونین و در حالیکه قلبش خراشیده‌شده‌بود و شش هایش خونریزی داشتند او پیاده‌ به مطب دکتر مک هاف که خانه‌اش هم بود و در حدود پنج مایل دور از مغازه موریسون بود، رفت. سوراخ گلوله در اورکت نبود اگرچه گلوله از تنه و جلو و پشت ژاکت و پیراهنش عبور کرده‌ و در جائی که به او تیراندازی شده‌بود به جامانده‌بود که بنابراین نمی‌تواند مغازه موریسون بوده‌باشد.

 

هیل بر اینکه چگونه زخمی شده‌است و در این مورد هیچ توضیحی به کسی بدهکار نیست پافشاری کرد. اما بعضی از اظهاراتش در رابطه با داده‌ های دیگر روی مسئله تاثیر گذاشتند. وقتی وارد مطب دکتر مک هاف شد اسلحه داشت. [اما] گفت وقتی که زخمی شد مسلح نبود. اسلحه را در راه بازگشت از مطب به مهمانخانه شبانه‌روزی دورانداخت. بعدا با پلیس رفت و برای پیدا کردن آن تلاشی ناموفق کرد و همراه با پلیس مشخص کرد که از بنگاه رهنی سالت‌لیک یک اسلحه خریده‌بود. او امیدوار بود که با دادن مشصات اسلحه و نوع آن ثابت کند که [آن اسلحه] نمی‌توانست اسلحه‌ای بوده‌باشد که موریسون ها را کشت.

 

وقتی [هیل] دستگیر شد پلیس در جیب شلوارش یادداشتی از دوستش اپلیکوست را پیدا کرد که نوشته‌بود: “هیلدا و کریستینا اینجا بودند. ما به امپرس Empress ڕفتیم.سعی کردیم تو را پیدا کنیم. اوتو”

 

امپرس یک تئاتر محلی بود. در این باره‌ که آیا بعد از اینکه هیل مجروح شد و به خانه اسلیوس برگشت، اپلیکوست هم آنجا بود گزارشات متضادی موجودند اما او نه آن جا دیده‌شد و نه هیچ جای دیگر بعد از آن شناسائی نشد.

 

این اوضاع پرونده‌ بسیار بهتری از آن چه پلیس علیه هیل برای این سلسله حوادث داشت تشکیل می‌دهد: اینکه هیل عصر روز یکشنبه در حالی که اسلحه‌اش را در مهمانخانه شبانه‌روزی جامی‌گذارد از آن خارج شد؛ اینکه بعدا برگشت و یادداشت را برداشت اینکه بعدا بیرون رفت و به شکلی تیر خورد و اسلحه را از کسی که به او تیراندازی کرد گرفت. اینکه اگر اسلحه همان باشد که از بنگاه‌رهنی خریده‌بود مهاجم می‌بایست آن را از مهمانخانه شبانه‌روزی اسلیوس برداشته‌باشد، که به قرار قرائن اوتو اپلیکوست می‌شود. اگر به این ترتیب اتفاق افتاده‌باشد، جای حدس و گمان کمی باقی می‌ماند.

 

به هر صورت، هیل مصرانه توضیح چگونگی زخمی شدن خود را رد کرد. بعضی ها اصرار داشتند که با گفتن آن ممکن بود زندگی خود را نجات بدهد. او جواب داد وقتی که آن هائی که می‌دانند و خودشان آزادانه به خاطر خودشان پا پیش نمی‌گذارند برای او بی فایده‌ خواهد بود هویت آن ها را فاش کند. بنابراین او بر موضع خود ماند که این او نیست که باید بیگناهی خود را ثابت کند، بلکه اگر گناهکار است این پلیس است که باید آن را ثابت کند. یک وکیل خوب می‌توانست قضیه پیگرد را ریز کند و حقایق جسمانی مربوط به‌ زخم را برای نشان دادن اینکه او نمی‌توانسته‌است زخم را در مغازه موریسون یا در حدود ساعت ده برداشته‌باشد به کار ببرد. محاکمه او در ژوئن نمایش مضحکی بود که در آن او سعی کرد وکیل تسخیری مک دوگال را برای بازپرسی نکردن شاهد ها منفصل کند، اما فاقد مهارت های قضائی لازم بود تا خودش بتواند حقایق را آشکار کند.

 

بعدا از طریق تلاش های ویرجینیا سنو ستیفن Virginia Snow Stephen و اورین هیلتون Orrin Hilton یک وکیل رسمی جدید، سورن کریستنسن Soren Christensen [هم] اضافه شد. دادگاه به آن ها اجازه نداد که در مورد ترسی که موریسون از انتقامجوئی داشت شواهدی ارائه دهند. آن ها فرصتی به دست آوردند که نشان بدهند که پلیس کوشید با تهدید به دستگیر کردن یکی از اعضا خانواده اسلیوس، او را وادار کند که علیه هیل دروغ بگوید.دادگاه به آن ها اجازه نداد که از دکتر بیر Beer بپرسند اگر هیل دست هایش بالا نبودند چنان سوراخ هائی در بدن و ژاکتش می‌بودند. دادگاه به هیئت منصفه دستور نداد که می‌بایست مطابق سوابق یوتا Utah آن شواهد تصادفی مثل یک زنجیر بدون هیچ حلقه ناقصی [به هم] مربوط باشند، در عوض دادگاه توصیه‌ کرد شواهدی را که زیاد تر هستند در نظر بگیرند. مک دوگال در گفتگوئی محرمانه شرکت کرد که دفاع [از هیل] را نمایشی سرهم بندی شده‌ نشان داد، و در ۲۷ ژوئن هیل محکوم شد.

 

در ۸ جولای قاضی از هیل سئوال کرد که ترجیح می‌دهد حلق‌آویز یا تیرباران شود او جواب داد:

 

“تیرباران را می‌خواهم. چند بار به من تیراندازی شده‌‌است فکر می‌کنم بتوانم دوباره آن را تحمل کنم.” در اول سپتامبر تلاش برای محاکمه‌ای مجدد رد شد. در می ۱۹۱۵ اورین هیلتون قضیه را در دادگاه عالی یوتا به بحث گذاشت. دادگاه با این گفته که نمی‌تواند کار هیئت منصفه را انجام دهد یا قضاوت بد اعضا هیئت منصفه را تلافی نماید در تصمیم خود از مجادلات دفاعی طفره رفت، اما در مورد سوراخ گلوله ها خیالپردازی خلاق بزرگی را دخالت داد. دادگاه چنین استدلال کرد اگر او وقتی تیر خورده‌باشد که روی پیشخوان خم شده در حالیکه کت او در جهت مخالف کشیده‌باشد سوراخ [گلوله] می‌تواند روی کت پائینتر و روی بدن هیل بالا تر قرار بگیرد.- و این که سوراخ گلوله ها روی بدن هیل کاملا روشن می‌کند که او موادی را از مغازه موریسون دزدیده‌است.

 

در ۱۸ سپتامبر ۱۹۱۵ همان آقایان خیالپرداز با استاندار و دادستان در مورد تشکیل دادگاه تجدید نظر وارد گفتگو شدند.منش مشابه عالیجناب جلاد خان [اپرای] گیلبرت Gilbert و سولیوان (۱۴) Sollivan. آن ها نتوانستند آنچه را که قبلا رد کرده‌بودند مجددا بررسی کنند اما با هیل در این جا رو در رو شدند. با علم به اینکه‌ هیل در افشا نکردن چگونگی تیر خوردنش موضعی مصمم دارد، او را تحت فشار قرار دادند که به طور خصوصی به آن ها یا مقامات بگوید. هیل گفت او درخواست یک محاکمه تازه‌ کرده‌بود که در آن بشود شاهدان را به درستی مورد بازپرسی قرار داد. هر دغلکار معمولی مدت ها پیش می‌توانست با دوستانش توضیح قانع کننده‌ای سرهم‌بندی کند که چگونه تیر خورد- اما این شیوه هیل نبود.

 

در خلال این ماه ها هیل در زندان ترانه های دیگری نوشت. شکستگی بند های انگشتان دستش مانع نوشتن می‌شد، اما او موسیقی اشعار خودش “دختر عصیانگر” و “کارگران جهان برخیزید” را ساخت. برعکس بیشتر ترانه هایش این دوترانه کمتر با لهجه شکسته هستند انها نشان می‌دهند که در زندان جانبداری از کارزار شغلی را از دست نداده است.

 

کارگران اگر یک نظر شوند

 

تمام قطار های سریع‌السیر را می‌توانند متوقف کنند

 

هر کشتی را در اقیانوس

میتوانند با زنجیر های قدرتمند ببندند

 

هر چرخ در تولید

 

هر معدن و هر آسیاب

 

ارتش ها و ناوگان ها

 

به فرمان آنان بیحرکت می‌شوند.

 

هیل در بازداشت همراهی با ترانه های تازه را از دست می‌داد. اروپا در جنگ بود و به آهنگ “تا تیپرری Tipperary راه درازی است” (۱۵) رژه می‌رفت، و سام مورای Sam Murray یک نسخه از آن را برای او فرستاد و درخواست کرد که برای بیکاران اطراف سان‌فرانسیسکو که بسیاری از آن ها به امید یافتن کاری در ورلدز فیر World’s Fair (۱۶) به آن جا آمده‌بودند، چیزی بنویسد. هیل درباره موسسه کاریابی بیل براون Bill Brown ترانه‌ای ساخت که این طور خوانده‌ می‌شد:

 

تا آخر صف سوپ راه درازی است.

 

برای رفتن راه درازی است.

 

تا آخر صف سوپ راه درازی است.

 

می‌دانم که سوپ هم آبکی است.

 

تکه های خوب قدیمی گوشت خوک، خدا حافظ،

 

گوشت گاو نایاب، بدرود.

 

تا آخر صف سوپ راه درازی است.

 

اما سوپ من آن جاست

 

در همین احوال اعتراضات وسیعی به طرفداری از او شکل می‌گرفت که تنها آن چه که برای تام مونای Tom Mooney (۱۷) در ۱۹۱۸ و برای ساکو Sacco و وانزتی Vanzetti (۱۸) در ۱۹۲۷ به عمل آمد با آن برابری می‌کرد. از ۲۲ سپتامبر ۱۹۱۵ به بعد حکومت سوئد فعالانه به طرفداری از او به دخالت پرداخت و رئیس جمهور ویلسون را هم وادار به این کار کرد، هر چند که این کار باعث رنجش مقامات یوتا و مطبوعات شد چون این موضوعی ایالتی بود و نه‌ فدرالی. هیل میبایست در ۱ اکتبر تیرباران شود، اما در ۳۰ سپتامبر، بعد از اینکه زیر نگاه مرگ نامه های وداع را نوشته‌بود، [حکم] تا ۱۶ اکتبر موقع تشکیل مجدد دادگاه تجدید نظر به تعویق افتاد. نخست وزیر سوئد هیل را تحت فشار قرار داد که با دادن توضیحی در مورد زخمش نظر دادگاه تجدید نظر را به سوی خود جلب کند اما هیل رد کرد و گفت که او تجدید محاکمه خواسته‌است. از آن جائی که هیل فقط به قتل موریسون پدر متهم شده‌بود، حکومت ایالتی می‌توانست بدون کمترین چشم پوشی نسبت به حکم پیشین با به تعویق انداختن حکم اعدام از این جنبه ترتیب تجدید محاکمه را برای قتل ارلینگ موریسون بدهد – اما نمی‌خواست که به‌ هیل شانس مورد سئوال قرار دادن شاهد هایش و پایه ریزی دعوت از شاهد های احتمالی بعدی را بدهد. در ۱۸ اکتبر به  تیر باران در ۱۹ نوامبر محکوم شد.

 

اعتراضات توده‌ای به شکل جدیدی افزایش می‌یافتند. در ۳۰ اکتبر، انتقادات ر.ج هورتون R.J.Horton در یک سخنرانی خیابانی به طرفداری از هیل، به افسر پلیس سالت‌لیک سیتی، میتون Myton برخورد و به هورتون تیراندازی کرد و او را کشت. در ۱۶ نوامبر فدراسیون آمریکائی کار The American Federation of labour در قطعنامه انجمن تشکیل شده‌اش خواسته‌بود که فرماندار باید فرصت دادگاه جدیدی را به هیل بدهد. روزانه صد ها نامه و تلگرام اعتراضی برای فرمانداری می‌آمدند.همچنین نامه هائی تهدیدآمیز که معلوم شد بعضی از آن ها از طرف یک آژانس کارآگاهی بوده‌اند. تدارکات وسیعی برای محافظت فرمانداری از یک حمله تخیلی به عمل آمده‌بودند. هیل در آرامش روی ترانه‌ای که به کبوتر صلح تقدیم شده‌بود کار می‌کرد. به بیل هی‌وود Bill Haywood تلگراف زد: “برای عزاداری من وقت تلف نکنید، متحد شوید.” در ساعت ۱۰ شب ۱۸ نوامبر هیل یک ورق کاغذ را با عنوان “آخرین آرزویم” به دست نگهبان داد.

 

 

 

بر آوردن آرزویم آسان است.

 

چون چیزی برای تقسیم کردن ندارم.

 

احتیاجی به گریه و زاری بستگانم نیست.

 

“خزه به سنگ غلتان نمی‌چسبد.”

 

جسدم- آه اگر به اختیار خودم بود،

 

می‌گذاشتم خاکسترش کنند

 

بگذار نسیم های شادمانه

 

خاکسترم را به رستنگاه گل ها ببرند.

 

بعضی گل های پژمرده‌ شاید از آن،

 

زندگی دوباره بیابند و به غنچه بنشینند.

 

این آخرین آرزو و آرزوی نهائی من است.

 

خواستار موفقیت همگی شما

 

 

 

                                                                                                             جو هیل

 

بعد از یک مراسم تشییع جنازه‌ در سالت‌لیک سیتی، جسد هیل به شیکاگو Chicago برده‌شد. تشییع جنازه با روز سپاسگزاری مصادف بود. هزاران نفر به تالار جمعیت غربی روانه شدند. خیابان ها تا چندین بخش از جمعیت آن هائی که دنبال تابوت می‌رفتند انباشته‌بودند و با خواندن ترانه های جو هیل دیگران را متاثر می‌کردند. طبق خواسته خودش جسدش سوزانده‌شد و خاکسترش در اول ماه مه سال بعد به وسیله اعضا I.W.W در سرزمین های زیادی پخش شد.

 

جو هیل بنام “مردی که هرگز نمرد” مشهور شده‌است. عنوانی که باری استیویس Barrie Stavis در سال ۱۹۱۵ به نمایشنامه خودش در باره‌ هیل داده‌بود. ترانه هایش هنوز خوانده‌ می‌شوند و او فراموش نشده‌است. صدمین سالروز تولدش در بسیاری جا ها توسط اتحادیه های کارگری جشن گرفته می‌‌شود تا مضمون تلگرافش ” شیون نکنید، متحد شوید” رعایت شده‌باشد. تقاضای برائت او وجود دارد همانطور که ساکو و وانزتی تبرئه شدند زیرا آن ها و بی عدالتی که به آن ها روا شد فراموش شدنی نیست.

 

اتحادیه هیل پیوسته از اعدام او در ماه نوامبر در کنار دیگر کسانی که در نوامبر های دیگر در راه مبارزه طبقاتی زندگی خود را بخشیده‌اند، یاد می‌کند. طرفداران هشت ساعت کار که در یازده‌ نوامبر ۱۸۸۷ در شیکاگو حلق آویز شدند، مبارزان آزادی بیان که در پنج نوامبر ۱۹۱۶ در ورونا Verona در اورت Everett واشنگتن Washington کشته‌شدند، وسلی اورست Wesley Wverest که برای دفاع از سالن کارگران چوب‌بری در یازده‌ نوامبر ۱۹۱۹ در سنترالیا Centralia واشنگتن قطعه قطعه (لینچ) شد، معدنچیانی که در معادن کولومباین Columbine در کلرادو Colorado در ۲۱ نوامبر ۱۹۲۷ با گلوله کشته‌شدند و دیگران…. رالف چاپلین Ralph Chaplin برای تمام این ها قطعه شعری نوشته‌است:

 

نوامبر سرخ، نوامبر سیاه‌

 

نوامبر سرد، سرخ و سیاه‌

 

از فدائیان کار، قهرمانان کار

 

هلاک شدگان کار

 

خالی شده‌ این ماه‌.

 

یأس و امید و خشم کار،

 

پیمان سرخ، تهدید سیاه.

 

کیانیم اگر به یاد نیاوریم؟

 

کیانیم اگر به خود جرات فراموشی دهیم؟

 

رنگ های سیاه و سرخ در هم آمیخته،

 

سیاه و سرخ پیمانی که بستیم،

 

سرخ تا هنگام پایان نبرد،

 

سیاه‌ تا هنگام بازپرداخت طلب.

 

چیزی نگذشت که هیل چهره‌ای افسانه‌ای شد. آنقدر در نشریات نامش آورده‌شده‌است که نتوان آن را شمرد. یک انسان به احتمال زیاد وقتی به اسطوره و افسانه می‌پیوندد که زندگیش نمونه آرزوئی باشد که به طور گسترده‌ احساس شود. هزاران نفری که به طور غیر منتظره‌ای خیابان های شیکاگو را در تشییع جنازه‌ او انباشتند اشاره کوچکی به این امر بود، زیرا بیشتر آن ها خارج از گروه هائی بودند که خواستار محاکمه‌ای جدید برای او بودند. بعضی آن جا بودند چون ترانه هایش را دوست داشتند. بعضی تحسین کنندگان این موضع محکم او بودند که انسان احتیاج ندارد بیگناهی خود را ثابت کند. زیرا اغلب می‌دانستند که برای کارگران مهاجر ثابت کردن ساده‌ترین حقایق در مورد زندگیشان چقدر مشکل است. بعضی هم از انسانی که آخرین آرزوئی از آن نوع نوشته‌بود در شگفت بودند. تمام کسانی که در مراسم شرکت کردند احساس می‌کردند که او انسانی بود طرفدار آن ها، علیه کسانی که فریبکارانه آن ها را از زندگی که می‌خواستند به بیراهه می‌کشاندند – انسانی که تقلید کردن از او ارزش داشت.

 

در سال ۱۹۲۵ آلفرد هایز Alfred Hayes شعری بنام “دیشب جو هیل را در خواب دیدم ” سرود که بعد از این که ارل رابینسون Earl Robinson در دهه ۳۰ برای آن آهنگ ساخت، وسیعأ در جنبش کارگری مشهور شد. یکی از ابیات این ترانه ” او گفت: من هرگز نمرده‌ام” به عنوان نمایشنامه باری استیویس اشاره‌ می‌کرد. نمایشنامه‌ای که مقدمه‌ای بود برای اولین تلاش های جدی برای جمع آوری حقایق زندگی هیل. در سال ۱۹۵۱ در سوئد، تور نرمان Ture Nerman دانسته ه‌ای دوران کودکی هیل را با نام جوئل هاگلند منتشر کرد. اطلاعاتی کاملا تازه برای دوستان هیل. در سال ۱۹۶۴ شرکت پخش برنامه های رادیوئی کانادا Canadian Broadcasting Company در قسمت “صدا های دیگر” اسنادی در مورد هیل ارائه داد که در آن دون فرانکس Don Francks بسیاری از ترانه های هیل را در حین شرح زندگانیش خواند. دو سال بعد فیل اکس Phil Ocks اشعار و موسیقی یک ترانه‌قصه طولانی را نوشت. در ۱۹۷۰ انتشارات دانشگاه یوتا جو هیل نوشته گیبز اسمیت Gibbs Smith را انتشار داد که کاملترین تحقیق تاکنون نوشته‌شده‌ در مورد کسی است. بعدأ گروست و دانلپ Grsset & Dunlap همان کتاب را تحت عنوان “جو هیل جانفدای طبقه کارگر” تجدید چاپ کرد. در سوئد و کالیفرنیا بو وایدبرگ Bo Widerberg فیلمی نسبتأ تخیلی در باره جو هیل ساخت.

 

اتحادیه‌ سوئدی SAC با تبدیل محل تولد هیل به موزه از او تقدیر نمود. وقتی گوستاو شاه Gustav در سال ۱۹۷۶ از آمریکا دیدن کرد، به آرشیو تاریخ کارگری والتر رویتر Walter Reuther labor History Archives جائی که رونوشت اسناد قدیمی مربوط به I.W.W در باره ارتباطات بین حکومت سوئد و مقامات آمریکائی بر سر مسئله هیل نگهداری شده‌اند، برده‌شد. کسی که از ژنو Geneva در کشور سویس Switzerland دیدن کرده‌است، دیدن هیل را عظیمتر از زمان حیاتش گزارش می‌دهد که [تصاویرش] زینت بخش دیوار بسیاری از دفاتر تریدیونیون های بین‌المللی متمرکز در آن جاست.

 

این آن چیزی است که جو هیل را نزد بسیاری از مردم متحد دنیا عزیز کرده‌است. از جمله [حتی] کسانی که می‌دانند اگر با جو ملاقات می‌کردند با او مجادلاتی داشتند. این همه اظهار علاقه و احترام و نقشه برای برگزاری صدمین سال تولد او در‌ ۷ اکتبر ۱۹۷۹، عمدتأ خارج از اتحادیه هیل صورت گرفته‌اند. بنابراین تداوم هیل به عنوان نمونه‌ای مقاوم ساخته دست چند نفر آدم نیست، بلکه مانند تشییع جنازه‌اش بخشی از یک جریان است که طی آن طبقه کارگر به آرزو ها و ارزش هایش شکل می‌دهد. هیل در صنعت جای ویلیام تل William Tell (۱۹) را گرفته‌است. گمان می‌رفت که ویلیام تل در تاریخ شخصیتی واقعی باشد تا این که معلوم شد ماجرای او یا چیزی شبیه آن، در هر جائی که جامعه‌ای طبقاتی و ظلم و ستم ناشی از آن وجود داشته‌باشد روی خواهد داد.

 

به هر صورت جو هیل همانطور که انسانی واقعی بود افسانه هم بود. او زندگی کرد، برای I.W.W. سازماندهی کرد، در آخرین تلگرافش به روشنی این ذهنیت را داشت: “عزاداری نکنید- متحد شوید.” I.W.W هم تا حدی اسطوره‌ای، هنوز هست و برای دستیابی به آرزو های هیل، برای دنیائی که به دست کارگران اداره‌شود، تلاش می‌کند. وقتی که به این درک رسیدند که نباید علیه یکدیگر اعتصاب شکنی کنند، یا به همدیگر تیراندازی کنند، یا به خود اجازه ندهند که به هیچ طریقی علیه‌ یکدیگر مورد استفاده‌ قرار گیرند، آن ها قادرند که دنیا را برای منافع خودشان اداره کنند. از سال ۱۹۱۵ دنیا بسیار تغییر کرده‌است. بنابراین در دنیائی که به وسیله جنگی که سلاح های به کار برده‌شده در آن اکنون ابتدائی هستند، تکه پاره‌ شده‌، دیدگاه هیل از اتحاد جهانی طبقه کارگر احساسی زیبا بود. امروز دیدگاه اتحاد جهانی طبقه کارگر برای بقای بشریت ضروری شده‌است. آیا احساس اینکه شور نشان داده‌شده برای جو هیل در ۱۹۷۹ نشان درک این حقیقت است، خیلی خوشبینانه است؟

*****************

 

در ۲۹ مه ۱۹۷۹ جانشین رئیس دادگاه تجدید نظر یوتا، هاریت ل مارکوس Harriet L. Marcus به یک موزیسین آمریکائی- سوئدی به نام فالک جی آندرسن Folk G. Andersen که برای بخشودگی هیل تلاش کرده‌بود چنین پاسخ داد: “آقای آندرسن عزیز؛ دادگاه تشخیص می‌دهد در مورد یک قضیه مشکوک، بخشودگی عطف به ماسبق بی مناسبت خواهد بود.” اگر مسئله مشکوک بود، چرا جو هیل را تیر باران کردند.

………………………………………………………………………………………………….

Salt lake city Harald- republican, January ۲۳ ۱۹۱۴

۱-  حروف اول کلمات Industrial workers of world اتحادیه‌ای که جو هیل عضو آن بود.

 

۲-  رالف چاپلین Ralph Chaplin در ۱۹۱۳ به I.w.w پیوست. یکی از محبوب ترین نویسندگان سازمان بود. سردبیر نشریات همبستگی Solidarityو کارگران صنعتی Industrial workers بود. به خاطر مخالفت با جنگ جهانی اول به ۲۰ سال زندان محکوم شد. سال ۱۹۲۳ از زندان آزاد شد. سال ۱۹۵۰ به کلیسای کاتولیک پیوست و سال ۱۹۶۱ درگذشت.

۳- فرانسیس ایگناسیو مادێرؤ گۆنزالێس (۲۲ فوریه Francisco Ignacio Madero Gonzalez ۱۹۱۳- ۳۰اکتبر ۱۷۸۳) از شش نوامبر ۱۹۱۱ تا ۱۸ فوریه ۱۹۱۳ رئیس جمهور مکزیک بود. از خانواده‌ای ثروتمند بود و تحصیلات دانشگاهی داشت. هنگام انتخاباتی که دیاز قول داده‌بود دموکراتیک خواهد بود، مادرو و شش هزار نفر از وابستگان حزب او دستگیر و زندانی شدند. مادرو توانست از زندان فرار کند. شش نوامبر ۱۹۱۱ مادرو برای رئیس جمهوری انتخاب شد. هژده‌ فوریه‌ ۱۹۱۳ بعد از یک کودتا مجبور به کناره‌گیری شد و چند روز بعد از آن همراه معاون رئیس جمهور خود تیرباران شد.

 

۴-  ریکاردو فلورس ماگونRicardo Flores Magon (۲۱ نوامبر ۱۹۲۲ – ۱۶ سپتامبر ۱۷۸۴) یک شخصیت برجسته مکزیکی آنارشیست و فعال اصلاحات اجتماعی و در زندان لیونورث در کانزاس در ایالات متحد آمریکا مرد.او یکی از الهام دهندگان پیشتاز انقلاب مکزیک و جنبش انقلابی مکزیک در حزب لیبرال مکزیک بود. با همکاری فعالین.W.W I.کارگران را علیه دیکتاتوری پورفیریو دیاز Porfirio Diaz تحریک می‌کرد. از سال ۱۹۰۴ در ایالات متحد آمریکا در آوارگی از شهری به شهر دیگر زندگی به سر برد. در ۱۹۱۸ به اتهام نقض قانون جاسوسی ۱۹۱۷ به بیست سال زندان محکوم شد. این همزمان بود با اوج گیری بلشویزم در روسیه و تب درهم‌شکستن چپ گرایان و سوسیالیست ها در ایالات متحد آمریکا. مرگ او موضوع بحث انگیزی شد. عده‌ای گمان می‌کنند که نگهبانان عمدا او را کشتند، عده‌ای دیگر می‌گویند که دارو های مورد نیازش را به او نرساندند که بمیرد.در سال ۱۹۴۵ بقایای او به مکزیک بازگردانده‌شد و اکنون آرامگاهش در مکزیکوسیتی است.

 

۵-  خوزه‌ دلا کروز پوروفیریو دیاز موری( Jos de la Cruz Porfirio Diaz Mori ۱۵ سپتامبر ۱۸۳۰ – ۲ جولای ۱۹۱۵(

 

نمونه‌ کسی که از “سربازی به سرداری رسید.” مانند میلیشیا وارد ارتش شد. مدارج ترقی را به سرعت طی کرد. در سال ۱۸۷۶ خود را به رئیس جمهوری منصوب کرد. به قیمت فقر عمومی مکزیک را صنعتی کرد. او خودش اعلام کرد که وقت دموکراسی در مکزیک فرا رسیده‌است و اعلام انتخابات دموکراتیک کرد. آن انتخابات با تقلب انتخاباتی دیاز را مجددا به رئیس جمهوری منصوب کرد که منجر به خیزش عمومی شد. دیاز مجبور به فرار شد. در سال ۱۹۱۵ در پاریس در تبعید فوت کرد.

۶-  سپاه‌رستگاری Salvation Army جریانی دینی مسیحی که در سال ۱۸۶۵ در لندن ایجاد شد تا فقرا، گرسنگان، بیمسکن ها را با جمع‌آوری صدقه‌ مالی و جنسی رستگار کند! در سال ۱۸۷۸ سپاه‌رستگاری نامیده‌شد. در سال ۱۸۸۰ از طریق فعالین سپاه‌ که به ایالات متحد آمریکا مهاجرت کرده‌بودند، در آن جا شروع به کار کرد.

۷- منطقه‌ای است در کالیفرنیای جنوبی متشکل از قدیمی ترین شهر های منطقه در ایالات متحد آمریکا که در اواخر قرن نوزده‌ ساخته‌شدند.

۸- Edward Henry Harriman مدیر اجرائی ثروتمند خطوط آهن از جمله Southern pacific railroads در ایالت نیویورک.

 

۹-  حروف اول South Pacific railroads

۱۰-یکی از اعجوبه ترین و مشهورترین ترانه‌ و آهنگساز های تاریخ ایالات متحد آمریکا.

 

۱۱- جان گولدن رهبر اتحادیه‌ کارگران بافندگی آمریکا Textile Workers of America بود. در جریان این اعتصاب به جای ماندن در کنار و حمایت کارگران، به شهر دیگری رفت و کارگران را متهم کرد که توسط جمعی انقلابی رهبری می‌شوند و به هر کس و هر چیزی برای تایید خود متوصل می‌شوند. این اولین بار در تاریخ جنبش سراسری کارگری آمریکا بود که یک رهبر به کسان خود پشت کرد.

۱۲_ شخصیتی تخیلی تلویزیونی که نماینده آمریکائی ناب بودن است. چیزی معادل “ناف تهرانی” است.

۱۳- اشاره به مقاله‌ای است با عنوان حماسه جو هیل The legend of Joe Hill که در آن نشریه‌ آمده است.

۱۴- اشاره است به یک اپرای کمدی به نام میکادو Mikado با اشعار گیلبرت و موسیقی سولیوان.

۱۵- ترانه سرودی که در جنگ جهانی اول در انگلستان سر زبان ها افتاده‌بود.

 

۱۶- World’s Fair یکی از اولین و برجسته‌ترین نمایشگاه های بین‌المللی برای فرآورده‌ های علمی، صنعتی و فناوری در ایالات متحد آمریکا بود که در ۱۹۱۵ به تقلید از فرانسه و انگلستان درست شد.

 

۱۷- یک شخصیت سرشناس و سوسیالیست کارگری آمریکا که بیشتر عمرش را به خاطر اتهام به بمب گذاری در یک راهپیمائی در زندان گذراند. تظاهرات و اعتراضات گسترده‌ بین‌المللی برای آزادیش برپا شدند.

 

۱۸- دو کارگر آنارشیست ایتالیائی الاصل که به اتهام شرکت در یک سرقت مسلحانه زندانی و اعدام شدند. تظاهرات و اعتراضات گسترده‌ بین‌المللی برای آزادیشان برپا شدند.

۱۹- شخصیتی اسطوره‌ای سویسی که گفته‌می‌شود در اوائل قرن چهارده‌ می‌زیسته‌است. وی به خاطر اینکه حاضر نمی‌شود که به‌ کلاه‌ یک خان تعظیم کند وادار می‌شود که با تیر و کمان به سیبی روی سر پسرش تیراندازی کند. بار اول موفق می‌شود بدون آسیب رساندن به پسرش سیب را بزند، خان از او می‌خواهد که دوباره آن کار را بکند. تل می‌گوید اگر بار دوم پسرش آسیب ببیند، به خان هم شلیک می‌کند. این تهدید به خان بر می‌خورد و تل دستگیر می‌شود که به‌ کشته‌شدن خان توسط تل منجر می‌شود.

 

نويسنده: اسعد حاجى حسنى | تاریخ: ۱۲ آبان ۸۶ |

 

]]> http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/12/%d8%b2%d9%86%d8%af%da%af%d9%8a%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%ac%d9%88%d9%87%d9%8a%d9%84-%d8%aa%d8%b1%d8%a7%d9%86%d9%87-%d8%b3%d8%b1%d8%a7%d9%89-%da%a9%d8%a7%d8%b1%da%af%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d8%aa%d8%b1/feed/ 0 kargaradbiat http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/12/5/ http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/12/5/#comments Wed, 12 Dec 2007 21:31:28 +0000 kargaradbiat http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/12/5/ ]]>

]]> http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/12/5/feed/ 0 kargaradbiat تاریخچه مختصری از نحوه شکل گیری کارگران سنندج, نوشته عبه سید مرادی http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/12/%d8%aa%d8%a7%d8%b1%db%8c%d8%ae%da%86%d9%87-%d9%85%d8%ae%d8%aa%d8%b5%d8%b1%db%8c-%d8%a7%d8%b2-%d9%86%d8%ad%d9%88%d9%87-%d8%b4%da%a9%d9%84-%da%af%db%8c%d8%b1%db%8c-%da%a9%d8%a7%d8%b1%da%af%d8%b1%d8%a7/ http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/12/%d8%aa%d8%a7%d8%b1%db%8c%d8%ae%da%86%d9%87-%d9%85%d8%ae%d8%aa%d8%b5%d8%b1%db%8c-%d8%a7%d8%b2-%d9%86%d8%ad%d9%88%d9%87-%d8%b4%da%a9%d9%84-%da%af%db%8c%d8%b1%db%8c-%da%a9%d8%a7%d8%b1%da%af%d8%b1%d8%a7/#comments Wed, 12 Dec 2007 21:27:34 +0000 kargaradbiat http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/12/%d8%aa%d8%a7%d8%b1%db%8c%d8%ae%da%86%d9%87-%d9%85%d8%ae%d8%aa%d8%b5%d8%b1%db%8c-%d8%a7%d8%b2-%d9%86%d8%ad%d9%88%d9%87-%d8%b4%da%a9%d9%84-%da%af%db%8c%d8%b1%db%8c-%da%a9%d8%a7%d8%b1%da%af%d8%b1%d8%a7/ ]]>

 

برگرفته از  فصل نامه  رها شماره 
رفقای کارگر !
 خوانندگان  گرامی :  مقاله ای را که  مطالعه  می کنید  حاصل  تلاش  رفیق عبه سید مرادی در سالهای  1366و1367 در کردستان،  و از منبع موثق  تهیه  شده که چندین سال از آن می گذرد  ولی  مطالعه مختصر تاریخ کارگری  برای  ما  ارزشمند و قابل ارج است.  و بنا به  همین  دلیل هرکسی  در این  راه  تحقیاتی انجام داده است ما  از آن استقبال  می کنیم  و در نشریه  رها  در صورت لازم و تکميل  تاریخ مبارزات کارگران،  برای آگاهی  خوانندگان  رها  قطعاَ آن را درج می کنیم••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••
این نوشته سعی دارد تاریخچه مختصری از نحوه شکل گیری کارگران سنندج ، ایجاد مراکز و موسسات متنوع دولتی و خصوصی زندگی و مبارزه کارگران ترسیم کند .
با تمامی کمبودهایی که این نوشته با خود دارد اما چون از این نوع نوشته کم در دسترس کارگران بوده و اهمیتی که شهر سنندج از لحاظ تمركز کارگران و نقش پیشرو کارگران سنندج در تحرکات کارگری بعد از قیام و بخصوص 3-4 سال اخیر  در ایران داشته است ، و همچنین کارگران کمونیست و پیشرو با دسترسی به جزوات از این دست ، انتظار میرود که خود مفصل تر در این عرصه هم دست بکار شوند .
- ما اطلاعات مبارزات کارگران سالهای قبل از قیام را در دسترس نداشتیم و در نوشته نیامده و مبارزات بعد ار قیام هم در مواردی که در جدول میاید کل مبارزات کارگران نیست و بررسی ما هم به جزء جزء این اکسیونها نمیپردازد .
- در این نوشته تاریخچه بررسی کارگران را به دوره های زیر تقسیم کرده ایم :
  1- دوره اول ، قبل از اصلاحات ارضی نیمه دوم دهه 30 تا دهه 40
  2- دوره دوم ،  اصلاحات ارضی تا قیام 57
  3- دوره سوم ، بعد لز قیام 57 تا 59
  4- دوره چهارم ، از سال 59 تا 67
سالهای قبل از اصلاحات ارضی و دهه های 30 در ایران هنوز روابط و مناسبات فئودالی و ارباب رعیتی در ایران حاکم بود ، در کردستان هم نیاز و تولیدات جامعه را ان مناسبات ارباب رعیتی و تولیدات  روستا بیشتر تامین میکرد.
سالهای نیمه دوم دهه 30 یعنی سال 1335 جمع کارگران اولیه شهر سنندج در رشنه و صنفهای متعددی مشغول بکار بودند ، طبقات دارا ، ملاکین و ثروتمندان بخش مهمی از ان تولیدات را به خود اخنصاص  میدادند .
رشته های مختلف در این عصر و در این دهه در شهر سنندج عبارت بود از ، نانوایی ها ، کوره پز خانه ها ، سنگبریها ، معادن مختلف سنگ و ……… کارگران ساختمانی ، نجاریها ، کارگران شهرداری و رفتگرها ، اهنگران ، کارگران کفاش – شرکت نفت سنندج – اب و برق – دخانیات – نساجی و قالیبافیها و …..
اگر بخواهیم کار مزدی را پیدا کنیم و کارگران راببینیم، در شهر سنندج در رشته های تولیدی فوق به عیان دیده میشوند
وقتی تاریخ هرکدام از این صتفها را بررسی کنیم میتوان وارد بررسی مفصل شد ولی با هر کمیت و کیفیتی که مشخصه کارمزدی در سنندج بود و تقابلی که در این رابطه ها بود این ویژگیهای مشنرک را میتوان اینطور دید :
یکی حاکم بودن روابط استاد – شاگردی در محیط کار و در بین صاحبکار و فروشنده نیروی کاراست ، دیگری هم عدم ظوابط کار قانونی و نبودن هیچ نوع ظوابطی بر سر شرایط کار و دستمزدها ، میتوان گفت ملاک ساعت کار ان بود که وقتی هوا روشن میشود نت بخشی از شب کارگر کار میکرد ، کار مزدی و کارگر سنندجی مشخصاتی این چنین داشت .
دستمزدها از یک تومان تا 25 ریال بود این 25 ریال در موارد کمی برای کارگران فنی و ماهر بود مثلا در کار ساختمانی مانند بناها یا کارگری که در یک نجاری کار میکرد و خودش صاحب کار نبود ولی چند نفر دیگر کارگر را مینوانست در پروسه تولید سرپرستی کند .
بخش بزرگی از تولیدات در شهر سنندج برای رفع نیازمندی ثروتمندلن و ملاکین مختلف شهر بود که بیشتر در صنایع چوبی بودند مانند جعبه های چوبی و عصا و تخته نرد و شطرنج چوبی ، ریسندگی و قالیچه های زینتی که ثروتمندان بیشتر خریدار ان بودند .
مهمترین صنفهای کارگری ان موقع از لحاظ تجمع و سوخت و ساز روابط کارگری کوره پز خانه ها بودند که شش  کوره بودند  1- کوره پز خانه سیامک خان اردلان با به نام هوفمان  2- کوره میرزا باقر ادب 3- کوره سید احمد نجفی 4- کوره استاد احمد 5- کوره صالح فرهاد ابادی 6- کوره یحچالی  -   تعداد کارگران کوره 30 تا 50 نفر بودند ساعت کار متوسط کوره پز خانه ها 14 ساعت کار بود کار کوره ها فصلی بود و نمی توانستند تمام فصلهای سال  کار بکنند کارگران کوره نوعی وابستگی به صاحبان کوره داشتند و مثلا برای فصل پاییز و زمستان صاحبان کوره به کارگران وام میدادند .
هنوز میتوان گفت شهر سنندج چهره فرهنگ و مناسبات و اخلاقیات دوران فئودالی را داشت ، مشخصات شهر نشینی ان دوره هنوز روابط فئودالی مهر حود را بر ان  میزد و اینها در روابط بین کارگران و صاحب کار و در مطالبات و تقابل ها تاثیر خاص خود را داشت .

اصلاحات ارضی و دهه 40 و خلع ید دهقانان

وقتی وارد دهه 40 میشویم ، چهره اجتماعی شهر سنندج تغییر میکند . اصلاحات ارضی گام به گام و ده به ده پیش میرود و دهقانان را خلع ید میکند و بی زمین میکند این نیاز سرمایه بود که دهقان بی زمین روانه شهر و مراکز کار بشود ، سرمایه هم برای این خلع ید شدگان جا خوش میکند . بعد از اصلاحات ارضی هزاران دهقان چم شاری ، ژاورودی و لیلاخ و بخشی هم سارال به روابط کالایی کشیده می شوند و روانه شهر ها میشوند . شهر سنندج در نیمه دهه 40 نمی توانست طبق نیاز سرمایه ان حد از دهقانان خلع ید شده را که به بازار کار می امدند به کار به گمارد .
کارگران به شکل وسیع به شهرهای خارج از کردستان میروند مانند شهرهای تهران ، اصفهان ، تبریز و بنادر جنوب – بخشی دیگر به کشورهای هم جوار ایران مانند عراق – کویت – ترکیه – بخشی دیگر هم در خود شهر سنندج جذب بازار کار شدند . اشاره مختصری به هر کدام از این بخشها می کنیم :

کارگران مهاجری که در شهرهای خارج از کردستان کار میکردند

بخش زیادی از کارگران که دهقانان خلع ید شده بودند زن و بچه خود را جا گذاشته و برای ماههایی از سال به طرف شهرهای دیگر ایران می رفتند و در مکانهایی مانند شرکت ساختما نی و راه سازی و حمل بار  در بنادرجنوب و درون کشتیها و چلوکبابیها و تعداد کمی هم در قسمتهای صنعتی بودند ، کار میکردند .
خصوصیات این جمع از کارگران ، اینها در دسته های 30  تا 50 نفره با روابط نزدیک طایفه ای در روستا و یا جمعهایی که درروستاهایشان در جوار یکدیگر بود ، به طرف شهرها حرکت میکردند ، در این رابطه که دهقان مناسبات روستا را به جا گذاشته بود و تسلطی که بر محیط قبلی داشت ان را از دست  میداد و با چهره تازه و نوع زندگی تازه روبرو میشدند و در این رابطه و در بین این جمعها افرادی بعنوان راهنما و صاحب نظر رو میاید مثلا جمع 50 نفری به یک شرکت مراجعه میکردند و در بین این جمع یک یا چند نفر با صاحب کار قرار داد می بست و چک و چانه میزد و در پروسه کار  هم نیازهای جمعی کارگران معمولا از زبان این افراد بروز پیدا میکرد ، بهر حال این یک نیاز اجتماعی بود که دهقان دیروزی و کارگر امروزی حق طلبیش را باید بیان کند و ان را به نوعی بروز دهد و این افراد معتبر و شناخته شده حاصل این نیاز مبارزاتی اجتماعی بود .
این بخش از کارگران در روابط کاری و نزدیک جغرافیایی با مراکز صنعتی و خارج قرار می گیرند و در این دوره کارگران مراکز صنعتی و شهرهای بزرگ ایران مطالبات و خواستها و سنتهای مبارزاتی خودشان را داشتند و کارگران کرد هم با درجاتی و در سطحهای مختلف از مطالبات و سنتهای مبارزاتی کارگران تاثیر میگرفتند و کارگران در محل کار میدیدند که کار حدوالثغور معینی دارد و زندگی نزدیک کارگران سنندج با این مراکز به تقابل بین کارگران و صاحبان کار افقهای تازه ای میداد و در دوره های بعد کارگران متوقع تر از دوره و یا سال قبل با کارفرما و یا صاحب کار وارد قرار داد و یا چک و چانه زدن میشدند .
به هر حال این کارگران در دل این مطالبات و کار در جامعه تازه و مدنیت شهری اشنا میشوند ولی به دلیل اینکه سطح معیشت پایین دارند و ناامنی کار مشخصه کارشان است و سطح دستمزدشان پایین است و فقر مطلق و نااگاهی در این دوره های اولیه در میان این کارگران به چشم میخورد میتوان گفت سطح توقع پایین  در بین این کارگران جمعهای اعتصاب  شکن در ان دوره در جنبش کارگری یا حرکتهای کارگری در میان این کارگران پیدا میشوند و این جنبه منفی چهره این جمع از ان بخش کارگران مهاجر بود . و البته این خصیصه کارگران مهاجر تازه به بازار کار کشیده می شوند هنوز به حق و حقوق و مطالباتشان اشنا نیستند ، ( نمونه امروز افغانیها ).

کارگران مهاجری که به کشورهای همجوار مانند عراق – کویت و ترکیه می رفتند

تعداد قابل ملاحظه ای از کارگران  شهر و روستاهای شهر سنندج کیلومترها راه و بیراهه و از مرز گذشتن و تقبل خطراتی را پشت سر گذاشتن به کشورهای همجوار مسافرت میکردند .
این کارگران در بنادر و درون کشتیها – ابیاری و درو و کتیرا کندن ، واکسی و تعمیرکفش و چلوکبابیها و کارهای خدماتی و ارداری و بخش کمی در پالایشگاه نفت کرکوک کار میکردند ، تعداد کارگرانی که از مرز ایران میگذشتند بیشتر به عراق میرفتند که در زیر اشاره ای به کار و زندگی این کارگران میکنیم :
کارگرانی که در کار کشاورزی و ابیاری و درو کردن و کتیرا کندن مشغول بودند بیشتر از کارگران ژاورودی بودند و در اطراف سلیمانیه و دشت شاره زور کار میکردند ، ان بخش دیگر کارگران به شهرهای عرب نشین می رفتند و در شهرهایی مانند بغداد ، کربلا ، کاظمین کار میکردند این کارگران با جامعه و مدنیت شهری اشنا میشدند فرقی که این کارگران با کارگران مهاجری که  به شهرهای دیگر ایران میرفتند ، میتوان گفت این بود  که این کارگران مجبور بودند بیشتر از یکسال در عراق ماندگار شوند و بعضا هم بودند که تا چهار سال ماندگار میشدند ، با زبان عربی اشنایی پیدا میکردند و اکثرا هم به ان تسلط پیدا میکردند به شیوه ای که هنگام بازگشتن به ایران و تعقیب اخبار و گوش دادن به رادیو بیشتر عربی گوش میدادند تا فارسی .
دلایل ماندگاری طولانی مدت این کارگران در کشورهای همجوار بیشتر این بود که اولا ناامنی شغلی و نبودن کار و ناامنی و رفت و امد در مرز که تردد اسان نبود کارگران مجبور بودند که هنگام عبور از مرز راهنما بگیرند و پول زیادی به راهنما میدادند و بارها پیش میامد که گیر پلیس و ماموران مرزی ایران و کشورهای همجوار می افتادند و پولهایشان را در ازای ازادیشان میگرفتند و یا ساواک انها را دستگیر میکرد و به ازار انها میپرداخت .
ان تعداد ار کارگران مخصوصا ژاورود که برای کتیرا کندن میامدند امرار معاش انها خیلی سخت بود جزء کم درامدترین بخشها بودند و در شهر سنندج در سال چند ماه هم کارشان گیر نمیامد و مجبور بودند زن و بچه شان را جا بگذارند و برای اینکه خانواده شان از گرسنگی نمیرند از تا جران شهر وام میگرفتند و هنگام کار میدانستند که حاصل کار از ان خودشان نمیشود و باید به تاجر و ثروتمندان قرض بپردازند .
این مهاجرتها به کشورهای همجوار تا یک دهه کامل میتوانیم بگوییم ادامه داشت تا دهه 50 و سال 51 و 52 که به انتها رسید و دلایل ان یکی رونق اقتصادی در ایران ، پیدا شدن بازار کار وسیع و دلیل دیگر سیاستهای کشورهای همجوار بخصوص عراق که ایرانیان را سوق ( بازگشت ) میداد .

کارگرانی که در شهر سنندج جذب بازار کار شدند

کارگرانی که در شهر سنندج میماندند و کار پیدا میکردند و عموما در صنایع زیر ساختمانی که نیاز ان دوره سرمایه بود ، کار میکردند مانند شهر سازی – جاده سازی مثل جاده  کمربندی پادگان به فرودگاه جاده حسن اباد – اسفالت بعضی از خیابانهای شهر ، این دوران   امین ازاد   استاندار سنندج بود بهر حال در این دوره بخشی از کارگران شهر و روستا در صنایع زیر ساختمانی مشغول به کار شدند .
دستمزد این کارگران در ان هنگام ( نیمه دوم دهه چهل ) 2 تا 4 تومان بود شرکتهای ساختمانی و راهسازی و مخصوصا جاده کمربندی پادگان به فرودگاه و جاده شهر به حسن اباد قسمتی از دستمزدشان به صورت کالا و بیشتر ارد و روغن میپرداختند – در این وقت در سالهای 45 بود که به شیوه ای ضعیف در اواخر این سالها برخی ضوابط بر سر کارها پیدا شد و خود را مطرح میکرد و کم کم کارگران یا  صاحبان کار بر سر دستمزدها و ساعت کار و غذا هنگام کار سرو کله میزدند بدون اینکه موفقیت چشمگیری را به دست اورند .

مختصری از سیمای شهر سنندج در قبل و بعد از اصلاحات ارضی

شهر سنندج تا مقطع اصلاحات ارضی جمعیتی بالغ بر 50 تا 60 هزار نفر داشت ، شهری که همان چهره  دوران فئودالی – دهقانی را داشت ناتمام فرهنگ و اخلاقیات ان دوره شهری کوچک بود بیشتر شهروندان به مسائل یکدیگر اشنا بودند هر حادثه ای چه تلخ و چه شیرین که اتفاق می افتاد اول شهر تا انتهای شهر همه درعرض نیم روز می فهمیدند ، پیاده روها و خیابانها خلوت بود و بچه ها با خیال راحت و بدون ترس از ماشین در خیابان بازی میکردند هر عابری با خیال راحت بدون توجه به سمت چپ و راست از عرض خیابان میگذشت .
نیمه دوم دهه چهل تا نیمه اول دهه پنجاه یعنی سال 45 تا 55 این مشخصات دگرگون میشود طی این فاصله حرکتهایی انجام میگیرد شهر میرفت تا چهره کامل سرمایه داری بر ان مسلط شود ، محلات تازه از نتیجه محاجرتها محلات قدیمی را به محاصره در میاوردند این محلات عبارت بودند از کوراباد – فیض اباد – سپور اباد – شریف اباد – کلکه جارو و …. امدن این جمع از انسانها جامعه شهری و چهره شهر را دگرگون میکرد نیازمندیهای کاری و تولیدی و مصرفی شهر بالا میرفت بخاطر این وسعت در رشته های مختلف که هم کار در ان پیدا میشد و هم به شهر وسعت میداد خودش را نشان میداد . میتوان گفت در درجه اول نانواخانه ها تعدادشان بالا میرفت حمامها – ادارات دولتی با تابلوهای رنگارنگ و اسم های خارجی ، بانکها ،  مکانیکیها ، تعویض روغنی ، دروپنجره سازی ، جوشکاری و پیدا شدن پاتوقها و قهوه خانه ها و محل و میدان ، کار ساختمانی گسترش سازمان اب و برق ، پمپ بنزین ، و …… پیدا میشدند .
خلاصه جمعیت دهها هزاز نفری که به طرف شهرها روی می اوردند چهره شهر را به تمامی عوض میکرد خیابانها شلوغ میشد ان دوران بی رمقی و کم تحرکی و خلوتی خود را از دست میداد در سالهای 45 تا 55 تراکم و ترافیک ماشین بحدی میرسید که هر عابری براحتی نمی تواند بدون اینکه چپ و راست خود را کنترل کند از خیابان عبور کند و پاسبانها با زحمت  و سوت کشدن و ایست دادن به ماشین ها میتوانند انبوه انسانها را از چهار راهها عبور دهند دهقان خلع ید شده در این دوره دست از شکایت بر میدارد و خود را قانع میکند که باید از روستا دست بردارد و در شهر ماندگار شود و تنها فروش نیروی کارش وی را از گرسنگی نجات میدهد و هر چه حاصل نیروی کارش است امروز بدست میاورد فردا ان را میخورد ، ان روابط انسان دوستی و نزدیکی صمیمانه  روستایی جای خود را به انفراد انسانی میدهد که جامعه ای وحشی و خشن ان را به بار اورده است قوی ضعیف را استثمار میکند ، انبوه انسانها در کوچه ها و خیابانها از کنار هم میگذرند بدون اینکه ان نزدیکی انسانی و اجتماعی را از خودشان بروز دهند .
وضعیت زندگی کارکری امروزی بکلی نامطمئن بود دوران استاد و شاگردی و روابط پدر سالاری در بین کارگرو کارفرما نمی ماند و انهایی که در اثر اصلاحات ارضی و سالهای بعد ار ان به صف کارگران رانده نشده اند و ورشکست نشده اند در این دوران کارگران زیادتری را در زیر سقفی جمع کرده اند و خود دیگر کار نمیکنند .
دورا ن استانداری   رئوفی   تا   علیزاده  پروژه هایی در سطح های مختلف از جمله سد قشلاق و ساختن و شروع کار جاده همدان – سنندج – دانشگاه فیض اباد – بیمارستان 200 تختخوابی – ساختمان ساواک – درست کردن بلوار – تعمیرخیابانها – درست کردن سینما شهر فرنگ – پاساژ های متعدد و بزرگ و ……این پروژه های کار هزاران کارگر را در خود جای میداد و کارگران وارد تقابل با سرمایه میشدند .
در این دوران اینها نشانه هایی از تحول جدی بود که با شروع دهه چهل بخصوص از نیمه دهه چهل به این طرف عظیمترین تحول اقتصادی – سیاسی و اجتماعی در ایران و به طبع ان در کردستان و در شهر سنندج روی داد در این دوران نقش و وزن طبقه کارگر در کل مناسبات تولیدی و اجتماعی انقدر پدیدار میشود که هر تغییر و تحول که انجام میگیرد بستگی به مناسبات و توازن قوای این دو طبقه اصلی در جامعه داشت .

قیام سال 57 و کارگران سنندج ، مبارزات و تشکلهای کارگری در سالهای 57 تا 59

بعد از قیام بهمن سال 57 و روی کار امدن جمهوری اسلامی ، بحران اقتصادی ایران همچنان عمیق تر ادامه یافت همچنین با سقوط شاه تناسب قوای مساعدی از لحاظ سیاسی برای توده های کارگر و زحمتکش بوجود امد .
تداوم و تشدید بحران اقتصادی سرمایه داری ایران بعد از قیام به تعطیل شدن بسیاری از کارخانه ها و مراکز تولیدی و خدماتی انجامید . بسیاری از پروژه های راه سازی و ساختمان سازی و کلا طرحهای عمرانی در سراسر کشور متوقف و یا معلق ماند و تعداد قابل ملاحظه ای از کارگران به خیل میلیونی بیکاران پیوستند .
این اوضاع در کردستان با ابعاد به مراتب بزرگتری خود را نشان داد کارگران کردستان بطور فزاینده ای به صف بیکاران رانده شده و پایین ترین سطح معیشت را به انان تحمیل میکردند بسیاری از کارگران فصلی و مهاجر که در شرکتهای ساختمانی و سایر مراکز کار خارج از کردستان کار میکردند، بیکار شده و به کردستان بازگشته در خود کردستان هم ان بازار کار اساسا وجود نداشت تا جذب ان شوند .
در سنندج هم جدا از اینکه هزاران کارگر فصلی به علت بسته شدن و معلق ماندن کارهای ساختمان سازی و مراکز کار خارج از کردستان به سنندج و به میان خانواده خود بازگشته بودند دهها شرکت ساختمانی و راه سازی و طرحهای عمرانی و تعطیل شدن پروژه جاده سازی مسیر سنندج – سد قشلاق  کارگران شرکتهای ماد – سابیر – اسال اولر – میکا و ….. تعطیل شده بود و اکثرا از یک سال هم میگذشت  در اکثر این شرکتها بخشی از دستمزد کارگران پرداخت نشده بود .  
بنابر این کارگران با مسئله حیاتی تامین معیشت خود و خانواده شان مواجه شده بودند و این تامین معیشت به شکل مطالبات معینی مانند بیمه بیکاری ، حق اشتغال ، و پرداخت حقوق معوقه ، وام بیکاری  مطرح و کارگران ان را در مقابل دولت و کار فرمایان قرار دادند .
در ضمن مطالبات مربوط به کارگران شاغل از قبیل :  8 ساعت کار – بیمه درمانی – تعطیل هفتگی – افزایش دستمزد و ….مطرح شده و کارگران برای این مطالبات حرکتهایی کردند که در زیر مختصر اشاره ای به ان می کنیم :
در اواخر اسفند سال 57 ، چند روز مانده به نوروز 58 نزدیک به 150 نفر از کارگران شهرداری سنندج برای کسب حقوق عقب افتاده 3 ماهه شان در سالن شهرداری دست به تحصن زده و اعلام کردند تا حقوقشان پرداخت نشود به سر کار باز نخواهند گشت . با اعلام تحصن کارگران شهرداری ، کارگران سایر مراکز شهر ، شورای محلات ، شورای دانش اموزی و دیگر نهادهای دمکراتیک و انقلابی وقت با صدور اطلاعیه ها و فرستادن نماینده از مبارزه انان پشتیبانی کردند . کمیته انقلاب اسلامی که از تحصن کارگران شهرداری و اعلام حمایت سایر کارگران و نهادهای دمکراتیک از انان به وحشت افتاده بود ، برای ممانعت از گسترش مبارزه کارگران نماینده ای از مرتجعین وابسته به کمیته مفتی زاده را برای به سازش کشاندن کارگران به تحصن انان فرستاد ، نماینده کمیته ، کارگران را به صبرو شکیبایی دعوت کرد و خطاب به کارگران متحصن گفت :
چه عجله ای دارید برای گرفتن حقوقتان ، انقلابی شده و باید همه چیز را از نو ساخت و این احتیاج به زمان دارد . باید پله به پله بالا رفت ، پی ساختمان را ما از اول می سازیم و این درست نیست که شما از پله اوا به پله اخر پریده اید . دست از تحصن بردارید و به سر کارهایتان برگردید من هم از طرف کمیته انقلاب اسلامی قول میدهم تا چند هفته دیگر به خواستهایتان رسیدگی کنند .
حرفهای نماینده کمیته با اعتراض شدید کارگران روبرو شد ، رفیق اسماعیل علی پناه از پیشروان مبارزات کارگری کردستان که در فروردین 58 در راه کمک رساندن به خلق ترکمن جان خود را از دست داد و در این مبارزه نقش برجسته ای داشت ، با سرعت خود را به پشت تریبون رساند و در جواب به سخنان نماینده کمیته گفت :
اقا لطفا همین جا بمانید و حرفهای ما کارگران را بشنوید سپس رو به کارگران کرد و گفت  خوب نگاه کنید من کارگر را با این اقا مقایسه کنید این اقا ما را به صبر و قناعت دعوت میکند ؟! ماهایی که چند ماه است باهزار بدبختی و فلاکت و قرض گرفتن از این و ان زندگی مان را می گذرانیم ! ماهایی که خون دادیم سینه مان را سپر کردیم و قیام کردیم تا از دست بدبختی و فقر و فلاکت نجات پیدا کنیم  سپس رو به نماینده کمیته کرد و گفت : چرا این موعظه ها را برای خود و امثال خودتان نمیکنید ؟ چرا شما صبر و شکیبایی ندارید ؟ شمایی که از دسترنج ما کارگران انقدر سرمایه اندوخته اید که با ان میتوانید سالهای سال زندگی خوش و سیری داشته باشید ؟ میدانم اگر ما تا چند روز دیگر به تحصن ادامه دهیم و کار نکنیم و اشغالهای شما را جمع اوری نکنیم ، کثافت و اشغال از سرو رویتان بالا میرود . پس اشغال غذاهای اضافی و میوه های رنگین شما را چه کسی بریزد ؟ از کوچک و بزرگتان مارا اشغالی صدا میزنید ، بله می فهمم نگرانی شما از چیست ، به ما میگویید صبرو قناعت داشته باشید ، اخر تا کی ؟ تا کی ما باید کار کنیم و شما در ناز و نعمت زندگی کنید ؟
رفیق اسماعیل سپس رو به کارگران کرد و گفت :
بمن بگوئید ایا تا کنون توانسته ایم برای خود و زن و بچه هایمان لباسی نو ، از لباسهای پشت ویترین مغازه ها بخریم ؟ ایا تا کنون توانسته ایم میوه تازه بخریم ؟ ایا توانسته ایم به مادر یا پدر پیر و از کار افتاده مان غذای گرم و جای راحت بدهیم ؟ ایا بیاد دارید در مواقع بیماری ، توانسته باشیم با خیال اسوده و بدون ترس از تامین معیشت روزهای بیماری ، استراحتی کرده باشیم ؟ تا کی تحمل ؟ تا کی صبرو قناعت ؟ نه اقا دیگر قبول نخواهیم کرد ، برو به ان کمیته ات بگو که تا حقمان را نگیریم ، بگو تا حقوق سه ماهه مان را پرداخت نکنید ، این تحصن ادامه دارد و کار نخواهیم کرد .
سخنان رفیق اسماعیل با تایید و کف زدنهای مکرر کارگران روبرو شد و کارگران همصدا اعلام کردند تا تحقق خواسته مان که پرداخت حقوق سه ماهه است به سر کار باز نخواهیم گشت . تحصن کارگران شهرداری 5 روز طول کشیدو با موفقیت کارگران و تحقق خواسته هایشان پایان یافت .
تحصن کارگران شهرداری و موفقیت انان در گرفتن حقوق 3 ماهه شان و ار طرفی دیگر فشار معیشت روی کل کارگران ، این پیروزی قدرت اتحاد کارگران در تحقق خواستها و مطالبات را نشان داد و تجربه ای بود برای کارگران شهرداری و دیگر کارگران که در این روزها از مسائل دیگر کارگران اطلاع داشتند ، باعث شکستن مرز صنفها شد و پیوند نزدیکتری بین بخشهای مختلف کارگران سنندج برقرار نمود .
این موفقیت و حرکتها سر اغازی بود برای ایجاد خانه کارگر .

خانه کارگر سنندج

ایده تشکیل خانه کارگر سنندج در بین جمعی از کارگران پیشرو شهرداری ، چاپ ، شرکت ساختمانی ماد شکل گرفت و جمعی از کارگران پیشرو این حرکت در ارتباط با سازمان چریکهای فدایی خلق بودند و در امورات خانه کارگر و هدایت ان نقش داشتند .
همچنین کارگران پوشاک ، صنفهای خبازان ، خیاطان ، قصابها و خوراک پزها ، گرمابه ها و شرکت سایر کارخانه های ارد خواهان پیوستن به خانه کارگر شدند . بدین ترتیب خانه کارگر با عضویت صنفها و رشته های مختلف تشکیل گردید . یک ساختمان متعلق به شهرداری در محله چهار باغ محل استقرار مرکز خانه کارگر شد و هر یک از صنفهای متشکل در خانه کارگر یک اتاق کار را در تحویل داشتند ، از میان صنفها و شاخه های مختلف شورای مرکزی خانه کارگر تشکیل شد که وظیفه خود را رهبری و هدایت خانه کارگر تعریف میکرد . 
شورای مرکزی هفته ای یک بار در روزهای جمعه جلسه داشت و خانه کارگر یک ایین نامه داخلی هم داشت که اعضا ملزم به رعایت مفاد این ایین نامه بودند .

اقدامات خانه کارگر

مطرح کردن خواستها و مطالبات کارگران با ادارات و موسسات دولتی و خصوصی
تشکیل تعاونی مصرف کارگری برای رشته ها و صنفها ی مختلف خانه کارگر
هر یک از کارگران 50 تومان بعنوان سهم میپرداختند و در قبال ان دفترچه دریافت میکردند و از تعاونی جنس میگرفتند
دخالت در برقراری 8 ساعت کار و افزایش دستمزد کارگران
پخش اطلاعیه خانه کارگر از رادیو و تلویزیون سنندج
رسیدگی به تخطی کارفرمایان نسبت به کارگران و دخالت در ان موارد
تهیه لیستی از کارگران سا ختمانی و کوشش برای اشتغال انان در شرکتها و ادارات و صاحب کاران
شرکت در راهپیمایی مریوان
با حمله 28 مرداد سال 58 جمهوری اسلامی به کردستان این تشکل پایان یافت عمر یک دوره خود را دید و در ابان ماه سال 58 تغییر مجدد فضای شهر و حضور سازمانهای انقلابی و پیشمرگان ، خانه کارگر دوباره اعلام موجودیت نمود اما قوام گذشته خود را نداشت و بعد از هجوم گسترده لشکریان سرمایه به کردستان عمر این تشکل پایان یافت

سندیکای کارگران بیکار سنندج

این سندیکا در دل اوضاع انقلابی بعد از قیام شکل گرفت ، نمایندگان سندیکا که منتخب از کارگران بودند ، برای طرح مطالبات کارگران بیکار که دریافت بیمه بیکاری ، اشتغال به کار و پرداخت حقوق معوقه کارگران از طرف شرکتهای ساختمانی بود ، به استانداری و شرکتهای ساختمانی مراجعه میکردند ، اما با وعده و وعید استاندار و مدیران این شرکتها مواجه میشدند .
پس از اینکه تلاش نمایندگان کارگران از این راه به نتیجه ای نرسید سندیکا اقدام به سازماندادن تظاهرات خیابانی و تجمع در مقابل مراکز دولتی بویژه استانداری و بستن چهارراهها در شهر نمود . مبارزه متحد و متشکل کارگران دولت را وادار کرد تا 600 نفر از کارگران بیکار از طریق اداره راه در یک شرکت جاده سازی در جاده   نران  استخدام کند ، در عین حال دولت قبول کرد تا به کارگران وام بیکاری پرداخت کند .
در طول سال 58 بارها سندیکای کارگران بیکار اکسیون و تظاهرات صدها نفری کارگران برای خواست و مطالباتشان را رهبری و سازماندهی میکرد ، کارگران برای نیازهایشان چاره جویی میکردند بخصوص  در مرکز سندیکا که محله تازه اباد و یک محل تجمع دیگر در شهربانی قدیم در خیابان فرح بود ، خواست کارگران در اکسیونها و تظاهرات تکرار میشد و خود را نشان میداد این بود :
( گرسنه ایم ، گرسنه – کارگریم ، کارگر – بیکاریم ، بیکار !)
کار برای کارگر !

این اکسیونها به اهرم فشاری برای رژیم و کارفرمایان تبدیل شد تا سریع تر به خواست ها و مطالبات کارگران گردن نهند .
سندیکا علاوه بر مبارزه در راه خواستها ی کارگران بیکار در جهت کسب خواستهای کارگران شاغل هم اقدامات مهمی انجام داد از جمله مبارزه برای دریافت دستمزد و مزایای معوقه کارگران ساختمانی ماد . کارفرمایان شرکت ماد ناچار شدند تا به خواست کارگران گردن نهند و با پیگیری سندیکا مبلغ 8 میلیون تومان حقوق معوقه کارگران شرکت ماد گرفته و طبق لیست بین کارگران این شرکت تقسیم کنند بعد از این اقدام کارگران شرکت ماد به سندیکا روی اوردند و به عضویت ان درامدند .
همچنین از اقدامات دیگر سندیکا میتوان به موارد زیراشاره کرد:
مشارکت در لوله کشی اب محله گردی گرول
شرکت مستقل و دادن قطعنامه در اول ماه مه سال 58
مبارزه در مقابل توطئه باند مفتی زاده و کمیته انقلاب اسلامی
پشتیبانی فعال از مصادره زمین توسط دهقانان فقیر در بخشهای کامیاران – مریوان و دیواندره
در هجوم 28 مرداد سال 58 به کردستان و به شهر سنندج و دست اندرکاران و فعالین اصلی این سندیکا مجبور به ترک محل کار و زندگی خود و یا برگزیدن  زندگی مخفی ، این تشکل همچون خانه کارگر تعطیل شد و بعد از تسخیر شهر ها در پاییز 58 توسط نیروهای انقلابی و پیشمرگان سندیکا دوره تازه ای از فعالیت و تحرک خود را از سر گرفت اما در این دور سندیکا حرکت و خواستهای کارگران بیکار تحت شعاع مسائل عمومی تر قرار گرفت و قوام دور گذشته را نداشت و با حمله مجدد نیروی رژیم در فروردین 58 به شهر سنندج عمر این تشکل هم به پایان رسید .

شورای کارگری شاهو و پوشاک
کارگران کارخانه های پوشاک شاهو در سنندج که هر دو از مراکز بزرگ صنعتی کردستانند ، در فاصله سالهای 57 – 58 – 59  و تا قبل از اشغال شهر توسط سرکوبگران جمهوری اسلامی ، علاوه بر مبارزه برای مطالبات کارگری خود ، در کلیه مبارزات و اعتراضات مردم در شهر سنندج نیز نقش فعالی داشتند . اولین سنت های جنبش شورایی در میان این بخش از کارگران کردستان پا گرفت . بعد از قیام کارگران این 2 بخش کارگران سنندج ، شورای کارگری خود را تشکیل داده و در جلسات مجمع عمومی در مسائل مربوط به خودشان دخالت کرده و کنترل و اداره امور کارخانه را بدست گرفتند .
کارگران این دو مرکز تولیدی در طول سالهای 59 – 58 جدا از تشکیل شورای کارگری و اعمال اراده در همه مسائل مربوط به خودشان ، و علاوه بر شرکت در همه اعتراضات و مبارزات توده ای ، در مراسم با شکوه اول ماه مه سنندج در سال 58 که بیانگر اگاهی طبقاتی کارگران کردستان و درک همبستگی شان با کارگران سراسر جهان بود ، نقش فعالی بر عهده داشتند . بطور مشخص کارگران کارخانه پوشاک در این روز با تظاهرات و راهپیمایی مستقل خود و در حالی که پلاکاردی را که روی ان نوشته شده بود  ” زنده باد اول ماه مه ، روز همبستگی جهانی کارگران ” در دست داشتند به طرف میدان ازادی حرکت کرده و به شرکت کنندگان در مراسم پیوستند . در جریان برگزاری مراسم یکی از زنان کارگر به نمایندگی از طرف کارگران این کارخانه ، در مورد اهمیت روز جهانی کارگر و همبستگی طبقاتی کارگران صحبت کرده و پیام همبستگی کارگران این کارخانه را به مناسبت این روز خواند .
شورای کارگری شاهو در مجمع عمومی خود  نمایندگانی برای 6 ماه انتخاب کردند ، این نمایندگان در طرح مطالبات و پیگیری تصمیمات محمع عمومی نقش و وظیفه داشتند از جمله خواستها و مطالبات مطرح شده که کارگران موفق به گرفتن ان از مدیریت و صاحبان کار شدند میتوان به چند مورد زیر اشاره کرد :
افزایش دستمزد که ان موقع دستمزد رسمی  63،5  بود
لغو اضافه کاری
سرویس ایاب و ذهاب جهت انتقال کارگران از محل زندگی به کارخانه و بر عکس
درست کردن سالن غذاخوری
گرفتن یک وعده غذای گرم
همانطور که در بالا اشاره شد تا قبل از اشغال شهر سنندج توسط جمهوری اسلامی شورای کارگری به یک دور کار با تجربه خود در جهت وحدت طبقاتی کارگران و پیگیری مطالبات این کارگران نقش چشمگیر داشت و بعد از اتمام یک دوره کار و عمر این تشکلهای کارگری در دوره های بعد از هجوم سراسری جمهوری اسلامی به دستاورد قیام 57 و دستاورد جنبش کارگری ، کارگران شاهو و پوشاک مجددا با برپایی مجامع عمومی و اکسیونهای مبارزات خود را از سر میگیرند که در ادامه و در جدول امار مبارزات به مواردی از ان مبارزات اشاره میشود .

کارگاههای کوچک

کارگاههای کوچک واحدهایی هستند که از 1 تا 9 کارگر در ان کار میکنند ، این کارگاهها عموما به سرمایه های خصوصی کوچک تعلق دارند ، وسایل تولید انان قدیمی و بار اوری کاراین کارگاهها پایین و با استثمار شدید کارگران و کسب ارزش اضافه زیاد همراه است .
کارگران شاغل در این بخش با مسائل  عمومی سایر بخش های طبقه کارگر از قبیل بیکاری ، پراکندگی ، اخراج ، کار کنتراتی ، کاهش دستمزد و شرایط ناامن و ….. دست به گریبان هستند ، اما گذشته از اینها خصوصیات مشترک ، دارای ویژگیهایی نیز هستند از جمله اینکه مکان نسبتا ثابتی در تولید اجتماعی و تمرکز معینی در محل کار دارند و این زمینه ای برای متشکل شدن حول مطالبات مشخص و مشترکی است .
در شهر سنندج صدها کارگاه و مرکز کوچک وجود دارد که هزاران کارگر در سنین مختلف در انها مشغول بکارند قراردادهای بین کارگر و کارفرما برای پرداخت دستمزد ، عموما بر اساس کار کنتراتی و قطعه کاری یا به شکل پرداخت مزد  روزانه یا هفتگی میباشد که دستمزد کار بچه ها بیشتر هفتگی پرداخت میشود و تحت عنوان فراگیری و ماهر شدن دستمزدهایشان را در حد پایین قرار میدهند که حداکثر دستمزد بچه ها هفته ای 300 تومان میباشد اماری که در دسترس داریم حدود 3000 ( سه هزار ) نفر از این بچه ها در کارگاهها کار میکنند .
ساعت کار معمولی این کارگاهها 10 الی 12 ساعت میباشد که گاهی اوقات با شب کاری یا اضافه کاری به 15 ساعت میرسد . حدود سنی کارگران این کارگاهها از 8 سال تا کارگرانی که 30 سال سن دارند میرسد .
عوارض وسختی ناشی از کار این کارگران بسیار زیاد و متنوع است از جمله میتوان خلاصه اینها را گفت :
در جوشکاریها -  نانوایی  – مکانیکی – صافکاری – بلوک زنی – شیشه بری – شیرینی پزی – خیاطی – صنایع فلزی – موزائیک سازی – دامداری – نجاری – تراشکاری – سنگبری – نساجی – غذاخوری – و ….. کارگران با سرو صدای زیاد وسایل کار – حمل سنگین وسایل در محل کار – صدای دستگاه و موتورها – نور ناشی از کاربیت و جوش – استفاده از پرس و اره برقی – نشستن پشت دستگاه و شیوه ثابت کار کردن – فرو رفتن براده اهن و چوب در حین برشکاری در چشم و بدن – الوده بودن بدن و لباس کارگران به گریس و روغن و خاک – در گرمای زیاد و جلو حرارت زیاد ساعتها کار کردن و … اینها هر کدام عوارضهایی به بار اورده که در حال حاضر کارگران این کارگاهها مبتلا به بیماری یا سوانح ناشی از کار هستند . و کمتر مواردی پیش میاید که سرمایه داران خسارت ناشی از سوانح را پرداخت و به کارگر بدهند .
دستمزد کارگران همچنانکه در بالا یاداوری شد بشیوه یکسان نیست و هر کدام از صنفها و حتی کارگاهها ی  یک رشته و یک صنف به یک شیوه  پرداخت نمیشود اما متوسط دستمزد روزانه کارگران 120 تومان میباشد .
از کل کارگران کارگاههای کوچک در صد کمی از انان تحت پوشش بیمه هستند و در ماه  7% الی 9% به نسبت دستمزدشان باید حق بیمه بپردازند و اینان بیشتر کارگران ماهر و با سابقه هستند و کمترین استفاده را هم از بیمه بودنشان میبرند .

 

در جدول زیر برای اشنایی بیشتر با نقطه تمرکزهای کارگران ادارات دولتی و موسسات خصوصی و کارگاههای کوچک و بعضی مشخصات دیگر از طریق جدول تعدادی از انان را معرفی میکنیم :

رشته های کار                                                 تعداد کارگران                     نانوایی ها                                                         300                                        250                                                                                          نانوایی در شهر وجود دارد

موزائیک سازی                                              150                                     

گرمابه ها                                                       1000

کارگران مغاره ها                                         3000                                قصابی ها = اتوشویی ها = قهوه خانه ها =
                                                                                                                 واکسی و تعمیر کفش و …….
خیاطی                                                           2000

شیشه بری                                                   150                                   در کل 54 مغازه شیشه بری

سنگبری                                                      100     

نساجی دستی                                             200                                  محل تمرکز این کارگاهها در خیابان
                                                                                                              سیروس = محله شریف اباد = خیابان
                                                                                                              مردوخ= و سرتوپوله= هستند
شهرداری                                                700=800                           کارگران شهرداری در بخشهایی مثل:
                                                                                                             فضای سبز= جاده سازی و رفتگران و….
                                                                                                             کار میکنند
اداره برق                                                400                                      شامل دو بخش اداری و دو بخش مولد نیرو
                                                                                                             در گریزه و فیض اباد
شرکت شاهو                                         240                                      واقع در جاده سیلو به گریزه نزدیک بهشت
                                                                                                              محمدی
نساجی بنیاد مستضعفان                        200                                      

کفش زریوار                                         80                                        دولتی و خصوصی است وابسته به سرمایه
                                                                                                            گذاری غرب سالانه 600 هزار جفت کفش
                                                                                                            تولید میکند 
کارخانه پوشاک                                142                                         بیشتر کارگران این کارخانه زن هستند

کارخانه شاهو                                  330 = 350                              30%خصوصی و 70% دولتی

شرکت نفت                                     300

اداره راه                                         1500                                     راننده= نقاش= تراشکار= جوشکار= صافکار=
                                                                                                       مکانیک و کمک مکانیک

جدول زیر متعلق به این رشته و صنفهایی برمیگردد که عمدتا تعمیرات ماشین انها را ایجاب میکند مانند ،جوشکاری= باطری سازی = تعویض روغن= سرویس کار یا ماشین شویی= جلوبندی سازی= تودوزی= اپاراتی و ……درو پنجره سازی = الومینیوم سازی= تانکر سازی و مواردی دیگر:

محل کار کارگاهها                                                          تعداد کارگران

کمربندی فیض ابادبه 25 شهریور                                  200 = 300
تقتقان                                                                                 300
استانداری                                                                          150
حاجی اباد بالا و پایین                                                        1000
خیابان حسن اباد                                                                80 و غفور 200
خیابان ششم بهمن                                                            80 خیابان ادب 30
شریف اباد                                                                        50
خیابان وکیل                                                                     30
عباس اباد                                                                         500 میدان نبوت و گلشن 600
ناصر خسرو                                                                      40 خیابان فردوسی 100 خیاط
خیابان سیروس                                                               100

 

کارگران ادارات و موسسات دولتی سنندج

بخشی از کارگران سنندج در ادارات و موسسات دولتی از قبیل : شهرداریها ، ادارات راه ، اب و برق ، جهاد سازندگی ، بیمارستانها ، شرکت نفت ، دخانیات ، مسکن و شهر سازی و …. مشغول بکارند که تنها عده معدودی از انان رسمی میباشند و بقیه بشکلهای قراردادی (3 ماهه و 6 ماهه و 89 روزه ای و …. ) و پیمانی کار میکنند .
حقوق این بخش از کارگران  بسیار ناچیز و نازل و شرایط کار انان بسیار دشوار است . نه از خدمات درمانی کافی بر خوردارند و نه مسکن مناسبی دارند و نه امنیت شغلی بخصوص ان دسته از کارگران که قراردادی و پیمانی هستند همواره در معرض تهدید و اخراج و بیکاری قرار دارند و دولت با انان قراردادهای 89 روزه ای می بندد تا تعهدی به رسمی شدنشان نداشته باشد . در طول جنگ ایران  و عراق و مقطع بیکار سازیها به بهانه های گونا گون از جمله امتناع از رفتن به جبهه اخراج کرده اند برای نمونه در سال 64 از 3000 نفر کارگر سازمان اب که در سد قشلاق کار میکردند تنها 100 نفر بر سر کار ماندند  مانند همین اخراج 20 نفر از کارگران اداره برق در اسفند 64 و اخراج 45 نفر از کارگران مسکن و شهر سازی در سال 64 و ….

شرایط کار

شرایط کار کارگران ادارات و موسسات دولتی شاق و بسیار سخت است علیرغم ساعت کار طولانی 12 تا 13 ساعته کارگران بخشهای مختلف در معرض و اسیب دیدگی و بیماریهای سخت همچون بیماری ریوی و رماتیسم  قرار دارند برای نمونه کارگران اداره برق در معرض برق گرفتگی ، کارگران شهرداری در میان زباله ها و دود و خاک در معرض انواع بیماریها هستند ، کارگران سازمان اب هنگام  سرما و فصل بهار و زمستان دائما با اب و لوازم خیس سرو کار دارند و در محیط مرطوب در معرض بیماریهای رماتیسم قرار دارند و ….

دستمزد

 کارگرانی که در ادارات دولتی کار میکنند دستمزدها به نسبت رسمی و قراردادی تفاوت دارد دستمزد کارگران رسمی حقوقی معادل 4500 تومان در ماه و کارگران قراردادی و پیمانی 170 – 150 تومان در روز دریافت میکنند در موارد زیادی این کارگران اضافه کاری و شب کاری میکنند و گاهی اوقات در ماه به جای 176 ساعت کار 245 ساعت کار میکنند یعنی 69 ساعت اضافه کاری اما هنگام پرداخت حقوق و دستمزد نصف دستمزد اضافه کاری را تحویل کارگران میدهند .
از کمبودهای این بخش از کارگران که به دلیل نداشتن تشکلهای خود و نداشتن ارتباط کافی و وسیع با دیگر بخشهای کارگری و جلب پشتیبانی انها ز اعتراضات و مبارزات خود بوده است . از همین رو رژیم گاهی توانسته است انها را بطور دسته جمعی اخراج و یا حقوقشان را به بهانه های مختلف و یا حق اضافه کاری و حق شیفت شب کاری انها را نپردازد . رژیم میکوشد در میان کارگران رسمی و کارگران پیمانی و روز مزد تفرقه بیندازد و شدیدترین استثمار و بی حقوقی را بر کارگران پیمانی و روز مزد تحمیل کند ، کارگران رسمی را هم با تهدید و اخراج به محافظه کاری بکشاند . از جمله خواستها و مطالبات این بخش از کارگران موارد زیر میباشد :
رسمی شدن کارگران پیمانی و روز مزد ، بهره مند شدن از بیمه های اجتماعی و خدمات درمانی ، افزایش دستمزد ، کاهش ساعت کار ، پرداخت حقوق معوقه ، پرداخت اضافه کاری ، حق مسکن ، حق ایاب و ذ هاب و ….
کارگران موسسات دولتی صرفنظر از این که در چه موسسه و اداره ای و چه خواست و مطالبه ویژه ای دارند ، علاوه بر این که میتوانند و باید متحدانه در برابر فشار های رژیم و بخاطر دفاع از حقوق خود ایستادگی کنند همچنین باید در مبارزه سراسری کارگران برای یک قانون کار دموکراتیک و انقلابی که در ان همه خواستهای کارگران اعم از اقتصادی  ، رفاهی  و سیاسی  برسمیت شناخته شود ، شرکت نمایند . در عین حال این بخش از کارگران باید بکوشند محافل و مجا مع کارگری خود را ارتقا دهند و دست به ایجاد تشکلهای بزرگتری چون سندیکا اتحادیه و شورا بزنند و با ارتباط با دیگر بخشهای کارگری و پشتیبانی از مبارزات انان متقابلا ازپشتیبانی انان در مبارزات خود بهره جویند و از تجارب بخشهای مختلف و مبارزات کارگران و تشکلهای انان استفاده نمایند همچنین انها باید مانند دیگر کارگران شعارها و خواسته های سراسری طبقه کارگر از قبیل : افزایش دستمزد به تناسب تورم ، 40 ساعت کار و دو روز تعطیل در هفته ، ازادی اعتصاب و تشکل و نظایر انرا به پرچم مبارزات خود تبدیل نمایند .

نکاتی پیرامون کارگران فصلی = پروژه ای

بیکاری وسیع و کمبود کار و شغل ثابت بخش زیادی از کارگران کردستان را واداشته است تا به کارهای فصلی و موقت چون کار ساختمانی و برخی ادارات دولتی و کار پروژه های جاده سازی و پل سازی ….
در سنندج و بخشهای چم شار = لیلاخ = ژاورود = بخش زیادی از کل کارگران را کارگران فصلی = پروژه ای تشکیل میدهند که توضیحات مختصر زیر در اشاره به کارو زندگی این بخشها میباشد :
همانطور که در بالا یاداوری شد بخش اعظم کارگران سنندج در این مراکز مشغول بکارند : کارگران ساختمانی = پل سازی = جاده سازی = فضای سبز شهرداری ، شرکتهای ساختمانی و بعضی ادارات دولتی مانند اداره راه ، اب و برق ، مسکن و شهر سازی و کارگران روستایی و ……..
این بخش از کارگران رسمی نیستند و شامل هیچ نوع قانون کاری نیستند بنابر این استثمار وحشیانه ، ساعت کار طولانی ، پایین بودن دستمزد ها ، ناامنی شغلی و سایه اخراج و عدم تامین بیمه های درمانی و اجتماعی و دیگر حق و حقوقها و دیگر محرومیتها از خصوصیات و شرایط کار و زندگی این کارگران و خانواده هایشان میباشد .
کارگران فصلی = پروژه ای سنندج ، بخشی از انان در خود شهر و اطراف شهر سنندج کار میکنند و بخشی هم به خارج از شهرهای کردستان میروند و در انجا مشغول به کار میشوند که در زیر اشاره ای به این دو بخش داریم :

کارگران میدان سنندج

بخشی از کارگران ساختمانی شهر و روستاهای اطراف بخصوص چم شار هر روز صبح در دو محل مشخص یکی میدان مرکزی شهر (دور میدان ) و دیگری در انتهای خیابان سیروس (میدان نبوت ) تجمع میکنند و چشم انتظار صاحب کار میمانند . نسبت کارگرانی که شانس پیدا کردن کار را داشته باشند حد پایینی را تشکیل میدهند و قسمت عمده کارگران بیکار میمانند که یا بدون اینکه چیزی گیرشان بیاید دست خالی به خانه باز میگردند یا در نصف روز و با ناامیدی از بازیافتن کاری به دستفروشی (نان فروشی = نایلون فروشی = سیگار فروشی = کوپن فروشی و ….) میپردازند و این صحنه هر روز تکرار میشود .
تعدادی از همین کارگران ساختمانی ماههایی از سال شغل ادامه کارتری را با کار پیمان کاری یا کارهای متفرقه مانند خانه سازی با پیمان کاران یا با بناها به مدت چند ماهی مشغول میشوند با هر بنا معمولا از 4 کارگر تا 15 کارگر کار میکنند .
دستمزد این کارگران بنا به دلائلی از جمله بیکاری وسیع در نوسان است از 200 تومان تا 350 تومان میزان دستمزدها میباشد . در اواخر فصل کار کارگران روستایی و کم بودن کار در شهرها در پاییز و زمستان و روی اوری کارگران روستایی به شهر سطح دستمزدها پایین میاید .
کارگران دور میدان ، ابتدای سال 58 با 200 تومان کار میکنند و با تصمیم گیری جمعی و توافقاتی در مرحله هایی به 250 تومان و در اواخر بهار 68 دستمزد به 350 تومان میرسد . 

کارگران فصلی = مهاجر

این کارگران برای یافتن کار ماههایی از سال راهی شهرهای خارج از کردستان میشوند ، این بخش از کارگران بیشتر به شهرهایی چون تهران ، دماوند ، قزوین ، اصفهان ، ایرانشهر ، بنادر جنوب حمل بار در کشتیها و بیشتر در کارهای ساختمان سازی و پروژه های تا حدودی دراز مدت ، بخش خیلی کمی به کارهای صنعتی و فنی مشغول میشوند .
این کارگران به مدت 3 ماه یا 6 ماه که در خارج از کردستان کارمیکنند مسکن و سر پناه مناسب ندارند و اکثرا محل مشخصی را هم برای استراحت ندارند ، بعضی موارد کارگران د رجمعهای تا 5 نفره یک اتاق را کرایه میکنند و بعضی موارد در ان محل که کار میکنند در ان نقطه هم استراحت میکنند و محل زندگیشان هم میشود  اکثرا کار کنتراتی و اضافه کاری و شبگاری مکنند تا مزد بیشتری دریافت کنند و بتوانند در بقیه ماههای سال زندگی بخور و نمیر را تامین کنند .
کیفیت غذا و مصرف مواد غذایی و تامین انرژی لازم برای کار در حد بسیار پایین است و معمولا غذای سرد و معممولی مصرف میکنند .
جدا از ساعت کار طولانی 12 = 13 ساعته اضافه کاریها در ماه سر به 60 ساعت و به بالا هم میزند .
مسئله دیگر ارتباط این کارگران با کارگران دیگر ملیتها و کشورها است در سالهای اخیر تفرقه اندازی زبان ، ملیت ، مذهب و ….که سرمایه داران به ان دامن زده اند خیلی ضعیف شده و مراودات عادی و حتی ادامه کار کارگران کرد (سنندج ) با دیگر کارگران ایران و کارگران افغانی خیلی برجسته است و این را میتوان در دهها نمونه مبارزات دسته جمعی کارگر کرد و ترک و بلوچ و افغان ، هم صدا با هم علیه سرمایه داران و صاحبان کار دید مبارزاتی که کارگر کرد جدا از ملیت و مذهب به خاطر اخراج کارگر افغانی دست به اعتراض و تعطیلی کار زده است . کارگران مهاجر تجارت مبارزاتی فراوان کسب کرده اند و در مبارزات خود در تحمیل خواستها و مطالبات به صاحبان کار مبارزات خود را اکثرا به شیوه تعطیل کردن موقت کار ، اعتصاب چند روزه ، تهدید کارفرما ، تعیین نماینده و تجمع در دفتر ادارات و موسسات سرمایه داران ، مبارزات خود را پیش برده اند .
در جریان سالها کار و مبارزه و زندگی به دور از خانواده و اشنایی با دیگر بخشهای کارگری و ……      در میان کارگران مهاجر ، کارگران پیشرویی بار امده اند که تجارب فراوانی در پیش برد مطالبات کارگران کسب کرده اند و این چهره ها عملا بیان و زبان نیاز و مطالبات کارگران مهاجر هستند و هر کدام جمعی را اطراف خود دارند و نه فقط در خارج از کردستان و در محل کار بلکه هنگام برگشتن و زندگی در شهر یا روستا خانه و محل زندگیشان جای سوال و جوابهای زندگی کارگران میباشد .

اشاره ای به محلات حاشیه ای شهر

محلات حاشیه ای شهرهای کردستان محل زندگی کارگران زیادی میباشد و کارگران سنندج و کارگرانی که در بخشهای مختلف در این جزوه به مسائل مختلف کارشان اشاره داشتیم در این محلات زندگی میکنند :
عباس اباد= کانی کوزه له = کانی کورگ علی = انتهای فیض اباد = تقتقان = گردی گرول = حاجی اوا = قسمت بالا و پایین = غفور = زور اباد = شریف اباد = رستم اباد .
اگر بخواهیم از وضعیت هر کدام از محلات صحبت بکنیم و بنویسیم خود صحبتهای طولانی میخواهد ولی نکات مشترک و محرومیتها و مطالبات مشترک را میتوان اینها را نام برد :
هر کدام از این محلات جمعیتی 8 = 10 هزاز نفری را تشکیل میدهند ، در این محلات یک یا دو واحد درمانی که اغلب مراجعه کنندگان و مریضها با دست خالی ، به خاطر نبودن دارو و یا گرانی ان ، برمیگردند ، عدم امکانات رفاهی مثل اسفالت کوچه ها ، خانه سازی غیر عادی و حتی بدون حصار و خانه گلی ، تعداد مدارس کم است همچنین نانوایی = حمام = شعبه پخش نفت و مینی بوس برای رفتن به مرکز شهر و برگشتن و …. کم است و نیاز ساکنین این محلات را براورده نمیکند .
اب و برق از نیازهای اولیه در حد کم و ابتدایی وجود دارد و بندرت و با پول سر سام اوری تهیه کرده اند مثلا برای لوله دو اینچی اب لوله کشی 15 تا 20 هزار تومان پول عوارض شهرداری باید بدهند ، برای هر شماره کنتور برق 15 امپری مبلغی در حدود 8 تا 10 هزار تومان باید عوارض بدهند و جیره و قانع کردن کارمندان پایین هم خود نیاز به پول دارد که باید ساکنین این محلات بپردازند .
هنگامیکه مصرف اب شهر و ساکنین شهر بالا برود اولین محلهایی که اب لوله کشی انها کم شود یا قطع شود و یا خاموش برق بیشتر روی این محلات سرشکن میشود . 
زنان و بچه های این محلات دوش بدوش مردان مجبورند برای تامین معیشت کار کنند و کارهای دستی مثل نخ ریسی ، قالی بافی و پختن نان برای فروش ، و بچه ها به انواع شغلهای کذایی مثل نان فروشی و نایلون فروشی و سیگار فروشی مشغول باشند تا زندگی بخور و نمیر را تامین کنند . 
این محلات که خانه سازی و تاسیس انها تا 15 سال میرسد مبارزات زیاد و متنوعی داشته اند این مبارزات برای بدست اوردن امکانات رفاهی مانند اب = برق = امکانات درمانی و مدرسه و علیه تعدی و زور برای خانه سازی و جلوگیری از تخریب خانه هایشان در مقابل ماموران شهرداری و اسلحه بدوشان دیگر بشیوه های مختلف مثل در گیر شدن و کتک کاری ماموران شهرداری و پاسبانها = راهپیمایی دسته جمعی و تجمع در مقابل استانداری و ادارات دولتی = دادن قطعنامه و تعیین نماینده برای مذاکره و درخواست مطالباتشان و …. مبارزه کرده اند و عقب نشینیهایی به دولت تحمیل کرده اند ، اماری که در دسترس بود و قطعا امار جامع تعداد مبارزات نسبت تا سال 66 مبارزات دسته جمعی ساکنین این محلات به 35 در صد میرسد .
اشاره به چند نمونه از مبارزات کارگری در این دوره ( 60 = 67 ) برای تحقق خواستها و مطالبات خود .

تاریخ   مرکز کار  نوع مطالبه و مبارزه   شکل مبارزه

1360  کارخانه شاهو  ایجاد سالن غذا خوری   انتخاب نماینده
     سرویس رفت و امد =
     افزایش دستمزد=لغو
     اضافه کاری
1360  شرکت نفت   اضافه دستمزد   مجمع عمومی
1360  کارخانه شاهو  مخالفت با تشکیل شورای   مجمع عمومی
     اسلامی در کارخانه
1361  شرکت نفت   اضافه دستمزد   مجمع عمومی
1361  کارخانه شاهو  ایجاد تعاونی    مجمع عمومی
1362  کارخانه شاهو  بحث روی طرح طبقه بندی   مجمع عمومی و
     شاغل و انتخاب نماینده جهت انتخاب نماینده
     مذاکره با اداره کار
اول مه 64 کارگران کارخانه ها برگذاری اول مه     تعطیلی و نرفتن سر کار
  و کارگاهها و …….
1364  اداره مسکن و شهر خواست حقوق معوقه   اعتصاب
  سازی
1364  شرکت اروند  خواست حقوق معوقه   اعتصاب
مرداد 64 بنیاد مسکن  گرفتن خرج ایاب و ذهاب  تجمع در محل
مهر 64  شرکت سهامی   علیه باج و خراج   اتش زدن صندوق کمک
  کارگران       به جنگ
ابان 64  شرکت ساختمانی  علیه باج و خراج   جواب ندادن به پاسداران
  ماد
تاریخ  مرکز کار   نوع مطالبه و مبارزه  شکل مبارزه

مهر 64  اداره راه   علیه باج و خراج جنگی   اظهار مخالفت جمعی
1364  کارگران بخش ساختمانی  مزایا و مسکن   اعتصاب
   رادیو و تلویزیون 
  شرکت گرافوس  1=پرداخت دستمزد  3 روز اعتصاب
     2=تامین سرویس اباب وذهاب
     3=ایمنی محل کار
     4=عدم اخراج کارگران
     5=حق اولاد و مسکن
     6=بیمه بیکاری64
اول مه  کارگران بخشهای  برگزاری اول مه   مراسم در کارخانه شاهو
1365  مختلف       و محافل مختلف
1365  کارخانه شاهو  علیه باج و خراج جنگی  اعتراض دسته جمعی درمحل          کار
مرداد  کارگران بیمارستان علیه اخراج و برای رسمی     
1365  توحید   شدن و لغو کار قراردادی
1365  شرکت ساختمانی نادر برای حقوق معوقه   تهدید به تعطیلی و اعتصاب
شهریور 65 کارگران دفتر فنی  برای گرفتن دستمزدمعوقه  اعتراض دسته جمعی درمحل          اداره
1366  کارگران خیاط  امتناع از دوختن لباس نظامی اعلام مخالفت علنی و جمعی
     به جبهه
مه 66  کارگران سنندج  برگزاری اول مه   میتینگ و …..
1366  کارگران تربیت معلم برای حقوق معوقه   اعتصاب
1366  کارگران گرافوس  افزایش دستمزدو  علیه شرایط اعتراض دسته جمعی
     نا مناسب کار
1366  شرکت ساختمانی هومور افزایش دستمزد   اعلام خواست دسته جمعی
تابستان 66 شرکت امکان الکتریک علیه اخراج همکارانشان  اعتصاب
  (نسب برق )
مه 67  کارگران سنندج  برگزاری اول ماه مه   میتینگ و مراسم
1367  کارخانه شاهو  3 مورد مبارزه علیه تفیقات  اعلام علنی در محل کار
     جنگی

تاریخ  مرکز کار  نوع مطالبه و مبارزه  شکل مبارزه

1367   کارخانه شاهو  حول مطالبات فوری کارگران  مجمع عمومی
1367  کارگران مخابرات  برای دریافت حقوق معوقه  خواست دسته جمعی و اعلام
         ان به مدیریت
1367  کارخانه شاهو   برای بازگشت به کار چند  اعلام دسته جمعی به مدیریت
     کارگر اخراجی
1367  کارگران شهرداری برای حقوق معوقه   اعتصاب یک هفته ای انتخاب
  ( بخش فضای سبز)     نماینده

مروری بر مبارزات کارگری از سال 60 تا 67

با نگاهی به جدول در وحله اول انچه به نظر میرسد رشد سعودی مبارزات و تکثیر مبارزات و مطالبات کارگران میباشد اگر به دلائل کم بودن تعداد مبارزات کارگران در 59 و 60 و تا اواخر 63 بپردازیم باید نقش عدم تشکلهای توده ای کارگران و تاثیر این کمبود در مبارزات کارگران اگاه بود و دیگر اینکه جمهوری اسلامی در این سالها با یورش خود به دستاوردهای انقلاب 57 و موج ترور و خفقان در سراسر ایران و حمله به کردستان و به تبع ان در شهر سنندح هم ان موج سرکوب وحشیانه و اعدام و زندانی کردن رهبران هر نوع خواست و مطالبه را به اجرا دراورد و به دستاوردهای کارگران بخش های مختلف از جمله بیکاران ، تشکلهای شورای شاهو و پوشاک  حمله برد و محدودیتای زیادی بر انان تحمیل نمود .  
در سال 64 و سیاست های بیکار سازی جمهوری اسلامی هم دامن کارگران سنندج را گرفت و تعداد زیادی از کارگران بخصوص ادارات و موسسات دولتی را فرا گرفت برای نمونه اخراج و بیکاری بیش از 2000 نفر از کارگران سد قشلاق را نام برد . اما در همین سال عرصه های مختلف مبارزه کارگران از جمله علیه اخراج برای گرفتن حقوقهای معوقه و علیه باج و خراج جنگی ، میدانهایی بودند که کارگران با حرکتهای دسته حمعی همچون اعتصاب ، تجمع در محل کار ، و اظهار مخالفت جمعی و علنی با ماموران و رشوه بگیران ، قدرت و اتحاد خود را نشان دادند و این حرکتها دور تازه ای از مقابله قدرتمند ترو متحد تر کارگران سنندج بود . 
از سال 65 که دور تازه مبارزات و حرکتهای سال 64 جنب وجوش تازه ای را به کارگران سنندج میداد مبارزات کارگران ادامه میابد و برای مطالبات کارگری حرکات دسته جمعی و متحدانه صورت میگیرد و علیه فشار جنگی جمهوری اسلامی هم حرکتهایی صورت میگیرد در این سال کارگران در جمعهای بزرگتری در مراسم اول ماه مه شرکت میکنند و حول مسائل و مشکلات خود صحبت میکنند .
در سال 65 و 66 و 67 همانند سالهای قبل ، در شرایط بیکاری رو به افزایش ، اخراج ، فشار جنگی جمهور اسلامی تا قبل از اتش بس ، گرانی و گسترش فقر و فلاکت ، ادامه سرکوبهای سیاه جمهوری اسلامی و یورش به کارگران مبارز و دیگر فعالین سیاسی و دستگیری و اعدام دسته جمعی انان و علیرغم اینها کارگران سنندج مراسم های روز اول ماه مه را با شکوه هر چه تمامتر و بشکل علنی و میتینگ های چند هزار نفری برگزار کردند و چون یک جنبش اجتماعی معین با مطالبات سیاسی و اقتصادی و صف مستقل خود پا بمیدان گذاشتند و قطعنامه ای که به تصویب رساندند ، در واقع مواد اساسی از یک قانون کار انقلابی و دموکراتیک ، قطعنامه ای که خواست دل زنان و مردان کارگر بود .
جدا از مراسم های اول ماه مه و نقش سراسری ان کارگران سنندج در سالهای 65 و 66 و 67 برای خواستها و مطالبات خود وهمچنین اضافه دستمزد ، گرفتن حقوقهای معوقه ، علیه اخراج بشکل جمعی و متحدانه با مجمع عمومی به مبارزه دست میزنند و انچه که مهم است در این سالها اعتصاب مثل یک شیوه موثر و کارا بیشتر از ان استفاده میشود و مدت زمان اعتصاب از یک روز تا یک هفته بطول میانجامد .
برپایی مراسم اول مه بشکل وسیع علنی در سطح شهر و بالا گرفتن اشکال اعتراضی دسته جمعی در میان کارگران نشان دهنده رشد ، اگاهی ، نضج گیری ، افزایش تجربه مبارزاتی و پختگی هر چه بیشتر پیشروان و رهبران عملی در میان کارگران مبارز سنندج است و ارتباط این پیشروان و رهبران کارگری در سطح  وسیعتر و در سطح شهر پشتوانه محکمیت برای تداوم و ارتقا مبارزات قدرتمندتر کارگری در اینده .

کارگران سنندج و اول ماه مه

تاریخچه برگزاری اول ماه مه ها در سنندج به شکل علنی و وسیع و مقاطعی اشکال محدودتر و در دوره های دیگر به شکل علنی و میتینگ های باشکوه از سال 58 شروع میشود که مروری بر این تاریخچه میکنیم .
در سنندج تظاهرات اول ماه مه سال 58    به دعوت جمعیت دفاع از ازادی و انقلاب اغاز شد . کارگران از دو نقطه یکی از میدان وسط شهر و دیگری از محل سندیکای کارگران بیکار در خیابان تازه اباد به راه افتادند و در میدان ازادی اجتماع کردند ، کارگران کارخانه شاهو و کارخانه پوشاک هم در این مراسم شرکت داشتند . کارگران در این مراسم به سخنرانی پرداختند و حول مسائل و مطالبات فوری خود و ضرورت مبارزه متحدانه برای به دست اوردن ان تاکید کردند ، اطراف محل برگزاری مراسم پر از تراکت و شعار بود و از جمله این شعارها که با خط درشت نوشته شده بود اینها را میتوان نام برد :
کارگران جهان متحد شوید ، زنده باد اول ماه مه  روز جهانی کارگر ، و مطالباتی همچون ، بیمه بیکاری ، حق اشتغال و 8 ساعت کار روزانه .
بعد از اشغال شهرهای کردستان توسط جمهوری اسلامی و همراه این ممنوع کردن اجتماعات مستقل کارگری از سوی جمهوری اسلامی کارگران سنندج تا سال 65 جشن اول ماه مه را در محلهای کار و محافل خانوادگی و به شکل صحرا رفتن و پخش شیرینی جشن میگرفتند و در این جمعها به مهمترین مطالبات روز کارگران اشاره میکردند در سال 64 از چند روز قبل از اول ماه مه شعارهایی که از رادیو های حزب کمونیست ایران پخش میشد بر دیوارهای شهر نوشته میشد . روز 11 اردیبهشت بخش قابل توجهی از کارگاههای کوچک و بزرگ در خیابانها و محلات مختلف شهر تعطیل شدند . برفراز کوه ابیدر اتش برزرگی روشن شده بود که به کارگران فرا رسیدن روز کارگر را مژده میداد . 
در اول مه سال 65   فضای عمومی شهر سنندج خبر از تعطیلی و جشن کارگران را میداد ، از چند روز قبل از اول ماه مه ، فرا رسیدن روز کارگر در سنندج کاملا مشهود بود . در کارخانه ها ، کارگاهها ، میادین کار و بین کارگران ساختمانی و صفوف مخنلف ، همه جا صحبت از برگزاری اول ماه مه بود . شعارهای اول مه بر در و دیوار نقش میبست و تراکتها و فراخوانها ی حزب کمونیست ایران برای گرامیداشت اول مه در تمامی مراکز ، محلات کارگری و نقاط مختلف شهر پخش میگردد .
رژیم سرکوبگر جمهوری اسلامی از چند روز قبل از اول مه بر تعداد نیروهای نظامی و انتظامیش در سطح شهر و همچنین در نزدیکی کارخانه ها ، مراکز تجمع کارگران و محلات زحمتکش نشین افزوده بود . روز سه شنبه 9 اردیبهشت نمایندگان کارگران به اداره کار مراجعه کردند و سالن کارخانه پوشاک را برای بر پایی جشن مستقل کارگران در اختیار گرفتند . طی اطلاعیه هائی از سوی چند تشکل کارگری که تا روز مراسم وسیعا در سطح شهر پخش میشد ، مکان و زمان مراسم به اطلاع کارگران میرسید . بعد از ظهر اول مه کارگران کارخانه های شاهو و پوشاک بهمراه گروههایی از کارگران کارگاههای مختلف ، اصناف ، کارگران ساختمانی و کارگران بیکار مراسم مستقل خود را بر پا داشتند . در این اجتماع چند صد نفر از کارگران شرکت داشتند ، چند نفر از کارگران در باره روز جهانی کارگر و خواسته و مطالبات کارگران سخنرانی کردند . در پایان قطعنامه ای صادر و به تصویب اجتماع کنندگان رسید که بر خواستها یی چون بیمه بیکاری و تامین زندگی بیکاران ، محدودیت ساعت کار و ممنوع کردن کار قراردادی ، رسمیت یافتن تعطیلی اول مه و رسمیت یافتن و حق ازادی بر پایی تشکلهای کارگری ، تاکید گردید . گردهمایی کارگران پس از 4 ساعت در طنین شعارهای اتحاد ، اتحاد ، کارگران اتحاد پایان یافت . 
در سال 66   برای برپایی مراسم مستقل کارگری ، نمایندگان کارگران برای تعیین محل و اجتماعات کارگران به اداره کار مراجعه کردند و اداره کار کارگران را سرمیدواندند و روز دهم اردیبهشت رسما اعلام نمودند که هیچ مراسم مستقل کارگری نباید اجرا گردد . مزدوران جمهوری اسلامی با گشتیهای پیاده در دسته های 10 تا 12 نفری مسلح در نقاط مختلف به گشت زنی و بازدید عابرین میپرداختند .
اما علیرغم همه این اقدامات ضد کارگری و سرکوبگرانه خللی در اراده و عزم کارگران برای برپایی جشن اول ماه مه ایجاد نگشت روزهای نهم و دهم اردیبهشت اعلامیه و تراکتهای حزب کمونیست ایران توسط وواحدهای پیشمرگ کومه له در محلات کارگری و زحمتکش نشین پخش میشد و دست کارگران میرسید .
غروب روز دهم اردیبهشت ماه برفراز کوه ابیدر اتشی به شکل عدد 11 افروخته شده بود و اتشهایی هم در قله ابیدر بزرگ و قله کوچکه ره ش ، که در معرض دید شهر سنندج و ابادیهای اطراف شهر بود ، خبر از برگزاری شکوهمند اول مه میداد .
بعد از ظهر 11 اردیبهشت ، ساعت 2 بعد از ظهر اجتماعات بزرگ و مستقل کارگری در نقاط مختلف از جمله در پاساژ عزتی کارخانه پوشاک ، کارخانه شاهو ، 300 تفر از زنان مبارز و انقلابی در یکی از محلات شهر ، کارگران قناد و خانواده های کارگری برگزار گردید .
بزرگترین مراسم گرامیداشت روز کارگر در سال 66 گردهمایی کارگران در پاساژ عزتی بود : ساعت 2  بعد از ظهر مراسم با یک دقیقه سکوت به خاطر کارگران  جان باخته شیکاگو و دیگر کارگران شروع شد و بعد از پیام هیئت برگزاری مراسم ، چندین کارگر در مورد ضرورت ایجاد تشکلهای کارگری مانند اتحادیه و سندیکا ، کار طاقت فرسا و ضرورت کاهش ساعت کار روزانه و ممنوعیت کار برای کودکان ، اماده نمودن تسهیلات لازم برای پرورش فرزندان کارگران از سوی دولت ، بیمه بیکاری و نبود امنیت شغلی در کارگاهها ی خصوصی ، مشقات ناشی از جنگ ایران و عراق و شعار قطع جنگ ، سخنرانیهایی توسط کارگران انجام گرفت ، در میان سخنرانیها سرود و نمایشنامه برگزار میشد و در اخر کارگران قطعنامه ای 17 ماده ای را تصویب نمودند .
مراسم در ساعت 6 عصر با شعارهای کارگری و شاد باش روز اول ماه مه و زنده باد حزب کمونیست ایران به پایان رسید .
در سال 67  اول مه در شرایطی برگزار گردید ، که جنگ ایران و عراق ادامه داشت و جمهوری اسلامی با تبلیغات جنگی اش و با براه انداختن گشتیهای کمیته و ثارالله جهت شکار جوانان به بهانه سربازگیری و بهانه های دیگر و بار دیگر مانورهای ضد کارگری و ضد انسانی سعی در ایجاد فضای رعب و وحشت نموده تا بلکه روحیه مبارزاتی توده های کارگر را پایین بیاورد و از برگزاری مراسم مستقل کارگران جلوگیری کند .
از چند روز قبل از اول ماه مه ، سراسر شهر و محلات و مراکز کارگری ان سیمای دیگری داشت که همگی حاکی از تدارک و کسب امادگی برای برگزاری مراسم اول ماه مه بود ، تراکتها و نشریات حزب کمونیست در سطح شهر از روزهای قبل از مراسم در همین زمینه پخش شده بود . 
سر انجام در روز اول مه در شهر سنندج و اطراف ان مراسمهای متعددی در گر ا میداشت روز همبستگی جهانی کارگران در چند محله شهر از جمله خیابان مردوخ ، سیروس ، حاجی اباد ، کانی کوزه له ، گلشن ، تقتان ، عباس اباد ، شریف اباد و کانی ماما تکه و بیرون شهر در دامنه ابیدر و میتینگی در سالن دبیرستان رنج اوری ( رازی سابق ) برگزار گردید .
یک هفته قبل از روز اول ماه مه نمایندگان کارگران به اداره کار مراجعه میکنند و جایی را برای برگزاری مراسم انان میخواهند که معرفی میکنند ، بعد از کارشکنی زیاد و تحت اجبار عاقبت سالن دبیرستان رازی سابق واقع در خیابان وکیل را معرفی میکنند .
با وجود تاخیری که اگاهانه از جانب اداره کار جهت معرفی مکان مراسم صورت گرفت ، از ساعت 1  بعد از ظهر تا ساعت 3  بعد از ظهر هزاران تن از کارگران و زحمتکشان در انجا جمع شدند .
مراسم در ساعت 3  بعد از ظهر با خوشامد گویی به حاضرین از جانب مجری ، با سرود و یکدقیقه سکوت بیاد کارگران شیکاگو و دیگر کارگران جانباخته و مبارز ، مراسم شروع شد . 
پوسترها و تراکتهای زیادی در اطراف محل مراسم و در سالن نصب شده بود از شعارهای روی این تراکتها از جمله اینها بود : کارگران جهان متحد شوید ، ما کارگران و زحمتکشان کردستان پشتیبانی خود را از مبارزات کارگران و زحمتکشان فلسطین اعلام میداریم ، ما کارگران کردستان بمباران و موشک باران شهر ها رامحکوم میکنیم ، چاره ستمدیدگان وحدت و تشکیلات است و ……  .
در طول مراسم جدا از اجرای سرود و نمایشنامه 3  نفر از کارگران در مورد 40 ساعت کار و دو روز تعطیلی در هفته ، و بیمه بیکاری برای کلیه افراد بیکار زن و مرد بالاتر از 18  سال سخن کفتند .
نماینده ای از طرف اداره کار جهت شرکت در مراسم به محل امده بود و جرات امدن به میان کارگران را نداشت و ابتدا قصد سخنرانی در مراسم را داشت اما از زمانیکه اوضاع را بر وفق مراد خود ندید از سخنرانی صرفنظر کرد و انجا را ترک کرد . یکی از کارگران در سخننانش اشاره به نماینده اداره کار کرد و گفت : امروز ، روز ما کارگران است و هیچ نماینده دولت و اداره کار نمی تواند در این مراسم دخالت کند .
اول مه سال 68  از مدتی قبل از فرارسیدن اول مه در تدارک گرامیداشت ، تراکت و اطلاعیه وسیعا در سطح شهر پخش گردید . در این تراکتها از کارگران خواسته شده بود تا در روز کارگر کار را تعطیل کنند ، مراسم و جشن مستقل خود را بر پا دارند و مراسم دولتی را بطور یکپارچه تحریم نمایند .
با نزدیک شدن اول مه سراسر شهر و محلات و مراکز کارگری سیمای دیگری بخود گرفته بود و شور و شوق و شادی در همه جا موج میزد . همه چیز حاکی از این بود که ا مسال مراسم اول مه ، با شکوه بسیار برگزار خواهد شد .
این اوضاع نیروهای رژیم و عوامل او را به تقلا و دست و پا زدن انداخت ، از یک طرف بر شمار واحد های گشتی خود در سطح شهر و مانور دادن انان افزود و از طرفی دیگر صبح روز 11 اردیبهشت یک مراسم فرمایشی درمحل  ا مفی تئاتر دانشگاه رازی راه انداخت که با تحریم یکپارچه کارگران روبرو شد و کارگران خود بعد از ظهر روز یازدهم اردیبهشت ضمن تعطیل کردن کار ، علاوه بر بزرگترین مراسم کارگری در سالن ورزشی تختی ، دهها مراسم جشن و سرور در میان جمعها و محافل مختلف کارگران به پا کردند . 
کارگران سنندج در شرایطی سالن ورزشی تختی را به صحنه نمایش قدرت متحد خود تبدیل کردند که پیش از ان توانسته بودند همه موانع ، سنگ اندازیها و تحدیدات اداره کار سنندج را با دقت و هوشیاری خنثی کنند . کارگران به اداره کار مراجعه کردند تا محلی را برای مراسم شان بگیرند . زمانی که عوامل رژیم از کشاندن کارگران به مراسم دولتی سرخورده شده بودند ، کوشیدند تا با سنگ اندازی از برگزاری مراسم مستقل کارگری جلوگیری کنند . از جمله گماشتگان جمهوری اسلامی در اداره کار اعلام داشتند که ان زمان مکان را برای مراسم در اختیار کارگران قرار خواهند داد که مشخصات کامل سخنرانان را به انها تحویل دهند . اما کارگران به این شرایط اداره کار گردن نگذاشتند و کشمکش بین کارگران و اداره کار در این رابطه تا ظهر روز 11 اردیبهشت ادامه یافت . در این حین کارگران که میدانستند رژیم تسلیم نخواهد شد ، تصمیم گرفتند که خودشان راسا محلی را برای برگزاری مراسم تعیین کنند و در این مودر سالن ورزشی تختی را انتخاب کردند . این خبر به سرعت در میان کارگران شهر پیچید ، کارگران در ساعت یک بعد ار ظهر دسته دسته به سمت سالن تختی به حرکت در امدند .
ساعت سه بعد ار ظهر کارگران درب سالن را باز کردند و سالن را در اختیار خود گرفتند و به تزئین و نصب تراکت و پلا کادرها اقدام نمودند روی بعضی از پلاکادرها این شعارها به چشم میخورد : کارگران جهان متحد شوید ، ما کارگران کردستان پشتیبانی خود را از مبارزات کارگران فلسطینی اعلام می داریم ، راه ما در اتحاد ماست ، روی پلاکادرها که با ستاره سرخ تزئین شده بود امضا ء کارگران ساختمانی ، کارخانه شاهو ، کارگران صنعتی و … به چشم میخورد . 
ساعت 3  بعد از ظهر در حالیکه هزاران زن و مرد در داخل و اطراف سالن اجتماع کرده بودند ، در میان شور و شوق استقبال حاضرین مراسم اغاز شد . در ابتدا یکی از کارگران به شرکت کنندگان خوش امد گفت . سپس به احترام کارگران جانباخته شیکاگو و همه جانباختگان راه رهایی طبقه کارگر یک دقیقه سکوت اعلام گردید و سخنرانان یکی پس از دیگری صحبت کردند .
نفر از کارگران سخنرانی کردند و یکی از کارگران در باره برگزاری اول مه توسط کارگران ، از جمله چنین گفت :  این روز برای ما کارگران فرصتی است تا قدرت متحد کارگران را به نمایش در اوریم و این واقعیت را اثبات کنیم که همه ثروت های این جهان حاصل کار ماست .
دیگر سخنرانان حول ضرورت ایجاد برپایی اجتماعات و تشکل های کارگری و برپایی شورا و مجمع عمومی و امکان پذیر بودن ان با تکیه به نیروی کارگران ، بیمه بیکاری و اشتغال ، ستم و تبعیضی که در جامعه بر زنان اعمال میشود و وظیفه کارگران برای بدست اوردن برابری زنان در همه عرصه های کار و زندگی اجتماعی ، و کارگر 15 ساله ای در باره کار کودکان و جوانان کمتر از 18 سال و اینکه چگونه سرمایه داران از تنگدستی خانواده های کارگری برای استثمار فرزندانشان استفاده میکنند ، هر کدام صحبت کردند .
در طول مراسم و در فاصله سخنرانی ها چند نفر از کارگران با خواندن سرود و ترانه شور و شوق بیشتری به مراسم بخشیده بودند . مراسم با خواندن سرود اتش سرخ از جانب یکی از کارگران و هم اوایی طنین انداز سایر کارگران خاتمه پیدا کرد . بعد از تمام شدن مراسم هزاران زن و مرد در حالیکه شعار میدادند با نظم و ترتیبی کم نظیر از کوچه ها مسیر سالن تختی تا خیابان شهدا ( فرح سابق ) به راهپیمایی پرداختند .
در قسمت پایانی مراسم قطعنامه ای 23 ماده ای قرائت شد و ضمن تایید ان از طرف کارگران متن چاپ شده ان نیز در میان کارگران توزیع میشد . در زیر چند بند از این قطعنامه 23 ماده ای که به امضاء کارگران کردستان بود را میاوریم : 
1 = ما خواهان برسمیت شناختن و تعطیلی 11 اردیبهشت روز جهانی کارگر هستیم .
2 = ما خواستار به رسمیت شناختن تشکلهای کارگری ، اعم از شورا ، سندیکا ، و اتحادیه و کمیته حل اختلاف میان کارگران و کارفرمایان با حضور نمایندگان واقعی کارگران میباشیم .
3 = زنان نصف جامعه را تشکیل میدهند ، ما کارگران کردستان برابری حقوق کامل مردان و زنان در مقابل کار برابر در کلیه شئون زندگی اجتماعی و اقتصادی و سیاسی هستیم .
4 = ما خواستار افزایش دستمزد کارگران با توجه به بالا رفتن تورم و هزینه خانواده پنج نفره هستیم .
5 = ما خواستار ایجاد بیمه بیکاری برای تمام بیکار اماده بکار اعم از زن و مرد بالاتر از سن 18 سال هستیم .
7 = ما خواستار ممنوعیت هر گونه اخراج و پایین اوردن دستمزدها از طرف کارفرمایان به بهانه های مختلف میباشیم .
8 = همانطور که میدانید باعث اصلی فساد و فحشاو اعتیاد ،  فقر و بیکاری در جامعه است ، ما خواستار ایجاد کار مناسب برای کلیه زنان و مردان بالاتر از 18 سال میباشیم .
9 = ما کارگران کردستان پشتیبانی قاطع خود را از مبارزات کارگران جهان در راه به ثمر رسانیدن خواسته های بر حق خود اعلام می داریم . 
 

 

 

                       
                                                                  
                              

 

]]> http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/12/%d8%aa%d8%a7%d8%b1%db%8c%d8%ae%da%86%d9%87-%d9%85%d8%ae%d8%aa%d8%b5%d8%b1%db%8c-%d8%a7%d8%b2-%d9%86%d8%ad%d9%88%d9%87-%d8%b4%da%a9%d9%84-%da%af%db%8c%d8%b1%db%8c-%da%a9%d8%a7%d8%b1%da%af%d8%b1%d8%a7/feed/ 0 kargaradbiat بخش اول از کتاب جنبش اول ماه مه در كردستان ( 1385) ۲۰۰۶- ۱۳۵۸. گرد آورنده نسان نودینیان http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/12/%d8%a8%d8%ae%d8%b4-%d8%a7%d9%88%d9%84-%d8%a7%d8%b2-%da%a9%d8%aa%d8%a7%d8%a8-%d8%ac%d9%86%d8%a8%d8%b4-%d8%a7%d9%88%d9%84-%d9%85%d8%a7%d9%87-%d9%85%d9%87-%d8%af%d8%b1-%d9%83%d8%b1%d8%af%d8%b3%d8%aa/ http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/12/%d8%a8%d8%ae%d8%b4-%d8%a7%d9%88%d9%84-%d8%a7%d8%b2-%da%a9%d8%aa%d8%a7%d8%a8-%d8%ac%d9%86%d8%a8%d8%b4-%d8%a7%d9%88%d9%84-%d9%85%d8%a7%d9%87-%d9%85%d9%87-%d8%af%d8%b1-%d9%83%d8%b1%d8%af%d8%b3%d8%aa/#comments Wed, 12 Dec 2007 21:21:56 +0000 kargaradbiat http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/12/%d8%a8%d8%ae%d8%b4-%d8%a7%d9%88%d9%84-%d8%a7%d8%b2-%da%a9%d8%aa%d8%a7%d8%a8-%d8%ac%d9%86%d8%a8%d8%b4-%d8%a7%d9%88%d9%84-%d9%85%d8%a7%d9%87-%d9%85%d9%87-%d8%af%d8%b1-%d9%83%d8%b1%d8%af%d8%b3%d8%aa/ ]]>


توضيح: بخش اول از  كتاب جنبش اول ماه مه در كردستان را ملاحظه ميكنيد· اين كتاب در شهريور ۱۳۷۸(سپتامبر ۱۹۹۹) در تيراژ ۵۰۰ نسخه در سليمانيه چاپ و به ايران ارسال شد· متن اوليه كتاب با واژه نگار نوشته شده بود· با بازنويسي كتاب بشكل فورمات ورد بخش اول از ۴بخش كتاب را بمناسبت اول مه سال ۲۰۰۷ در اختيار قرار ميدهم·  اهميت بخش اول اين كتاب تجارب و درسهاي ارزنده اي است در ارتباط با برپايي اول مه هاي سالهاي ۱۳۶۸تا ۱۳۶۴ در سنندج· طبقه كارگر و فعالين جنبش كارگري با كارداني و روحيه انقلابي قدرت انقلابي و متحد خود را به نمايش گذاشته اند· درسها و تجارب اول مه هاي سالهاي ۶۸تا۶۴ تاريخ درخشاني در جنبش كارگري و جنبش برپايي مراسمهاي اول مه در دل خفقان سياه رژيم جنايتكار جمهوري اسلامي است· نسان نودينيان ۲۰ آپريل ۲۰۰۷

جنبش اول ماه مه در كردستان ۲۰۰۶- ۱۳۵۸

بيوگرافي گرد آورنده كتاب:

نسان نودينيان، متولد سال ۱۳۳۲، از سال ۱۳۴۸ در يك محفل مبارزاتي در شهر مريوان فعاليتهاي سياسي را شرع كرده و از سال ۱۳۴۹تا ۱۳۵۱ در شهرهاي ساوه و تهران هنگام تحصيل با محافل سياسي ارتباط داشته است· در سال ۱۳۵۷ از فعالين اصلي طيف مبارزان انقلابي شهر مريوان براي پيروزي قيام در بهمن ماه ۱۳۵۷ و سپس يكي از چهره هاي اصلي در اداره شهر مريوان در فاصله قيام بهمن ۵۷ تا شروع جنگ مسلحانه در كردستان بوده است· جزو اولين دسته نيروي نظامي بود در صفوف كومه له، مقاومت مسلحانه عليه جمهوري اسلامي در جنوب كردستان را سازماندهي كرده· سالهاي زيادي در صفوف كومه له و حزب كمونيست ايران، در بخش علني و نظامي به عنوان كادر مبلغ و سازمانده در شهر مريوان و حومه و مناطق آلان سردشت فعاليت داشته است· در صفوف كومه له از فعالين كمونيسم كارگري بود و  به گرايش فراكسيون كمونيسم كارگري كه توسط منصور حكمت فراخون داده شده بود، پيوست· در اولين كنفرانس فراكسيون كمونيسم كارگري جزو تعداد معدود دعوت شده به اين كنفرانس بود· با جدايي اين گرايش از كومه له او نيز جدا شد و به حزب كمونيست كارگري ايران پيوست· در سال ۱۹۹۱ در اولين كنفرانس بنيانگذاري حزب كمونيست كارگري شركت كرده  و تا سال ۲۰۰۴ از كادرهاي حزب كمونيست كارگري ايران بود· در حزب كمويست كارگري ايران در مسئوليتهاي كليدي و كميته هاي اصلي حزب، كميته آلمان، كميته كردستان و كميته خارج از كشور عضويت داشته است· از سال ۱۹۹۹تا مقطع جدايي از حزب كمونيست كارگري دبير كميته آلمان بود· و از كنگره ۳حزب كمونيست كارگري ايران عضو كميته مركزي اين حزب بود·

در سال ۲۰۰۴ همراه اكثريت اعضاي كميته مركزي با امضا بيانيه جدايي از حزب كمونيست كارگري، از كادرهاي اصلي بنيانگذاري حزب كمونيست كارگري ايران – حكمتيست است· در كنفرانس اول و كنگره اول حزب حكمتيست به عضويت كميته مركزي انتخاب و با تشكيل حزب حكمتيست تا پلنوم هفتم اين حزب در موقعيت عضويت در دفتر سياسي، و كميته رهبري  و تا كنفرانس دوم تشكيلات خارج از كشور دبير كميته خارج از كشور حزب حكمتيست بود·

 

رفقاي كارگر! خوانندگان گرامي!

جمعبندي و گردآوري، جنبش اول مه در شهرهاي كردستان، بمنظور مروري تاريخي و در دسترس قرار دادن تجارب مراسمهاي اول مه در اين كتاب، انجام گرفته است·

 

بررسي تاريخ معاصر و اجتماعي كردستان ايران، امروز با بررسي هايي كه احزاب ناسيوناليست بنا به منافع طبقاتي و بورژوايي در اين مورد ارائه داده اند ضروري است· و اين كار را جنبش كمونيسم كارگري بايد در مقاطع مختلف تاريخ معاصر كردستان پيش ببرد·

 

در اختيار قرار دادن ادبيات تاريخي جنبش كارگري بويژه از زبان كارگران و فعالين كمونيست، و با شيوه مستند يا خاطره نويسي بخشي از اين امر است· در اين جهت كتاب حاضر سعي كرده از زبان رهبران و فعالين جنبش كارگري در كردستان، و از زاويه مبارزه طبقاتي كارگران حركات اول مه در كردستان را كه از دو دهه پيش با انقلاب آغاز شده است بررسي كند·

 

كارگران كردستان براي داشتن درك روشن از آرايش سياسي في الحال موجود جامعه و پيشينه تقابل كمونيسم كارگري و جريانات بورژوائي، لازم است با تاريخ جنبش طبقاتي خود آگاه باشند· ضرورت اين مساله با توجه به نياز مبرم تر نسل جوان به اين دانش تاريخي روشن تر ميشود·

 

در تهيه و اديت اين كتاب رفيق قديمي و صميمي ام فاتح شيخ الاسلامي مرا ياري كرده است كه دستش را به نشانه قدرداني ميفشارم·

شهريور ۱۳۷۸(سپتامبر ۱۹۹۹)

 

 

جنبش اول مه

يك سنت راديكال جنبش كارگري در كردستان

فاتح شيخ

رفيق قديمي و صميمي ام نسان نودينيان از من خواسته مقدمه ايي بر كتابش در باره جنبش اول مه در كردستان بنويسم· بخاطر اين دعوت شيرين از او تشكر ميكنم و بخاطر كار ارزشمند نوشتن اين فصل از تاريخ جنبش كارگري در كردستان، دستش را به گرمي ميفشارم· هنگام خواندن پرينت كتاب، با تجديد خاطره عزيزاني كه نامشان، فعاليتشان و جان باختنشان در راه آرمان سوسياليستي در اين كتاب ثبت شده و همچنين با خواندن صفحاتي كه اول مه سالهاي ۶۶، ۶۷، و ۶۸ سنندج و مراسمهاي شورانگيز و آتش افروزيها را تصوير ميكند، بارها اشك در چشمانم جمع شد·

 

برگذاري روز جهاني كارگر در كردستان ايران، بخشي از يك جنبش راديكال كارگري از مقطع انقلاب ۵۷ ايران به اين سو در اين جغرافياي سياسي است كه مشخصه آن در دو دهه اخير، حضور فعال و نفوذ اجتماعي گسترده يك كمونيسم پيگير، در تقابل نه فقط با رژيم اسلامي سرمايه بلكه همچنين با جنبش سنتي ناسيوناليسم كرد بوده است·

پروژه كميته كردستان حزب كمونيست كارگري ايران، راجع به تدوين تاريخ معاصر كردستان به روايت كمونيستها، تاكنون با استقبال قابل توجهي روبرو شده و از جمله تعدادي از اعضاي كميته كردستان عملا دست بكار تحرير بخشهائي از اين تاريخ شده اند· يك اولويت اين پروژه، توجه ويژه به جنبش اول مه سنندج در سالهاي ۱۳۶۸······· تا ۱۳۶۴ بود·  كتاب حاضر از آنچه در نظر داشتيم فراتر رفته و علاوه بر جنبش اول مه سنندج، جلوه هاي اين جنبش در ساير شهرها و مناطق كردستان از نقده و اشنويه و مهاباد و بوكان و سقز و بانه تا مريوان و اورامان و ژاورود و كامياران را هم در بر گرفته است·  با اينكه تصوير كتاب از جاگير شدن اين سنت جهاني كارگري در مقطع معيني از حيات طبقه كارگر در كردستان به حد كافي زنده و گوياست، هنوز جا دارد در باره جايگاه آن در پروسه تكوين طبقه كارگر و جنبش راديكال كارگري در كردستان، و در باره نقش كليدي سنت كمونيستي كارگري در اين مرحله، بيشتر گفته شود·

آنچه قبل از هر چيز لازم به تاكيد است اينكه جنبش كارگري و كمونيستي در كردستان ايران يك جنبش اجتماعي است كه ملزومات شكل گيري و عروج آن طي دهه هاي اخير كاملا قابل درك و شناخت است· تلاش ما و همه فعالين اين جنبش براي بر جسته كردن اين واقعيت تاريخي خود جزئي از اين پروسه و تقويت و گسترش دامنه اجتماعي آن است· جريانات ناسيوناليستي كرد همواره كوشيده اند وجود اجتماعي  يك جنبش و يك جريان كارگري و كمونيستي زنده و پويا در كردستان را انكار كنند و از جامعه كردستان تصويري روستائي و عقب مانده و حتي ماقبل سرمايه داري رسم كنند كه در آن مبارزه طبقاتي اي در جريان نيست و آنچه هست صرفا يك جنبش ملي خودمختاري طلبانه است و بس! در ترسيم اين تصوير عقب مانده و غير واقعي، جريانات ناسيوناليست كرد دست تنها نيستند بلكه انبوهي از كردشناسان و “محققان” محط آكادميك غرب نيز مبارزه طبقاتي و نقش طبقه كارگر و جنبش كمونيستي آن در تحولات سياسي جامعه كردستان را انكار ميكنند و يا ميكوشند آن را فرعي و در حاشيه جامعه نشان دهند· متاسفانه هستند “چپ”هائي نيز كه اگر روزگاري به اين جنبش باليده اند، امروز با اركستر بورژوازي همصدا شده اند تا صداي جنبش طبقاتي كارگران در كردستان شنيده نشود و خواب “وحدت ملي” شان را آشفته نكند·

انكار نقش مبارزه طبقاتي طبقه كارگر البته خاص بورژوازي تازه به دوران رسيده كردستان نيست، بلكه پديده ائي جهاني است كه طي دو سه دهه اخير يك كمپين گسترده بورژوازي جهاني و خيل بيشماري از اردوي آكادميك در هزاران دانشگاه و “موسسه پژوهشي” پشت بند آن بوده است· آنچه ويژگي كردستان است از يك سو آميختگي اين مساله با وجود يك جنبش  ملي است، كه به بورژوازي ناسيوناليست امكانات فوق برنامه اي در تلاش براي خفه كردن صداي كارگران داده است، و از سوي ديگر وجود يك جريان روشن بين كمونيستي  كارگري است، كه بطور روزمره خرافات ناسيوناليستي را افشا و از استقلال طبقاتي كارگران كردستان در مبارزه براي رهائي از بردگي سرمايه، رهائي از رژيم اسلامي سرمايه و رهائي از ستم  ملي جاري بر مردم كردستان دفاع كرده است· به حكم اين ويژگي، نفس دادن تصويري واقعي از جنبش كارگري و گرايش كمونيستي درون آن، در برابر حاشا كردن جريانات بورژوائي ناسيوناليست و آكادميك از آن خود جزئي از مبارزه طبقاتي جاري در كردستان است·

در عين حال شناخت جايگاه جنبش اول ماه مه سنندج و در كردستان ايران علل العموم، كه موضوع اين كتاب است، في نفسه بخشي از خودآگاهي طبقاتي كارگران نيز هست كه تلاش براي بازتوليد آن يك عرصه تعطيل ناپذير كمونيستي ما در كردستان است· اگر در اول ماه مه سال ۵۸، كارگران نهال اين سنت جهاني را در كردستان، جامعه بلافصل و محيط مستقيم كار و زندگي خود، كاشتند و بارآور كردند، اگر در جريان جنبش اول مه سنندج طي سالهاي متوالي در دل اختناق اسلامي، سنت ها و شعاير انترناسيوناليستي و كمونيستي را در مراسمهايشان تثبيت كردند طوري كه امروز، بطور مثال “سرود انترناسيونال” يك شاخص هويت طبقاتي كارگران كردستان شده است، وظيفه هر فعال كارگري، هر فعال كمونيست اين جنبش، زنده نگهداشتن و بازتوليد اين سنتها بر متن يك خودآگاهي جامع طبقاتي است· بايد تضمين كنيم كه چنان نشود كه كارگران روز اول مه فرياد آزادي و برابري سر دهند اما روز تعيين تكليف قدرت سياسي در جامعه، دست روي دست بگذارند و يا دنباله رو جريانات بورژوائي شوند· كتاب حاضر تلاشي در اين زمينه است·

و در آخر يك نكته كوتاه در باره جايگاه جنبش اول مه سنندج در پروسه شكل گيري يك جنبش راديكال كارگري در كردستان، واقعيت اين است كه سرمايه داري از آغاز يك نظام جهاني بوده كه قدم به قدم به اقصي نقاط كره زمين گسترش يافته و هر جا كه رسيده تقابل كارمزدي و سرمايه، تقابل بورژوازي و پرولتاريا را علاوه بر مقياس جهاني در مقياس محلي هم شكل داده است· به همين اعتبار، تكوين طبقه كارگر و تسري آگاهي طبقاتي هم امري جهاني است، بطور مثال زماني كه هنوز مناسبات فئودالي بر كردستان تسلط كامل داشت، بوده اند كارگراني كه در جريان مهاجرت به روسيه با حزب بلشويك و انقلاب اكتبر آشنائي پيدا كرده و در بازگشت بذر آگاهي طبقاتي را با خود آورده و براي انتقال آن به توده محروم جامعه تلاش كرده اند· ولي در غياب يك اردوي وسيع كارمزدي در محل، اين تسري آگاهي طبقاتي جهاني چه از طريق كارگران مهاجر و چه از طريق فعالين و جريانات چپ و كمونيست نميتوانست به يك حركت داراي وزنه اجتماعي موثر تبديل كند·

علاوه بر مهاجرت كارگران از كردستان به مناطق دور و نزديك ايران و منطقه، اين پروسه اصلاحات ارضي بود كه با حلع يد گسترده، جمعيت وسيعي از كارگران مزدي در كردستان ايجاد كرد كه مبناي مادي – اجتماعي موجوديت طبقه كارگر و آرمانهاي برابري طلبانه و سوسياليستي اين طبقه قرار گرفت· با اينهمه، نفس وجود اردوي كارگر مزدي هم براي شكل گيري بلافاصله يك طبقه كارگر خودآگاهي كافي نبود، اين سير عيني تاريخ جامعه و تحولات سياسي دو دهه اخير بود كه پروسه تكوين طبقه كارگر در كردستان رابه شكلي كه هم اكنون هست ممكن و ميسر گردانيد·

نقطه عطف بزرگ اين تاريخ عيني، انقلاب سال ۵۷ بود و تحولات سياسي مهمي كه در كردستان به طي شدن مراحل بعدي اين پروسه كمك كرد اساسا مديون وجود يك گرايش نيرومند كمونيستي و تقابل پيگير و قاطعانه اش، هم با رژيم اسلامي سرمايه و هم با جريان بورژوا ناسيوناليسم درون جامعه كردستان بود· در اينجا مجال اشاره كردن به وجوه گوناگون اين روياروئي تاريخي نيست، اين كار را من و شمار ديگري از كادرهاي حزب كمونيست كارگري در نوشته هاي ديگر كرده ايم، آنچه در ارتباط با موضوع كتاب لازم به تذكر است اينست كه جنبش كارگري در كردستان از فضاي باز ناشي از انقلاب براي بميدان آمدن و طرح شماري از فوريترين خواسته هايش استفاده كرد، اما لشكر كشي جمهوري اسلامي علاوه بر قيچي كردن آن روند، فضا را براي عروج ناسيوناليسم كردمساعد كرد، اما كارگران آگاه و مبارز از فعاليت آشكار و پنهان خود براي ابراز وجود در شرايط نامساعد بعد از لشكركشي رژيم و گسترش ناسيوناليسم دست نكشيدند و سر انجام در مقطع معيني با اتكا به حضور يك نيروي كمونيستي با نفوذ و مسلح در برابر رژيم و حزب بورژوا ناسيوناليست در منطقه، توانستند خفقان رژيم اسلامي را بشكنند و ابراز وجود طبقاتي خود را به سطح علني بكشانند· جنبش اول مه سنندج طي چندين سال ظرف چنين ابراز وجود طبقاتي راديكالي بود كه در عين حال مهر آرمانها و سياستهاي سوسياليسم راديكال و كارگري را بر خود داشت·

به اين اعتبار و به اعتبار فعاليت گرايش راديكال كمونيسم كارگري در صفوف طبقه كارگر در كردستان و به يمن شفافيت بخشيدن هر چه بيشتر به برنامه و سياست كارگري طي سالهاي اخير، ميتوان مقطع جنبش اول مه سنندج و تشكيل و فعاليت تشكل كارگري راديكال “اتحاديه صنعتگر” سازماندهي برگزاري مراسمهاي توده اي و علني اول مه طي چند سال متوالي، تثبيت سنتها و شعاير انترناسيوناليستي در اين مراسمها و طرح مطالبات اساسي و راديكال در قطعنامه هاي تاريخي آن را، مقطع تكميل پروسه شكل گيري يك جنبش راديكال كارگري در كردستان ايران دانست· اهميت اين دوره بندي در اينست كه كارگران كردستان و بويژه رهبران و فعالين خواه نسل فعال در انقلاب ۵۷ و بعد  و خواه نسل جديد فعالين كمونيست و كارگر، از دستاوردهاي آن، بعنوان مبناي اعتماد بنفس طبقاتي و هويت طبقاتي خود و بعنوان سكوي پرش در جهت متحد كردن هر چه گسترده تر صفوف خود براي دست بردن به قدرت سياسي در جريان تحولات سياسي جاري و آتي استفاده كنند·

نسان نودينيان با نوشتن كتاب حاضر و ثبت فاكتهاي اين جنبش راديكال و گسترده، يك ابزار اجتماعي در اين جهت، در اختيار جنبش كارگري و فعالين كمونيست در كردستان قرار داده است·

 

فصل دوم

۱· جنبش  اول مه  سنندج ۱۳۶۸· ۱۳۶۴

۲·  جنبش اول مه سندج ۱۳۷۵· ۱۳۶۹

 

۱· جبش اول مه سنندج ۶۸· ۶۴

برگزاري وسيع اول مه در طي پنچ سال ۶۸· ۶۴ در شهر سنندج كه در ابعاد هزاران نفره و بطور علني و شامل برنامه هاي متعدد برگزار ميشد يك جنبش معين بود كه نقش مهمي در شكل دادن به جنبش راديكال كارگري كردستان ايفا كرده است·

اول ماه مه سال ۱۳۶۴

دهم ارديبهشت يكروز قبل از اول ماه مه دولت سومين پيش نويس قانون كار را منتشر ميكند· اين پيش نويس نسبت به پيش نويسهاي قبلي حاكي از عقب نشيني رژيم بود· ملزم كردن همه كارفرمايان به اجراي آن، مرخصي ساليانه، فصل مربوط به زنان و مهمتر از همه تعطيلي اول ماه مه، تغييراتي بود كه در اين پيش نويس انجام گرفته بود· تحميل تعطيلي اول ماه مه به يكي از هارترين رژيمهاي حافظ منافع سرمايه قبل از هر چيز نشانه حضور قدرت اجتماعي كارگران در انقلابي بود(انقلاب ۵۷) كه اين رژيم خود را به آن منسوب ميكرد و مشروعيت خود را از آن مي گرفت·

در كردستان اول ماه مه ۶۴ از نقطه نظر وسعت حركات كارگران و شركت توده هاي وسيع كارگري در اين روز بي سابقه بوده است·  در بسياري كارخانه ها كارگران كار را تعطيل كردند، مراسم دولتي را تحريم كردند و در مواردي هم مجمع عمومي و يا اجتماعات مستقل خودشان را تشكيل دادند· و درباره خواستها و مطالباتشان صحبت كردند·

در سنندج، شهر به حالت نيمه تعطيل درآمد· روز دهم ارديبهشت مردم دسته دسته در كوچه ها و خيابانها به هم ميرسيدند و ميگفتند فردا روز كارگر است و كار تعطيل است·

در روز اول ماه مه كارخانه ها و كارگاه هاي  بزرگ و كوچك تعطيل شدند و مغاذه هاي زيادي به حال تعطيل درآمد· صنايع فلز و كمد سازيها، جوشكاريها، آلومينيوم سازان، صنايع چوب بري در اين روز تعطيل بودند·

تعدادي از كارگران شركتهاي دولتي مانند مخابرات و شهرداري در اين روزبر سر كار حاضر نشدند·

كارگران شهر سنندج در اين روز ضمن برگزاري ديد و بازديد از منازل يكديگر در جمع خانواده هاي كارگري، روز اول مه را به همديگر تبريك ميگفتند· و جشن ميگرفتند·

 

روشن كردن آتش به مناسبت اول مه

به مناسبت اول مه هنگام شب برفراز قله كوه آبيدر كه مسلط بر شهر سنندج است و نيز بر روي گردنه صلوات آباد، توسط كارگران آتشهايي به نشانه گراميداشت روز كارگر افروخته شد كه تا پاسي از شب همچنان روشن بود· با اين ابتكار سمبليك، شور و اميد درخشاني در شب تيره ارتجاع جمهوري اسلامي در دل توده كارگر و زحمتكش و مردم انقلابي بر افروخته ميشود·

در كارخانه پوشاك سنندج رژيم در سالن غذاخوري اين كارخانه مراسم روز كارگر بر پا كرد· دراين مراسم تعدادي محدود و آنهم از كارفرمايان و حسابداران شركت كردند· و عملا از طرف كارگران تحريم شد·

در كارخانه شاهو سنندج كارگران تراكت پخش كردند، و در اين روز استاندار كردستان  به كارخانه شاهو ميرود، اما به محض ورود به سالن كارخانه كارگران آنجا را ترك ميكنند·

در ساعت سه بعدازظهر كارگران، روز كارگر را با برپايي جشن و تبريك گفتن به همديگر گرامي داشتند· و اين مراسم چنانكه خواهيم ديد سنگ بناي مراسم هاي باشكوه تر سالهاي بعد  ميشود·

در روز ال مه، كارگران خباز سنندج در محل اتحاديه خبازان جشن اول ماه مه را برگزار ميكنند· و ضمن تبريك گفتن اول مه در ميان خودشان شيريني، پخش ميشود و كارگران در مورد مسائل اتحاديه و شرايط مختلف كار به بحث و گفتگو مي نشينند·

 

مراسم جوانان شهر در اول ماه مه

جوانان خانواده هاي كارگري محلات فقير نشين شهر سندج، گلشن، كاني كوزه له، و···· تصميم به برگزاري جشن اول ماه مه ميگيرند· جمعي از آنان دور هم جمع شده و درباره اهميت روز كارگر صحبت ميكنند· قول و قرار ميگذارند كه از طريق شعار نويسي در محله و دبيرستان، و تكثير اعلاميه و تراكت، پخش شيريني و بالاخره تعطيل كردن دبيرستان در آن روز(چهارشنبه) به سهم خود جشن جهاني طبقاتي شان را برگزار نمايند· براي برگزاري اول مه تقسيم كار ميكند· پدران ومادران خود را در جريان مي گزارند· و از آنان كمك مي گيرند· و در جلسات بعدي خود بقيه ترتيبات كار را تنظيم ميكنند و سرانجام محله و مدرسه را از اعلاميه و تراكت و شعار پر ميكنند· نها روز ۱۱ ارديبهشت درمدرسه شيريني پخش ميكنند و عليرغم مقاومت مديران، مدرسه را تعطيل ميكنند و به ديد و بازديد خانوادگي و بحث روي اهميت روزكارگر در اين ديدارها پرداختند·

 

اول ماه مه سال ۱۳۶۵

در سنندج مراسم دولتي روز كارگر با بي اعتنايي كارگران و ناكامي آشكار رژيم همراه بود· در اين شهر رژيم از قبل اجراي تاكتيك عمومي و اعلام شده اش يعني رژه نظامي و اعزام به جبهه را از دستور خارج كرده بود و ازآن خبري نبود·

سنندج

از نمونه هاي برجسته برپايي اجتماع مستقل كارگري با شركت بخش هاي هر چه وسيعتر كارگران، اقدام كارگران شهر سنندج، گردهمايي مشترك آنها در كارخانه پوشاك و برگزاري مراسم اول مه در چندين نقطه و محله شهر بود· در روز اول ماه مه كار عمدتا تعطيل شد· مراسم دولتي تحريم گرديد· كارگران كارخانه ها، كارگاه ها، اصناف و كارگران بيكار، اجتماع مشتركي در سالن كارخانه برپا داشتند· و طي آن از خواستها و مطالبات كارگران و از عزم و اراده طبقه كارگر براي رهايي صحبت كردند· در اول مه ۶۵ فضاي شهر سنندج خبر از تعطيل و جشن كارگران ميداد·

از چند روز قبل از اول مه، فرا رسيدن روز كارگر در سنندج كاملا مشهود بود· كارخانه ها، كارگاهها، ميادين كار و بين كارگران ساختماني و صفوف مختلف، همه جا صحبت ازچگونگي برگزاري اول ماه مه بود· شعارهاي اول مه بر در و ديوار نقش مي بست·

رژيم سركوبگر جمهوري اسلامي از چند روز قبل از اول مه بر تعداد نيروهاي نظامي و انتظاميش در سطح شهر افزوده بود· روز سه شنبه ۹ ارديبهشت نمايندگان كارگران به اداره كار مراجعه كردند و سالن كارخانه پوشاك را براي برپايي جشن مستقل كارگران در اختيار گرفتند· طي اطلاعيه هايي از سوي چند تشكل كارگري كه تا روز مراسم وسيعا در سطح شهر پخش ميشد، مكان و زمان مراسم به اطلاع كارگران ميرسيد· بعدازظهر اول مه كارگران كارخانه هاي شاهو و پوشاك بهمراه گروههايي از كارگران كارگاههاي مختلف، كارگران اصناف، كارگران ساختماني و كارگران بيكار مراسم مستقل خود را برپا كردند· در اين اجتماع كه حدود ۲۰۰ نفر در آن شركت داشتند، چند نفر از كارگران درباره روز جهاني طبقه كارگر و خواستها و مطالبات كارگران سخنراني كردند· در پايان اين مراسم قطعنامه اي از سوي كارگران صادر گرديد و بتصويب رسيد·

 

برگزاري اول ماه مه ۱۳۶۵ در مراكز توليدي سنندج؛

تحرم مراسم دولتي!

اداره كار و امور اجتماعي سنندج بمناسبت روز كارگر مراسمي در سالن كارخانه پوشاك برگزار كرده و كارگران شاهو را نيز با اجبار و تهديد در اين مراسم گرد آوردند· در اين مراسم دو تن از مزدوران رژيم، “عطايي”(نماينده مجلس) و “موسوي”(نماينده خميني در غرب كشور) سخنراني كردند· كارگران در اين مراسم از خوردن شيريني خودداري كردند و عملا در اين مراسم با بي تفاوتي شركت كردند·

در سنندج كارگران كارخانه شاهو و پوشاك و تعدادي از كارگاههاي توليدي از قبل تصميم گرفته بودند كه مراسم مستقل خود را در گراميداشت اول ماه مه برپا دارند· ساعت ۲و ۳۰دقيقه كارگران مجددا در سالن كارخانه پوشاك  تجمع خود را ايجاد كرده و اين روز را بيكديگر تبريك گفتند· نماينده اداره كار هم در اين مراسم حضور داشت· و قرار بود اول او سخنراني كند· او با دعا و مساله جنگ شروع كرد· و گفت؛ “ما نبايد در اين شرايط خواستهاي كارگري را مطرح كنيم·” در حين سخنراني نماينده اداره كار صحبتهاي او از طرف كارگران تحريم شد· كارگران با سوت زدن مزاحم سخنرانيش بودند و نگذاشتند سخنرانيش را تمام كند· بعد چند تن از كارگران شركت كننده در اين مراسم سخنراني كردند· اما پس از تحريم سخنراني نماينده اداره كار، مزدوران ميكروفون سخنراني را قطع كردند· كارگر سخنران گفت؛ “كارفرماها و اداره كار تحمل شنيدن صحبتهاي كارگران در پشت ميكروفون و باصداي بلند ندارند، اما ما كارگران صدايمان بلندتر از ميكروفون است و استوار و با قامت بلند و با طنين تمام حرفهايمان را ميزنيم”· سپس يكدقيه سكوت از طرف اين كارگر اعلام شد و گفت؛ “سنت كارگران خواندن دعا نيست· بلكه دقيقه اي سكوت بخاطر كارگران جانباخته است”· اين رفيق كارگر با اشاره به جنگ ايران و عراق گفت؛ “اين جنگ جنگ ما نيست و ما در اول مه خواستهايي  داريم، طبقه كارگر امروز در تمام دنيا جشن جهاني اش را ميگيرد· و كار را تعطيل ميكند· ما هم حق داريم كه خواستهايمان را مطرح كنيم”· يكي ديگر از كارگران در صحبت هايش گفت؛ “ما كارگران وقتي رها ميشويم كه قدرت را بدست بگيريم، فكر كنيد! ما نا چاريم بدليل فقر و محروميت بچه هاي ۵ساله مان را براي كار به زير دست صاحبكاران روانه كنيم· در كمترين سن بدنشان فرسوده ميشود· از سواد محروم ميمانند، امكانات زندگي نداريم و زندگي براي ما مرگ شده است· ما راهي جز مبارزه در راه نابودي سرمايه نداريم· رفقا! بيائيد دست بدست هم دهيم و متحد شويم”!

اين مراسم تا ساعت ۴بعدازظهر ادامه داشت· سرانجام كارگران شركت كننده در مراسم قطعنامه اي نيز صادر كردند كه در قطعنامه اين مطالبات را مطرح كردند:

۱· برسميت شناختن تعطيلي روز جهاني كارگر از طرف دولت·

۲· بيمه بيكاري·

۳· اجراي تصويب پيش نويس قانون كار جديد با شركت نمايندگان واقعي كارگران·

مراسم با شعار اتحاد، اتحاد، كارگران اتحاد! پيش بسوي انقلاب، خاتمه يافت·

 

كارگران شهرداري سنندج در اول مه كار را تعطيل كردند و بخانه دوستان كارگر خود رفتند و راجع به روز كارگر و مسائل خود بحث و گفتگو كردند·

 

در تعدادي از محلات شهر سنندج در اين سال گراميداشت اول ماه مه با برپائي جشن و سرور روبرو بود· در اين مراسمها، كارگران روي بسته هاي شيريني نوشته بودند؛ گرامي باد ۱۱ ارديبهشت روز همبستگي كارگران! محرومان جهان متحد شويد! كارگران جهان متحد شويد! زبده با حزب كمونيست ايران!

 

مراسم اول ماه مه سال ۱۳۶۶

يك اوج با شكوه در جشن اول مه سنندج

شمسي محمدي كارگر قاليباف و فعال برپايي مراسمهاي اول مه در مورد مراسم ماه مه ۶۶ چنين ميگويد؛ “در اين سال دو ماه قبل از اول مه ۶۶ هيئت برگزاري اول مه تشكيل شد· براي پيشبرد امور اول مه، سازماندهي لازم در عرصه هاي زير تدارك ديده شد· چند نفر براي سخنراني آماده شدند· و هيئتي براي مذاكرده با اداره كار و مساله محل مراسم، انتخاب شدند· چند نفر هم مسئول كمك مالي شدند· چند نفر از كارگران مسئول ارتباط  با تشكلهاي كارگري و تهيه قطعنامه شدند· متن نهايي قطعنامه اول مه در مجمع عمومي هيئت برگزار كننده، نوشته شد و به تصويب رسيد· در مورد ارائه قطعنامه به مراسم اول مه دو گرايش وجود داشت؛ يكي گرايش قانونگرا بود كه در رابطه با مساله جنگ ايران و عراق نظر داشت،  و ميگفت كه نبايد ما جنگ ايران و عراق را محكوم كنيم· و در مورد مساله آزادي برابري حكومت كارگري مساله داشتند· و  سوم، بدليل اينكه ماه رمضان بود و ميگفتند، براي اينكه رژيم به مراسم ما حساس نشود، پيشنهاد بكنيم كه زنان كارگر در اين مراسم شركت نكنند!!  و اين گرايش قانونگرا در مورد يك دقيقه سكوت در شروع برنامه مخالف بودند و ميگفتند، يك دقيقه سكوت رژيم را حساس ميكند، در تقابل با اين نظر گرايش راديكال و كمونيستي اصرار داشت كه يك دقيقه سكوت سنت جنبش كارگري در اول مه است، و همين ايده را نيز پيش برد· در مقابل اين گرايش قانونگرا، گرايش ما، گرايش كمونيسم كارگري وجود داشت، گرايش كمونيسم كارگري خيلي قوي بود و در هدايت و رهبري مراسمهاي اول مه دست بالايي داشت”·

 يك هفته قبل از اول مه به اتحاديه ها و تشكلهاي كارگري از جمله اتحاديه خبازان، اتحاديه گرمابه ها، قنادها، براي شركت در اول مه مراجعه كرديم· اين اتحاديه ها و كارگران در مراسم ما شركت نكردند و خودشان در مراسمهاي محلي در محل كار و محافل كارگري روز اول مه را گراميداشتند· كارگران شركت نساجي كردستان در مراسم مركزي ما شركت داشتند و در مراسمي كه در محل كار هر ساله برگزار ميكنند، نيز شركت كردند· در مورد محل مراسم، ما با اداره كار مشكل داشتيم· آنها در كار ما كارشكني حساب شده اي كردند· تلاش آنها اين بود كه به ما محل مراسم ندهند و اين لجاجت و دشمني را تا روز اول مه ادامه دادند· در روز مراسم خودمان پاساژ عزتي را تصرف كرديم و مراسم را گرفتيم·

و البته سنتي جا افتاده در ميان فعالين اول مه وجود داشت، آنهم اين بود كه بعد از مراسم اول مه، فعالين اول مه و هيئت برگزاري اول مه، جلسه اي گرفتيم و مراسم و جزئيات كار را مورد بررسي قرار داديم· اين نوع كارها باعث ميشد، سال بعد با چشم بازتري براي تدارك اول مه برويم· اين را هم اضافه كنم كه زنان بخش زيادي از شركت كنندگان را تشكيل ميدادند· و خودشان دلسوزانه براي برگزاري اجتماعات اول مه پول جمع ميكردند· و يا در تبليغ و تدارك آن شركت ميكردند· و حتي در سال ۶۸ يكي از زنها سرود خواند و سايرين او را بسيار تشويق كردند· من خودم در سال ۶۶ خواهان اين شدم كه سخنراني كنم· اما گفتند كه اين كار خطرناك است مورد حمله جمهوري اسلامي قرار ميگيريم· جمهوري اسلامي نمي تواند حضور زنان را در اجتماعات عمومي تحمل كند· نماينده وزارت كار گفته بود كه حتي بايد در سالن پرده كشيده شود تا زنها و مردها همديگر را نبينند· بعضي از افراد محافظه كار در هيات برگزاري جش اول مه موافق اين بودند كه بخاطر “امنيت” اجتماع به اين خواست جمهوري اسلامي بايد گردن گذاشت· اما اكثريت اعضاي هيات برگزاري به تهديدهاي جمهوري اسلامي اهميت ندادند·

 

مراسم مركزي و ميتينگ بزرگ كارگران در پاساژ عزتي!

در فاصله هشتم تا يازدهم ارديبهشت ماه،  شهر سنندج شاهد جنب و جوش تدارك كارگران و زحمتكشان اين شهر براي برگزاري هر چه باشكوهتر اول مه بود· در روز ۱۱ ارديبهشت سيماي شهر بكلي دگرگون شده بود· جنب و جوش كارگران و مردم شهر و توده هاي ستمديده از بعدازظهر اين روز شروع شد· كارگران و مردم شهر دسته دسته بطرف نقاط برگزاري اجتماعات و گردهمائي ها در حركت بودند· بزرگترين اجتماع كارگران با جمعيتي بالغ بر هزار نفره در ساعت دوبعدازظهر در پاساژ عزتي برگزار شد· اين مراسم با يك دقيقه سكوت بياد كارگران شيكاگو و ديگر كارگران جانباخته شروع شد و سپس پيام هيئت برگزاري مراسم قرائت گرديد· آنگاه يكي از كارگران در مورد ضرورت ايجاد تشكلهاي كارگري و نيز ضرورت شركت زنان در همه شئون اجتماع پا به پاي مردان، به سخنراني پرداختند· بعد از شنيدن چند ترانه و موسيقي يكي ديگر از كارگران در مورد تاريخچه روز جهاني كارگر، سخناني ايراد كرد· در مورد كار طاقت فرسا و ضرورت كاهش ساعت كار و نيز ممنوعيت كار براي كودكان و آماده نمودن تسهيلات لازم براي پرورش فرزندان كارگران مانند بهداشت و درمان به تفصيل سخن گفت· پس از سخنان اين كارگر، رفيق كارگر ديگري در مورد بيمه بيكاري و نبود امنيت شغلي در كارگاههاي خصوصي سخنراني كرد· اين كارگر در ادامه سخنانش اضافه نمود كه جنگ و سربازي باعث شده كه كارفرماها بويژه در كارگاههاي كوچك هر چه بيشتر و شديدتر كارگران را استثمار كنند و كارگر نتواند هيچ اعتراضي كند· وي گفت؛ “جنگ ايران و عراق باعث تشديد مشقات بر كارگران شده به بهانه اين جنگ ويرانگر بيكاري و گراني مالياتهاي گزاف به عناوين گوناگون، كمبود مواد اوليه كه باعث سلب امنيت از زندگي مردم شده بيش از پيش  گسترش يافته است· ما كارگران و مردم خواستار قطع جنگ هستيم·” كه اين شعار از طرف حاضرين  چند بار تكرار گرديد· حاضرين با تاييد اين سخنان با شور و شوق فراوان كارگر سخنران را تشويق كردند· پس از آن نمايشنامه ايي از طرف كارگران بر روي صحنه آمد· در طول مراسم شعارهايي چون “بيمه بيكاري براي كارگران” و “كارگران جهان اتحاد! اتحاد”!، “چاره رجبران اتحاد اتحاد”!، “جنگ ايران و عراق جنگ سرمايه داران است” از طرف حاضرين مداوم تكرار ميگرديد·

در پايان مراسم قطعنامه اي در ۱۷ ماده قرائت شد كه مورد تائيد و تصويب كارگران شركت كننده قرار گرفت·

درخلال اين مراسم چاي و شيريني، پخش گرديد و در بسته هاي شيريني اتيكتهايي مناسب روز كارگر نصب گرديده بود·

مراسم در ساعت ۶عصر با شعارهاي كارگري و انقلابي شادباش و تبريك اين روز شور و شوق فراوان به پايان رسيد·

 

سنندج: كارخانه پوشاك

كارگران كارخانه پوشاك سنندج كه بيشتر آنها كارگران زن هستند در اجتماع مستقل اول ماه مه روز جهاني كارگر را گرامي داشتند و چند نفر از كارگران بمناسبت اين روز اتحاد جهاني طبقه كارگر سخنراني كردند· كارگران در اين سخنراني ها درباره دستمزد، بيمه بيكاري و همچنين تاريخچه اول ماه مه صحبت كردند· پس از سخنرانيها اجتماع اول مه كارگران كارخانه پوشاك با پخش چاي و شيريني  ادامه داشت· و كارگران درباره موضوعات مختلف از جمله جنگ ارتجاعي ايران و عراق و مصائب آن و بيكاري و گراني صحبت كردند· مراسم و اجتماع مستقل كارگران كارخانه پوشاك سنندج در ميان سرور و شادماني كارگران پايان يافت· 

 

سنندج: در كارخانه شاهو

علي رغم اينكه مديريت كارخانه شاهو سنندج و همچنين اداره كار با برگزاري مراسم مستقل كارگران كارخانه شاهو بمناسبت  اول مه، مخالفت كرده بودند، اما كارگران وقعي به تقلاهاي مديريت و رژيم نگذاردند و روز كارگر را در درون كارخانه پوشاك در اجتماع مستقل شان گرامي داشتند·

 

اجتماع كارگران خباز در محل اتحاديه خبازان به مناسبت اول مه

كارگران خباز سنندج در اول مه، در محل اتحاديه خبازان به مناسبت روز كارگر تجمع ميكنند· و روز جهاني كارگر را جشن ميگيرند· در اين روز به هم تبريك گفتند و چاي و شيريني صرف كردند·

همچنين در روز اول مه، كارگران شركت ماد و كارگران مسكن و شهر سازي؛ در محل كار در مراسم مستقل كارگري روز اول مه روز جهاني كارگر را جشن گرفتند·

 

اجتماع كارگران دانشگاه رازي سنندج در روز اول مه

دانشگاه رازي سندج، نزديك به ۴۵۰ كارگر داشت كه، در اين سال در محوطه دانشگاه كارگران روز اول مه را جشن گرفتند، به هم تبريك گفتند و در مورد اين روز به بحث و گفتگو پرداختند·

 

اجتماع و راهپيمايي زنان مبارز و انقلابي در گراميداشت روز كارگر

سنندج: زنان مبارز و انقلابي در يكي از محلات شهر سنندج بمنظور گراميداشت اول ماه مه اجتماع پرشور و با شكوهي ترتيب دادند و سپس دست به يك راهپيمايي زدند·

بعداز ظهر روز اول مه زنان مبارز و آزاده سنندج به سوي محلي در خيابان سيروس كه از قبل براي گراميداشت روز كارگر معين شده بود به راه افتادند· در اين محل بيش از ۳۰۰نفر از زنان انقلابي و كمونيست گرد آمده بودند·

محل برگزاري مراسم اول ماه مه با ستاره سرخ و تزئينات ديگر و عكس هايي از جانباختگان سوسياليسم آراسته شده بود·

مراسم زنان سنندج با پخش سرودهاي انقلابي آغاز شد· سپس حاضرين درباره روز جهاني كارگر، همبستگي هر چه بيشتر در برابر رژيم اسلامي و فشارهاي آن و هم چنين بر لزوم مبارزه عليه جنگ ايران و عراق صحبت كردند·

اين مراسم در ساعت ۶بعدازظهر پايان يافت و زنان انقلابي و كمونيست سنندج به نشانه همبستگي با كارگران و به نشانه عزمشان در مبارزه براي رهايي دست به راهپيمايي به سوي خيابان فردوسي و ميدان انقلاب زدند·

 

سنندج: محلات؛ حسن آوباد، فرح، چهارباغ، غفور، شريف آباد، عباس آباد، كلكه جار در اين محلات كارگران و مردم زحمتكش در اجتماعات مختلف جشن و گردهمايي هاي گراميداشت روز كارگر را بر پا كردند·

 

سنندج؛ پيك نيك كارگران و مردم شهر سنندج در گراميداشت اول ماه مه در خارج از شهر و مراسم بر افروختن آتش در ارتفاعات مسلط به شهر

در خارج شهر سنندج در شب اول ماه مه و صبح روز اول يازه ارديبهشت اجتماعات پرشور و رزمنده اي در گراميداشت روز جهاني كارگر برگزار گرديد· در شب اول ماه مه با برافروختن آتش بر روي تمام كوهها و بلندي اطراف شهر سنندج و محلات مرتفع درون شهر آسمان سنندج خبر از جشن سرخ كارگران در روز بعد را ميداد·

غروب روز دهم ارديبهشت ماه، در دامنه كوه آبيدر و قله مسلط بر جاده آسفالت پاسداران و مزدوران براي جلوگيري از برپايي آتشهاي ويژه اول مه كه انتظار برافروختن آنرا داشتند آماده شده بودند و همه جا را تحت كنترل خود گرفته بودند؛ اما به محض آنكه هوا رو به تاريكي رفت، شعله هاي آتش يكي پس از ديگري سر بركشيد و منطقه را روشن كرد· كارگران و مردم آزاده بر فراز كوه آبيدر آتشي به شكل عدد ۱۱ برافروخته بودند تا يادآور شود كه فردا ۱۱ ارديبهشت روز جهاني كارگر است· در ساعت ۱۰و۸ دقيقه بر قله آبيدر بزرگ؛  در ساعت ۲۰و۸ دقيقه بر قله كوه كوچكه ره ش؛ و در ساعت ۳۰و۸ دقيقه بر فراز آبيدر كوچك همراه با خواند سرود انترناسيونال و سرودهاي انقلابي آتش افروخته شد و بهمراه آن پرچم سرخ به اهزاز درآمد·

بر فراز كوه آبيدر اجتماعي نيز گرد آمده بود و يكي از كارگران درباره لزوم اتحاد و همبستگي طبقه كارگر، درباره ضرورت ايجاد تشكلهاي كارگري سخنراني كرد و با شعارهاي زنده با اول مه، كارگران اتحاد، مراسم بپايان رسيد·

جدا از آتش افروزي بر فراز كوهها، در نقاط بلند درون محلات شهر نيز مانند تپه مشرف بر محله شريف آباد، محله غفور، تپه مشرف بر محله عباس آباد، قبرستان شيخان، قله حسن آباد، مركز شهر و بطور كله همه نقاط  مسلط شهر سنندج آتش روشن گرديد· سركوبگران جمهوري اسلامي نيروهايي به آنجا گسيل داشتند· اما در همانحال بر تپه كوچكي در برابر دادگاه انقلاب رژيم اسلامي در سنندج آتش ديگري در مركز شهر روشن شد و مزدوران رژيم اسلامي را بيش از پيش سراسيمه كرد·

علاوه بر اينها بامداد روز ۱۱ ارديبهشت از ساعت ۴ جمعيت وسيعي از مردم سنندج بطرف كوه آبيدر براه افتادند· و در ساعت ۳۰و۴ دقيقه بامداد اول مه هنگام روشن شدن هوا با افروختن آتش هاي بزرگ فرا رسيدن سپيده دم اول مه را اعلام نمودند و در واقع از نخستين لحظات روز كارگر مراسم جشن و شادي با اجتماع رو به افزايش كارگران و مردم سنندج در پاي كوه آبيدر آغاز شد·

 

مراسم اول ماه مه در سال ۱۳۶۷

سنندج: كارگران مبارز شهر سنندج  از مدتها قبل در تدارك برگزاري ماه مه بودند و در اجتماعات متعدد خود در مورد چگونگي برپايي آن تصميم گرفته و با اجرا اقدامات لازم، آمادگي كافي جهت برپايي مراسم كسب كردند· در اين شرايط بود كه رژيم ضد بشري جمهوري اسلامي تبليغات جنگي اش  با براه انداختن چشتهاي ثارالله جهت شكار جوانان به بهانه سربازگيري و بهانه هاي ديگر و ضد انساني سعي در ايجاد فضاي رعب و وحشت نموده بود تا بلكه روحيه مبارزاتي توده هاي كارگر و مردم مبارز را پايين آورده و از برگزاري مراسم مستقل كارگران جلوگيري كند· اما هيچيك از اين اقدامات سركوبگرانه نه تنها نتوانست سدي در مقانل ابراز وجود مبارزاتي كارگران و زحمتكشان باشند، بلكه خود به عاملي در افزايش تنفر و انزجار كارگران و توده هاي مردم مبارز تبديل شده تا با برگزاري جشنهاي باشكوه خود متحدانه جوابي قاطع به مانورهاي ضد كارگري رژيم بدهند·

از چند روز قبل از ماه مه، سراسر شهر و محلات و مراكز كارگري آن، سيماي ديگري داشت كه همگي حاكي از تدارك و كسب آمادگي براي برگزاري مراسم ماه مه بود· اين اوضاع وحشت سرمايه داران و دم و دستگاه سركوبگر رژيم جهموري اسلامي را دوچندان كرده بود·

روز دهم ارديبهشت شهر بشدت نظامي شده بود و تمام نيروهاي سركوبگر اعم از كميته، ثارالله، گشتهاي مخفي موتور سوار در خيابان و كوچه و محلات ديده ميشدند· اماكني را كه كارگران در آنجا جمع شده و با هم صحبت ميكردند، زير نظر  گرفته و به هر كسي مشكوك شده او را ميگرفتند· اما عكس العمل هوشيارانه كارگران اين توطئه را خنثي ميكرد·

نمايندگان كارگران از يك هفته قبل از روز اول ماه مه به اداره كار مراجعه كردند تا جايي را جهت برگزاري مراسم در اختيارشان قرار دهند· اداره كار كارشكني ميكرد، اما كارگران با هوشياري تمام دبيرستان رنج آوري را تصرف كرده  و بعنوان محل مراسم اعلام ميشود· بعد از معلوم شدن مكان مراسم، كارگران بفوريت تزئين و آماده نمودن سالن مراسم را شروع كردند· تراكتها و پوسترهاي كارگري و انقلابي در سالن نصب شد كه بعضي از تراكتها چنين بودند· “كارگران جهان متحد شويد”، “ما كارگران سنندج پشتيباني خود را از مبارزات كارگران جهان اعلام ميداريم”، “ما كارگران و زحمتكشان كردستان پشتيباني خود را از مبارزات كارگران و زحمتكشان فلسطين اعلام ميداريم”، “چاره ستمديدگان وحدت و اتحاد است”، “ما كارگران كردستان بمباران و موشك باران شهرها را محكوم ميكنيم”، “زنده باد اول ماه مه روز جهاني كارگران” و تراكتي از طرف كارگران فصلي تحت عنوان “ما پشتيباني خود را از مبارزات كارگران جهان اعلام ميداريم · كارگران فصلي”  نيز به چشم ميخورد· در اطراف تراكتها ستاره هاي سرخ نصب شده بود·

همچنين؛ قطعنامه اي در بيست ماده از جانب هيئت برگزار كننده اول ماه مه تهيه شده و قبلا در اجتماعي از كارگران مبارز و كمونيست مورد تائيد قرار گرفته بود تا در مراسم اول ماه مه  قرائت شود· مجري برنامه، سخنرانان، گروههاي انتظامات، تئاتر و سرود و مراسم و مسئول پخش شيريني و جمع آوري كمك مالي از جانب كارگران تعيين شده بودند·

با وجود تاخيري كه آگاهانه از جانب اداره كار جهت معرفي مكان مراسم صورت گرفت و فرصت كمي جهت اعلام مراسم به كارگران و توده هاي مبارز شهر وجود داشت، ولي در همان فرصت كم كارگران با ابتكارات و شيوه هاي مختلف كارگران را از برپايي مراسم در دبيرستان رنج آوري(رازي سابق) مطلع نمودند· از ساعت ۱بعداز ظهر يازدهم ارديبهشت تا ساعت ۳ كارگران و شركت كنندگان در مراسم بطرف دبيرستان رنج آوري راه افتادند و در اين فرصت هزاران نفر از كارگران و زحمتكشان در آنجا جمع شدند·

مراسم از ساعت ۳بعدازظهر با خوشامدگويي به حاضرين از جانب مجري برنامه اعلام گرديد· مراسم با سرود و يك دقيقه سكوت بياد كارگران جان باخته شيكاگو و همه رفقاي كارگري كه در حين كار جان خود را از دست دادند شروع شد· و حاضرين با احترام از جاي خود بلند شدند و سپس پيام هيئت برگزاري اول ماه مه خوانده شد· بعد  يكي از سخنرانان در مورد ۴۰ساعت كار و دو روز تعطيلي متوالي در هفته صحبت نمود و سپس سخنران ديگري در مورد بيمه بيكاري براي كليه افراد بيكار زن و مرد بالاتر از ۱۸سال سخن گفت و در ادامه  سرود و ترانه پخش شد· بعد از پخش چند ترانه سخنران سوم در مورد تاريخچه اول ماه مه و جانباختن كارگران شيكاگو صحبت كرد· با شنيدن چند ترانه يكي ديگر از سخنرانان در مورد مسئله بهداشت در كارگاهها و تفرقه اي كه سرمايه داران و كارفرمايان در ميان كارگران بوجود مي آورند سخناني ايراد كرد· سخنرانان با تشويق گرم شركت كنندگان روبرو شده و در اثنا سخنرابي برايشان دست زده ميشد·

بعد از سخنرانيها، نمايشنامه اي بنام “شيريني فروش” به روي صحنه آمد و بعد تئاتر ديگري كه كارگاه بلوك زني را تصوير ميكرد كه چگونه كارگران آنجا مشغول بوجود آوردن صندوق مالي هستند، اجرا گرديد·

نماينده اي از طرف اداره كار جهت شركت در مراسم به محل آمده بود كه جرات حضور در ميان كارگران را پيدا نكرد و در طول مراسم در بيرون از محل مراسم بود· و با وجود انكه در او  قصد سخنراني داشت اما زمانيكه اوضاع را بروفق مراد خود نديد از سخنراني صرف نظر كرد و پيش از پايان مراسم آنجا را ترك كرد· يكي از كارگران در همين رابطه گفت: “امروز روز ما كارگران است و هيچ نماينده دولت و اداره كار نميتوانند در اين مراسم دخالت كند و با صداي بلند گفت آنها جرات ندارند دردها و مشكلات ما را بشنوند·

در قسمت پاياني برنامه قطعنامه ۲۰ماده اي كارگران در اجتماع قرائت شد و حاضرين با كف زدن آن را تائيد كردند·

بعد از خواندن قطعنامه گروه سرود نوجوانان سرود كارگري اول ماه مه(يه كي ئه يار) را به زبان كردي اجرا كردند· در جريان مراسم شيريني تهيه شده  از جانب كارگران كه با كاغذ مخصوصي روي آن نوشته شده بود “روز جهاني كارگر را به شما تبريك ميگوئيم” در ميان شركت كنندگان پخش شد· همچنين گروهي ازكارگران كه از قبل تعيين شده بودند، شيريني را به محلات شهر برده و در آنجا پخش كردند· به اين ترتيب مراسم در ساعت ۴۵و۵ دقيقه بعداز ظهر در ميان شوق و شادي كارگران بپايان رسيد و كارگران با احساس پيروزي در برگزاري اين ميتينگ با شكوه به خانه هاي خود بازگشتند·

 

مراسم بر افراشتن پرچم سرخ و آتش افروزي بر فراز كوه آبيدر بمناسبت اول ماه مه

بر بلنديهاي كوه آبيدر غروب ۱۰ ارديبهشت ماه پرچم سرخ برافراشته شد و در روز كارگر ۱۱ارديبهشت در همانجا در محلي بنام “كاني ماماتكه” اجتماعي برگزار شد، كه پس از سرود خواني و سخنرانيها، در پايان مراسم جوانان به رقص و پايكوبي پرداختند، و در غروب روز اول ماه مه به افتخار اول مه جشن جهاني كارگران ۹حلقه آتش برفراز بلنديهاي آبيدر و دامنه هاي مشرف بر شهر سنندج برافروختند·

 

مراسم در محلات شهر سنندج

علاوه بر ميتينگ مدرسه رنج آوري از جانب كارگران در بسياري از محلات كارگرنشين و خيابانها، در مراسمهاي خانوادگي، محفلي و اجتماعات صدها نفري اول ماه مه را جشن گرفتند· از جمله اين مراسمها در خيابانهاي مردوخ، سيروس، محلات حاجي آباد، كاني كوزه له، گلشن، تق تقان و عباس آباد و شريف آباد و كاني ماماتكه آبيدر برگزار گرديد· در بسياري از اين مراسمها كارگران با بردن گل و شيريني به محلهاي برگزاري مراسم به يكديگر تبريك ميگفتند· با سرود خواني و سخنرانيهايي درباره روز اول ماه مه فلاكت و زندگي كارگران روز جهاني همبستگي كارگر را گراميداشتند·

در يكي از دو مراسمي كه عمدتا دختران جوان و زنان با فرزندان خود در آنها شركت كرده بودند علاوه بر شعر و سرود انقلابي و سخنراني در باره اول مه و زندگي كارگران در مورد رهائي زن و شركت هر چه بيشتر زنان در مبارزه طبقه كارگربحث و گفتگو شد·

 

مراسم اول ماه مه در سال ۱۳۶۸

جشن باشكوه اول ماه مه در سنندج

كارگران  سنندج در سال ۶۸ همچون سالهاي پيش و آماده تر از گذشته به استقبال اول ماه مه ميروند· از چند روز قبل از اول مه جنب و جوشي تازه محلات كارگرنشين شهر را فرا گرفته بود· بحث حول اول مه و چگونگي برگزاري آن به بحث گرم همه محافل و اجتماعات كارگري تبديل ميشود· در تدارك گراميداشت اين روز اقداماتي در سطح شهر صورت گرفت · تراكت و اطلاعيه وسيعا در سطح شهر پخش گرديد· در اين تراكتها از كارگران خواسته شده بود تا در روز كارگر كار را تعطيل كنند، مراسم و جشن مستقل خود را بر پا دارند و مراسم دولتي را بطور يكپارچه تحريم كنند·

با نزديك شدن اول مه سراسر شهر و محلات و مراكز كارگري سيماي ديگري بخود ميگرفت· شور و شوق و شادي در همه جا موج مي زد· همه چيز حاكي از اين بود كه امسال هم مراسم اول مه، با شكوه بسيار برگزار خواهد شد·

اين اوضاع مثل سالهاي گذشته عوامل جمهوري اسلامي را به تقلا و دست و پا زدن انداخت· تا به هر نحو كه شده از برگزاري مراسم مستقل كارگري جلوگيري كنند و كارگران را به مراسم دولتي بكشانند· اما هوشياري و اقدامات كارگران تمام تقلاها و توطئه هاي نيروهاي رژيم را خنثي كرد· كار ما از سالها قبل دشوارتر بود· اما با اين وجود هيئت برگزاري اول مه انتخاب شد· قبلا هيئت برگزاري با ابتكارات اتحاديه صنعتگر و جمعي از فعالين كارگري انتخاب ميشد· اما در سال ۶۸، اتحاديه صنعتگر تعطيل شده بود· و اينبار هيئت برگزاري و تدارك اول مه از طريق صندوقهاي مالي كارگري كه در شهر سنندج بودند، و با برپايي مجمع عمومي، انتخاب شد· و كارش را شروع كرد·

روز جمعه هشتم ارديبهشت كوه آبيدر سنندج صحنه شكوهمند شوق و شادماني صدها زن و مرد كارگر و زحمتكش شهر سنندج در استقبال از اول ماه مه بود· ساعت ۳۰و۴ بامداد روز هشتم ارديبهشت ماه، شمار بسياري از زنان و مردان انقلابي و آزاديخواه به سمت كوه آبيدر رفتند· در طول مسير تراكتهاي زيادي نصب شده بود· عنوان بخشي از اين تراكتها عبارت بود از: “گرامي باد ۱۱ ارديبهشت روز جهاني كارگر”، “زنده باد آزادي، برابري حكومت كارگري”، “مرگ بر جمهوري اسلامي و گراني و خفقان، بيكاري، هديه جمهوري اسلامي”·

جمعيت مردم وقتي به قله كوه آبيدر ميرسيدند با يك پلاكارد بزرگ و پرچم سرخ بر افراشته روبرو ميشدند كه با ستاره سرخ تزئين شده بود؛ “۱۱ ارديبهشت روز همبستگي كارگران جهان بر شما پيروز باد”·

پس از اجتماع بر فراز كوه آبيدر جمعيت مردم به سمت محلي بنام “كاني ماماتكه” حركت كردند· در آنجا نيز يك پلاكارد و پرچم سرخ نصب شده بود· در اين محل، حاضرين به نشانه جشن و شادماني رسيدن اول مه، به رقص و پايكوبي پرداختند كه تا ساعتها ادامه يافت· آنگاه در ميان تشويق شركت كنندگان در اين مراسم، پرچمي سرخ بر تپه مشرف به اين محل برافراشته شد· اين مراسم تا ساعت ۱۰صبح جمعه ادامه يافت و در ميان شوق و شادماني حاضرين به پايان رسيد·

 

۱۱ ارديبهشت تحريم مراسم دولتي

صبح روز يازدهم ارديبهشت كارگران سنندج مراسم دولتي در محل آمفي تئاتر دانشگاه رازي را بطور يكپارچه و قاطع تحريم كردند· و با اين كار عزم و اراده خود را براي برگزاري مراسم مستقل كارگري بيش از پيش به نمايش گذاشتند·

 

۱۱ ارديبهشت، كشمكش كارگران و اداره كار، كارگران توطئه اداره كار را خنثي ميكنند، و خود مستقلا اقدام به تهيه سالن براي مراسم بزرگ كارگري ميكنند!

كارگران سنندج در شرايطي سالن ورزشي تختي را به صحنه نمايش قدرت متحد خود تبديل كردند كه پيش از اين توانسته بودند همه موانع، سنگ اندازيها و تهدايدات اداره كار سنندج را با دقت و هوشياري خنثي كنند· كارگران به اداره كار مراجعه كردند تا محلي را براي مراسم شان بگيرند· زماني كه عوامل رژيم از كشاندن كارگران به مراسم دولتي سرخورده شده بودند، كوشيدند تا با سنگ اندازي از برگزاري مراسم مستقل كارگري جلوگيري كنند· از جمله گماشتگان جمهوري اسلامي در اداره كار اعلام داشتند كه آن زمان مكاني را براي مراسم در اختيار كارگران قرار خواهند داد كه مشخصات كامل سخنرانان را به آنها تحويل دهند· اما كارگران به اين شرايط اداره كار گردن نگذاشتند· كشمكش بين كارگران و اداره كار در اين رابطه تا ظهر روز ۱۱ ارديبهشت ادامه يافت· در اين حين كارگران كه مي دانستند رژيم تسليم نخواهد شد، تصميم گرفتند خودشان راسا محلي را براي برگزاري مراسم تعيين كنند و در اين مورد سالن ورزشي تختي را انتخاب كردند· اين خبر به سرعت در ميان كارگران شهر پيچيد· كارگران در ساعت يك بعداز ظهر دسته دسته به سمت سالن تختي به حركت در آمدند·

 

تجمع بزرگ كارگران، و مردم شهر سنندج در سالن ورزشي تختي، و برگزاري جشن باشكوه اول ماه مه!

كارگران در ساعت يك بعداز ظهر دسته دسته به سمت سالن تختي به حركت درآمدند· ساعت سه بعداز ظهر كارگران درب سالن را باز كردند و سالن را در اختيار خود گرفتند· با افزايش تعداد كارگران و شروع مراسم، گشتي هاي رژيم كه قبل از آن به اجتماع كارگران نزديك شده و به بازديد كارتهاي شناسايي پرداخته بودند، تا پايان كار جرات نزديك شدن به محل را نيافتند· كارگران به محض در اختيار گرفتن سالن فورا شروع به تزئين و آماده  ساختن كردند· تراكت و پلاكاردهاي متعددي در سالن نصب شد·

روي بعضي از پلاكاردها اينطور نوشته شده بود؛ “كارگران جهان متحد شويد”، “گرامي باد ۱۱ ارديبهشت روز جهاني كارگر”، “ما كارگران صنعتي خواهان تعطيل روز جهاني كارگر هستيم”، “ما كارگران شركت شاهو خواهان تعطيلي روز جهاني كارگر هستيم”، “ما كارگران كردستان پشتيباني خود را از مبارزات كارگران فلسطين اعلام ميداريم”، “زنده باد روز كارگر”، “زنده باد اتحاد و مبارزه متحدانه كارگران”، “راه ما در اتحاد ماست” در روي اين پلاكاردها كه با ستاره سرخ تزئين شده بودند، امضا كارگران سنندج بچشم ميخورد·

ساعت سه بعدازظهر در حاليكه چند زن و مرد و پير و جوان در داخل و اطراف سالن اجتماع كرده بودند، در ميان شور و استقبال حاضرين مراسم آغاز شد· در ابتدا يكي از شركت كنندگان در مراسم خوش آمد گفت· سپس به احترام كارگران جانباخته شيكاگو و همه جانباختگان راه رهايي طبقه كارگر يك دقيقه سكوت سكوت اعلام گرديد و سخنرانان يكي پس از ديگري صحبت كردند·

ابتدا جمال چراغ ويسي، در مورد تاريخچه اول مه سخنراني كرد· جمال در صحبتهاي خود اشاره به چگونگي مراسم روز جهاني كارگر توسط كارگران همه كشورهاي جهان و عنوان اين مسئله كه كارگران با تعطيل و توقف كار و توليد در چنين روزي قدرت متحد خود را به نمايش ميگذارند، از جمله گفت؛ “اين روز براي ما كارگران فرصتي است تا قدرت متحد خود را به نمايش درآوريم و اين واقعيت را اثبات كنيم كه همه ثروت هاي اين جهان حاصل كار ماست”! جمال سخنراني خود را در ميان شور و شوق و تشويق زنان و مردان حاضر در سالن به پايان برد·

دومين سخنران، باز هم جمال چراغ ويسي بود كه درباره ضرورت متشكل بودن كارگران صحبت كرد· جمال با اشاره به محدوديتهايي كه از جانب دولت و سرمايه داران بر سر راه ابراز وجود فعاليت اجتماعات و تشكل هاي كارگري ايجاد مي كنند· پيرامون اهميت برپائي شورا و مجمع عمومي و امكان پذير بودن آن با تكيه به نيروي كارگران توضيحاتي داد· وي  سپس درباره بيمه نيكاري صحبت كرد و گفت؛ “ما خواهان آن هستيم كه به كارگران بيكار، همه كساني كه از داشتن شغل محرومند، بيمه بيكاري داده شود· ما در درجه اول بايد كار داشته باشيم، دولت بايد بما كار بدهد· اما در صورتيكه شغل براي ما تامين نشود، بايد بيمه بيكاري به ما پرداخت گردد”· جمال در ادامه صحبت هايش گفت؛ “بنا به آمار دولتي تنها ده هزار كارگر بيكار در كشور وجود دارند كه واجد شرايط دريافت بيمه بيكاري هستند اما همه ما مي دانيم كه اين آمار واقعيت ندارد چرا كه تنها در همين شهر سنندج بيشتر از ده هزار نفر كارگر بيكار داريم”· جمال در ميان تشويق حاضرين سخنرانيش پايان يافت·

موضوع سومين سخنراني كه از جانب يكي ديگر از كارگران ايراد شد، صحبت در مورد ستم و تبعيضي بود كه در جامعه نسبت به زنان اعمال ميشود· اين سخنران تاكيد كرد لازم است كارگران براي بدست آوردن برابري زنان هم طبقه اي خود در همه عرصه هاي كار و زندگي اجتماعي مبارزه كنند·

بعد از آن كارگر ۱۵ ساله اي درباره كار كودكان و جوانان كمتر از ۱۸سال سخنراني كرد· وي به تفصيل توضيح داد كه چگونه سرمايه داران از تنگدستي خانواده هاي كارگري براي استثمار فرزندانشان استفاده ميكنند· اين رفيق كارگر تاكيد كرد بجاي اينكه كودكان و جوانان در اين سنين با بهره گيري از امكانات جامعه درس بخوانند و براي ارتقا توانايي و استعدادهاي انساني خود بكوشند، سرمايه داران آنها را از چغوش خانواده هايشان بيرون كشيده و دربازار پر مشقات كار استثمار ميكنند·

در قسمت پاياني مراسم قطعنامه اي ۲۳ ماده اي قرائت شد و حاضران با كف زدن آنرا تاييد كردند· در حين خواندن قطعنامه، متن چاپ شده آن نيز در ميان شركت كنندگان توزيع ميشد·

در طول مراسم  در فاصله سخنراني ها چند نفر از كارگران با خواندن سرود و ترانه شور و شوق بيشتري به مراسم بخشيده بودند· همچنين توسط چند تن از كودكان كارگران يك سرود اجرا گرديد· در طول مراسم همچنين با شربت و شيريني از شركت كنندگان پذيرايي شد· مراسم با خواندن سرود “آتش سرخ” از جانب يكي از كارگران و هم آوايي طنين انداز ساير كارگران خاتمه پيدا كرد· بدين ترتيب مراسم پر شكوه جشن جهاني كارگران كه با شركت هزاران زن و مرد كارگر و عليرغم تمام كارشكني ها و توطئه هاي مسئولين دولتي در سالن ورزشي تختي برپا شده بود، در ميان خواندن سرود و سر دادن شعارهاي “اتحاد، اتحاد، كارگران اتحاد”، “اتحاد مبارزه پيروزي” به پايان رسيد·

 

تظاهرات و راهپيمايي در روز اول ماه مه!

بعد از تمام شدن مراسم سالن تختي، موجي از انسانهاي شريف و زحمتكش، سالن ورزشي تختي را به سمت كوچه و خيابانهاي شهر ترك گفتند تا با تظاهرات و راهپيمايي پرشور خود جلوه ديگري از عزم و اراده متحد و يكپارچه طبقه كارگر را به نمايش بگذارند·

هزاران زن و مرد و پير و جوان  در حاليكه شعار ميدادند، با نظم و ترتيبي كم نظير از كوچه هاي مسير سالن تختي تا خيابان شهدا به راهپيمايي پرداختند· در طول راه مرتبا بر تعداد تظاهر كنندگان افزوده ميشد و شعارها  طنين بيشتري پيدا كرد· در انتهاي مسير شمار راهپيمايان به دو برابر رسيده بودند·

شعارهاي اين تظاهرات عبارت بودند از “آزادي برابري حكومت كارگري”، “اتحاد اتحاد كارگران اتحاد”، “زنده باد سوسياليسم”، “سيه ما سپر شده ، گلوله بي اثر شده”، اين راهپيمايي تا ساعت ۶بعدازظهر ادامه يافت و درميان شوق و شادماني كارگران و مردم شه پايان يافت·

 

مراسم وز جهاني كارگر در كارخانه شاهو!

مراسم در كارخانه شاهو از ساعت ۱۲ظهر اول مه شروع شد

در اين مراسم كارگران كارخانه شاهو علاوه بر سخنراني تني چند از كارگران و پخش شيريني و شربت و خواندن سرود، قطعنامه اي ۱۶ماده اي خوانده شد ومورد تصويب كارگران شركت كننده قرار گرفت·

 

«اين بخش و بخش هاي زيادي از انتشار مراسمهاي اول مه سالهاي ۶۴تا۶۸ با استفاده از نوار سخنان رفيق يدي عزيزي فعال جنبش برپائي مراسمهاي اول ماه مه در سالهاي ۶۴تا۶۸ كه در هنگام نوشتن اين كتاب تقاضاي من را در ارتباط  با نقل خاطرات و تجاربش در اين سالها قبول كرده بود، تنظيم شده است»· به اين مناسبت و درآستانه اول مه از رفيق يدي عزيزي مجددا و صميمانه تشكر  ميكنم· نسان نودينيان آپريل ۲۰۰۷

 

اتحاديه صنعتگر

همزمان با آكسيونهاي ماه مه در سنندج، تحول مهم ديگر در جنبش كارگري ايجاد اتحاديه صنعتگر در شهر سنندج بود· پروسه كسب آمادگي براي برپايي آكسيونهايي گسترده ما مه در سنندج و تلاش براي برپايي تشكل كارگري راديكال در اين دوره بطور واقعي از هم تفكيك پذير نيستند· يكي از فعالين جنبش كارگري سنندج، يدي عزيز در مورد ايجاد اتحاديه صنعتگر چنين ميگويد؛ “در اسفند ۱۳۶۴بحث درست كردن تشكل كارگر از طرف جمعي از كارگران در محل كار و مراودات محل زندگي مطرح شد· كارگران به اين مساله فكر ميكردند كه تشكلي به اسم “دفتر كارگري” يا “اتحاديه” تشكيل شود· بحث سازماندهي كارگران حول تشكل كارگري تا فروردين ماه ۱۳۶۵ در ميان كارگران در محافل مختلف كارگري وجود داشت· اين مساله از زاويه هاي مختلف مورد بررسي قرار گرفت· در فروردين سال ۱۳۶۵ با اتحاديه خياطان در مورد تشكيل تشكل كارگري مشورت ميشود با اتحاديه خياطان تماس گرفته ميشود و آنها تجارب خودشان را در اختيار ميگذارند اولين كمك آنها مساله جايي بود براي جمع شدن كارگران كارگاههاي كوچك، سپس چند نفر از كارگران(كه بعدا اتحاديه صنعتگر را ايجاد كردند)· به اداره كار مراجعه ميكنند و با كارمندان اداره كار، به اسم “هدايتي معاون اقلامي” رئيس اداره كار  سنندج، صحبت كردند· هدايتي هيچ كاري براي كارگران انجام نداد و فقط براي آنها براي ملاقات با “اقلامي” وقت تعيين كرد· يك هفته بعد، اقلامي رئيس اداره كار به رفقاي كارگر گفته بود كه بايد حداقل ليست ۵۰ كارگر بيمه شده داشته باشد تا مجوز دادن تشكل كارگري از طرف دولت داده شود· و در ضمن گفته بود تشكلي كه ايجاد ميشود زير نظر اداره كار است و اداره كار دخالت مستقيم بايد داشته باشد· كارگران در مقابل اقلامي رئيس اداره كار گفته بود ند كه ما جمعي كارگر هستيم و نميخواهيم زير نظر اداره كار و يا گروههاي سياسي باشيم· ما ميخواهيم تشكل مستقل خود را داشته باشيم· بعد از شنيدن اين اظهارات اداره كار مرتبا در كار پيشرفت ايجاد تشكل كارگري،  كار شكني ميكرد و كارگران ماهي دو سه بار مراجعه ميكردند· وقتي در مقابل كارشكنيهاي اداره كار نا اميد شدند، اين بار ازطريق اداره بيمه وارد شدند و ليست ۵۰كارگر بيمه شده را به آنها دادند· اداره بيمه با ايجاد تشكل كارگري موافقت كرد و گفت در جايي ميتوانيد محلي به اسم “دفتر كارگري” كه بعدها به اسم “اتحاديه صنعتگر” شناخته ميشد، ايجاد كنيد· اين بار در محل اتحاديه خياطان دفتري باز كرند و در مدت كوتاهي ۲۵۰ كارگر به عضويت درآمدند· كارگران مكانيك، كارگران نقاش، كارگران شوفاژ كار، كارگران تراشكار و كارگران نجار در اتحاديه صنعتگر جمع شدند· كار اتحاديه روبراه شد· از بدو كار هيئتي را براي رسيدگي به حل اختلاف بين كارگر و كارفرما در اتحاديه انتخاب شد· بعضي از كارگران كه عضو اتحاديه هم بودند هنوز بعد از ۶تا۷ سال بيمه نبودند· به وضع اين كارگران اين هيئت رسيدگي ميكرد· و هيئتي براي رسيدگي به وضع كودكان كه سن و سال آنها بين ۶و۷ سال بود، تشكيل شد· اين اقدامات كارفرماهاي كارگاههاي كوچك را بر آشفته كرد و به اداره كار ميرفتند و شكايت ميكردند، كه اين اتحاديه صنعتگر كارگران را عليه ما تحريك ميكنند· در اتحاديه يك چيز معلوم بود و اينكه كارگران نميخواستند ديگر مثل سابق بدون بيمه باشند· اتحاديه ليست كارگرانيكه بيمه نبودند به بيمه ميبرد و اداره بيمه از بيمه نبودن اين كارگران خبر نداشت· كارفرماها هنگام مراجعه اداره كار براي بيمه كردن كارگران به كارگاهها مراجعه ميكرد· كارفرماها كارگران بيمه نشده را قايم ميكردند و با گروه هاي مختلف مسئولين اداره بيمه را رد ميكردند· سوادآموزي هم يكي ديگر از فعاليتهاي اتحاديه بود· اين يك تشكل شورايي بود، هر چند اسم آن اتحاديه بود· و در مجمع عمومي اتحاديه تمام تصميمات گرفته ميشد· مجموعه اين اقدامات و فعاليتهايي كه اتحاديه انجام داد زمينه را براي تدارك سازمان يافته اول مه در سال ۶۵ هم فراهم نمود·

اتحاديه صنعتگر تا سال ۶۷ به فعاليت خود ادامه داد· در اين مدت اقدامات معيني را به نفع كارگران به سرانجام رساند· بيمه كردن كارگران، رسيدن به وضعيت كارگاههاي كوچك، ايجاد شركت تعاوني و پيگيري سوادآموزي كارگران از مهمترين اين اقدامات بودند· اتحاديه كميته هاي مختلفي در امور ورزش و بهداشت و سوادآموزي بوجود آورد·

اتحاديه صنعتگر و دفتر آنها در عين حال محملي بود كه كارگران و رهبران آنها بدور هم جمع ميشدند· تدارك مراسمهاي ماه مه از سال ۶۵تا ۶۷ اساسا از اين كانال ميگذشت· اتحاديه صنعتگر با دو مشكل روبرو  بود· اول از توجه كردن به طرح بعضي مطالبات كارگري كه امكان طرح و تحقق آنها موجود بود غافل ماند و همين باعث شد، نتوانند قدرت بسيج وسيعتري داشته و نيروي بيشتري را حول اهداف و مطالبات خود بسيج كند· دوما و اساسي تر، از همان روز اول با فشار كارفرمايان، اداره كار و رژيم جمهوري اسلامي روبرو بود· نزديك به سه سال فعاليت اتحاديه، دست و پنچه نرم كردن با اين فشارها هم بود· بدنبال ماه مه ۶۷ و شروع اوج دستگيري، تعدادي از دست اندركاران و فعالين اتحاديه صنعتگر هم دستگير شدند· و اين ضربه نهايي را در جهت پايان دادن به عمر اين تشكل نوپا وارد كرد· از نيمه دوم سال ۶۷ اتحاديه صنعتگر نتوانست به فعاليت خود ادامه دهد·

همزمان با دوران فعاليت اتحاديه صنعگر لازم است به عرصه ديگري از سازمانيابي كارگران سنندج اشاره شود· درهمين دوران صندوقهاي مالي كارگري كه به شكل نيمه مخفي و نيمه علني فعاليت ميكردند در ميان كارگران و خانواده هاي بعضي از محلات كارگري بوجود آمد· اين صندوقها امكاني بودند كه كارگران به ياري آنها هم شرايط سخت معيشتي شان را تخفيف دهند و در عين حال ابزاري بود كه تا حدودي نياز آنها را به متحد و متشكل بودن جواب دهد· تعدادي از اين صندوقهاي كارگري يكسال بعد از اتحاديه صنعتگر هم فعاليت خود را ادامه دادند· اتفاقا در غياب اتحاديه صنعتگر مراسم ماه مه سال ۶۸ توسط فعالين اين صندوقها سازماندهي شد· با ادامه دستگيري رژيم در سال ۶۸ تعدادي از فعالين اين صندوقها و از جمله رفيق جمال چراغ ويسي دستگير شدند و ادامه كاري آنها هم قطع شد· صندوقهاي كارگري نيز خود انعكاسي از سير سازمانيابي كارگران در آن سالها بود·

 
 

]]> http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/12/%d8%a8%d8%ae%d8%b4-%d8%a7%d9%88%d9%84-%d8%a7%d8%b2-%da%a9%d8%aa%d8%a7%d8%a8-%d8%ac%d9%86%d8%a8%d8%b4-%d8%a7%d9%88%d9%84-%d9%85%d8%a7%d9%87-%d9%85%d9%87-%d8%af%d8%b1-%d9%83%d8%b1%d8%af%d8%b3%d8%aa/feed/ 0 kargaradbiat Hello world!مرورى بر جنبش اعتراضی دانش آموزان و ورزشكاران شهر سنندج درفاصله سالهاى (١٣٥٩ تا ١٣٦١) شمس الدین امانتى http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/12/hello-world/ http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/12/hello-world/#comments Wed, 12 Dec 2007 21:06:42 +0000 kargaradbiat ]]>

http://www.mobarez-k.com/moxtalef/amanati%208sanandj.pdf

]]> http://kargaradbiat.wordpress.com/2007/12/12/hello-world/feed/ 1 kargaradbiat